Lucas 20

Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ndɔ káre bè, lokɨ Jeju isɨ ndó né dow-je takəy-tɨ lə Lubə rəm, ilə mbḛ Poyta kɨ́ Majɨ adɨ-dé rəm lé, njékun dɔ njégugné-je, kɨ̀ njéndó dow-je ndukun-je, kɨ̀ ꞌngatɔ́gɨ-je lə jipɨ-je ꞌree ꞌtḛḛ kɔy rɔ-é-tɨ,
1 E aconteceu que, em um daqueles dias, enquanto ele ensinava o povo no templo, e pregava o evangelho, os principais sacerdotes e os escribas vieram a ele com os anciãos,
2 ə ꞌdəjɨ-é ꞌpanè: «I ya ꞌidə-ji adɨ jꞌoo. To ná̰ ɓá adɨ-i tarəbɨ ɓá ꞌra-né né-je kinlé wa? Ná̰ ɓá adɨ-i tɔ́gɨ ɓá ꞌra-né wa?»
2 e falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu essas coisas? Ou quem é que te deu tal autoridade?
3 Beɓa Jeju ilə-dé-tɨ panè: «Ma̰ kàrè mꞌa dəjɨ-si ta káre tɔ?
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Eu também vos perguntarei uma coisa, respondam-me:
4 Idəi-mi, to ná̰ ɓá ulə Ja̰ adɨ ra dow-je batḛm wa? To Lubə ɓá ulə-é əse to dow-je wa?»
4 O batismo de João, era do céu ou dos homens?
5 Ngà dḛ ꞌtəl ꞌpa-na̰ ta dan-dé-tɨ n̰ɔ̰m-n̰ɔ̰m ꞌpanè: Kinə jꞌpainè to Lubə ɓá ulə-é lé, ḛ à təl dəjɨ-ji panè: «Ngà kdɔ ri ɓá adi-é mḛḛ-si al wa?
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se nós dissermos: Do céu, ele nos dirá: Por que então não crestes?
6 Ə kinə, jꞌidəi-é jꞌpainè to dow-je ɓá dꞌulə-é kàrè, kosɨ dow-je lay ya dꞌa tilə-ji kɨ̀ ər tɔl-ji, kdɔ dḛ dꞌoo Ja̰ kɨ njèpata kɨ́ ta Lubə-tɨ.»
6 Mas, e se nós dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque eles estão convencidos que João era um profeta.
7 Beɓa dḛ ꞌtəl dꞌilə-é-tɨ ꞌpanè: «Jḛ jꞌgə njèkulə Ja̰ kadɨ ra dow-je batḛm lé al.»
7 E eles responderam que não podiam dizer de onde era.
8 Jeju təl idə-dé panè: «Majɨ, ma̰ ya kàrè nda̰ bè ɓá mꞌa kidə-si dow kɨ́ adɨ-m tɔ́gɨ mꞌra-né né-je kinlé al ya tɔ.»
8 E Jesus lhes disse: Tampouco eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
9 Go-tɨ, Jeju idə ta kosɨ dow-je kɨ̀ gosta panè: «Dow káre bè uwə nduu, ə adɨ njérakullə-é-je dꞌuwə siə dɔ-é, ɓá ɔtɨ ɔw mba kɨ́ tó-é uu.
9 Então, ele começou a falar ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e foi para uma terra distante por muito tempo.
10 Lokɨ na̰y kijə kandɨ nduu asɨ rəmə, ḛ ulə ngonnjèkullə liə káre rɔ njérakullə ndɔr nduu-je-tɨ lé kadɨ dꞌadɨ-é kɨ́ liə ree-né adɨ-é. Ngà dḛ ꞌtində ngonnjèkullə lé mbukɨ-mbukɨ ə ꞌtubə-é dꞌadɨ təl kɨ̀ ji-é kare.
10 E, no devido tempo, enviou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora vazio.
11 Njèndɔr nduu lé ulə ngonnjèkullə kɨ́ rangɨ ɓəy rəmə, njérakullə ndɔr nduu-je lé, ꞌtində-é mbukɨ-mbukɨ, ɓá ꞌtajɨ-é ə ꞌtubə-é dꞌadɨ təl kɨ̀ ji-é kare ya ɓəy.
11 E novamente ele enviou outro servo; e eles também o espancaram, e o insultaram e o mandaram embora vazio.
12 Ḛ ulə ngonnjèkullə kɨ́ njèkungɨ-tɨ mutə ɓəy; ḛ rəmə dꞌadɨ-é dò, ɓá ꞌtubə-é dɔ-tɨ.
12 E ele enviou novamente um terceiro; e eles também feriram a este, e o expulsaram.
13 Beɓa ꞌɓa njèndɔr nduu lé panè: “Ri ɓá mꞌa ra wa? Mꞌa kulə ngon-m kɨ́ mꞌində-é dan kəm-m-tɨ kin ya, dɔmajɨ ə dꞌa ɓəl-é ngá.”
13 Então, disse o senhor da vinha: O que eu farei? Enviarei o meu filho amado; talvez, vendo-o, o respeitem.
14 Ngà lokɨ njérakullə ndɔr nduu-je dꞌoo ngon-é lé isɨ ree rəmə, dꞌidə-na̰ ta dan-dé-tɨ ꞌpanè: “Ooi, ngon-é kɨ́ ndɔ-é à to njènéndubə lé ya ə́ ɔw ree ɔngɨ; adɨ jꞌtɔli-é kadɨ néndubə liə təl to kɨ́ lə-ji.”
14 Mas, vendo-o os lavradores, eles arrazoaram entre si dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Beɓa dḛ dꞌuwə-é ꞌtḛḛ siə rangɨ mḛḛ ndɔr-tɨ lé, ə tɔl-é. Beɓa Jeju panè: Ri ɓá ꞌɓa njèndɔr nduu-lé à ra sə-dé wa?
15 Assim, eles lançaram-no fora da vinha, e o mataram. O que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Ḛ à ree ə à kadɨ ꞌtɔl njérakullə ndɔr nduu-je kinlé ə à təl kɨ̀ ndɔr nduu lé kadɨ dow-je kɨ́ rangɨ.»
16 Ele virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. E, ouvindo eles isso, disseram: Deus o proíba!
17 Ngà Jeju oo-dé gə́rə́rə́ ɓá panè: Ta kɨ́ ꞌndàngɨ ꞌpanè: Ər kɨ́ njékində kəy-je dꞌilə pɨrɨngɨ kɔgɨ, ɓá təl to ər kɨ́ majɨ kɨ́ sul kəy-tɨ kinlé kɔr mḛḛ-é to ri wa?
17 E ele observando-os, disse: Então, o que é isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa se tornou a cabeça de esquina?
18 Dow kɨ́ rá-rá kɨ́ tḛḛ usɨ dɔ ər-é-tɨ kinlé, rɔ-é à tə́tɨ ɗɛkɨ-ɗɛkɨ rəm, ɓá dow kɨ́ ər kinlé usɨ dɔ-é-tɨ kàrè à lər-é lər-lər rəm tɔ.
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra será despedaçado, mas naquele em que ela cair, ela triturará ao pó.
19 Njékun dɔ njégugné-je lə Lubə, kɨ̀ njéndó dow-je ndukun-je ꞌsangɨ kadɨ dꞌuwə Jeju dɔkàdɨ̀-é-tɨ kinlé ya, kdɔ dḛ ꞌgə kɨ́ ḛ pa gosta kinlé sɔbɨ-né dɔ-dé. Ngà dḛ ꞌɓəl kosɨ dow-je.
19 E os principais sacerdotes e os escribas procuraram lançar mão dele naquela mesma hora, mas eles temiam o povo; pois perceberam que ele tinha falado a parábola contra eles.
20 Beɓa dḛ dꞌində kəm-dé go Jeju-tɨ ə dꞌulə njétən lo-je kɨ́ ꞌra rɔ-dé kɨ dow-je kɨ́ ta lə-dé goto bè, kadɨ dꞌingə ta madɨ ta Jeju-tɨ kadɨ dꞌɔw-né siə nɔ̰̀ njègangta-tɨ, njèkɔw kɨ̀ tɔ́gɨ dɔ ɓe-tɨ, adɨ to gubərnər.
20 E, eles vigiando-o, enviaram espiões, os quais se fingiam de homens justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem ao poder e à autoridade do governador.
21 Dḛ ꞌdəjɨ-é ta kin ꞌpanè: «Njèndó dow-je né, jꞌgə kɨ́ i lé ꞌto njèpata kɨ́ tɔgrɔ-tɨ rəm, ꞌisɨ ꞌndó dow-je né kɨ́ njururu rəm, ɓá i ꞌɔr kəm dow al rəm; ngà i ꞌisɨ ꞌɔjɨ dow-je rəbɨ lə Lubə kɔjɨ kɨ́ tɔgrɔ-tɨ.
21 E eles perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que tu falas e ensinas retamente, e que não fazes acepção de pessoas, mas ensinas o caminho de Deus verdadeiramente;
22 Ə́n ə́ idə-ji ta kin adɨ jꞌoo: “Koo-é-tɨ lə-i i ya bè lé, to tó-é kadɨ jꞌugə lambo lə ngar Sejar əse to tó-é al wa?”»
22 é lícito dar tributo a César ou não?
23 Ngà Jeju gə tagɨr kɨ́ majɨ al kɨ́ mḛḛ-dé-tɨ adɨ idə-dé panè:
23 Mas, ele percebendo a sua astúcia, disse-lhes: Por que vós me tentais?
24 «Ɔji-mi ka̰a̰ là káre adi-mi mꞌoo: “To dɔ ná̰ kɨ̀ ri ná̰ ɓá tò-tɨ wa?”» Rəmə dḛ dꞌilə-é-tɨ ꞌpanè: «To dɔ Sejar kɨ̀ ri-é.»
24 Mostrai-me uma moeda. De quem é a imagem e a inscrição? E, eles respondendo, disseram: De César.
25 Ngá ɓá ḛ təl idə-dé panè: «Né lə Sejar rəmə adi Sejar, ngà né lə Lubə rəmə adi Lubə tɔ.»
25 E ele lhes disse: Dai, pois, a César as coisas que são de César, e a Deus as coisas que são de Deus.
26 Ta-je kɨ́ ḛ pa adɨ dow-je lé, dḛ dꞌasɨ kingə ta madɨ dan-tɨ kdɔ kilə-né ta dɔ-é-tɨ al. Ta kɨ́ Jeju ilə-dé-tɨ lé, ɔr ndil-dé adɨ dꞌoo ta kɨ́ dꞌa pa al.
26 E eles não puderam tomá-lo em suas palavras diante do povo; e eles maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Sadusi-je kɨ́ ꞌto dow-je kɨ́ ꞌnajɨ panè dow-je kɨ́ dꞌoy dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ al lé, dḛ kɨ́ madɨ ꞌree rɔ Jeju-tɨ ꞌdəjɨ-é ta ꞌpanè:
27 Então, chegaram-se a ele alguns dos saduceus, que negam haver ressurreição, e eles perguntaram-lhe,
28 Njéndó dow-je né, ta kɨ́ Moiyijɨ idə-ji ə́n: Kinə dow ta dené ɓá ojɨ siə ngon al ɓəy ya ə oy rəmə, kadɨ ngonkɔ̰-é ta dené ndubə lé, ində-né ko njègoto-je lé.
28 dizendo: Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de um homem, tendo esposa, e ele não deixasse filhos, seu irmão tomasse a esposa dele, e levantasse descendência a seu irmão.
29 Ngà kinə ngankɔ̰-na̰-je siri je bè, ɓá ḛ kɨ́ dɔsa̰y taa dené ə́ ojɨ siə ngon al ɓəy ya ə oy.
29 Houve, pois, sete irmãos; e o primeiro tomou uma mulher, e morreu sem filhos.
30 Ḛ kɨ́ njèkungɨ-tɨ joo kɨ́ taa dené ndubə lé kàrè bè ya rəm, ɓá njèkungɨ-tɨ mutə kàrè bè ya rəm,
30 E o segundo a tomou como esposa, e morreu sem filhos.
31 ə to bè-bè sar ngankɔ̰-na̰-je kɨ́ siri lé dꞌoy-né nal kojɨ ngon kɨ́ dené ndubə lé.
31 E o terceiro a tomou, e semelhantemente também os sete, e eles não tiveram filhos e morreram.
32 Bè ya dené-é kàrè oy-né go-dé-tɨ tɔ.
32 E depois de todos, a mulher também morreu.
33 Ndɔ kɨ́ dow-je dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ lé, dené kinlé, à to ne ná̰ dan-dé-tɨ kɨ́ siri kinlé wa? Kdɔtalə dḛ ꞌtaa-é ya siri lay.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher? Pois os sete a tiveram por esposa.
34 Beɓa Jeju ilə-dé-tɨ panè: Dɔkaglo-tɨ kɨ́ ɓone kin ɓá dingəm-je kɨ̀ dené lé ꞌtaa-na̰.
34 E, Jesus respondendo, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Ngà dḛ kɨ́ Lubə oo-dé adɨ dꞌasɨ tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ, kdɔ kisɨ dɔkaglo-tɨ kɨ́ à ree kinlé, dꞌa taa-na̰ al.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dos mortos, não se casam, nem se dão em casamento;
36 Dḛ dꞌa koy al ya sartagangɨ, kdɔtalə dꞌa tana̰ kɨ̀ malayka-je bè, dḛ dꞌa to ngan lə Lubə, kdɔ tɔsɨ kɨ́ dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ.
36 nem podem mais morrer; porque são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Kɨ́ sɔbɨ dɔ dow-je kɨ́ dꞌoy kɨ́ dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ lé, lokɨ Lubə pa ta kɨ̀ Moiyijɨ dan pər-tɨ kɨ́ ɔ̰̀ dan kam-tɨ lé Moiyijɨ ɓa ꞌƁaɓe, Lubə lə Abrakam, Lubə lə Isakɨ kɨ̀ Lubə lə Jakobɨ.
37 Agora que os mortos hão de ressuscitar, até Moisés o mostrou no arbusto, quando ele chamou ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Adɨ Lubə lé, to Lubə lə dow-je kɨ́ dꞌoy al, ngà to Lubə lə dow-je kɨ́ dꞌisɨ kəm. Kdɔtalə Moiyijɨ lé, gə kɨ́ dḛ lay ya dꞌisɨ kəm.
38 Porque ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque todos vivem para ele.
39 Beɓa dow-je kɨ́ ná̰-je dan njéndó dow-je ndukun-je-tɨ dꞌun ta ꞌpanè: «Njèndó dow-je né, i ꞌpa ta majɨ n̰a̰.»
39 Então, alguns dos escribas disseram, respondendo-lhe: Mestre, tu dissestes bem.
40 Rəmə gangɨ-é-tɨ kinlé ɓo kadɨ ꞌdəjɨ-é ta-je kɨ́ rangɨ ya kàrè ra-dé al ngà.
40 E depois disso, eles não ousaram perguntar-lhe questão nenhuma.
41 Beɓa Jeju idə-dé panè: Kdɔ ri ɓá ꞌpanè Kristɨ to ngonka Dabidɨ wa?
41 E ele lhes disse: Como eles dizem que Cristo é filho de Davi?
42 Kdɔ Dabidɨ ya kɨ̀ dɔ-é pa mḛḛ Pa-je-tɨ panè:
42 E o próprio Davi disse no livro dos Salmos: O ­SENHOR disse ao meu ­Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 Sar kadɨ mꞌadɨ njéba-je ꞌtəl-né lo kungɨ nja-i.
43 até que eu faça dos teus inimigos teu escabelo.
44 Kinə Dabidɨ ɓa Kristɨ ꞌƁaɓe lé, Kristɨ à to ngonka Dabidɨ ban ɓəy wa?
44 Portanto, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Lokɨ dow-je yəl mbi-dé dꞌa̰ dꞌoo-né ta-je liə lé, ḛ idə njéndó né-je liə panè:
45 Então, ouvindo-o todo o povo, ele disse aos seus discípulos:
46 Ooi go rɔ-si majɨ kɨ rɔ njéndó dow-je ndukun-je-tɨ. Kdɔ dḛ lé nəl-dé kɔr gama̰ kɨ̀ kubɨ-je kɨ́ ngal puu-puu rəm, ꞌndigɨ kadɨ dow-je ꞌra-dé lapiya kunta-na̰ lokosɨ-je-tɨ rəm, ꞌndigɨ lokisɨ-je kɨ́ kete mḛḛ kəykəwna̰-je-tɨ lə jipɨ-je rəm, ɓá ꞌsangɨ lokisɨ-je kɨ́ nɔ̰̀ dow-je-tɨ lo nékuso ra na̰y-je-tɨ rəm tɔ.
46 Cuidado com os escribas, que querem andar com vestes compridas, e amam saudações nos mercados, e os principais assentos nas sinagogas, e os principais lugares nos banquetes;
47 Dḛ ꞌkəə né-je kɨ́ mḛḛ kəy-je-tɨ lə njéngɔwkoy-je kər-kər ə ꞌpa ta kɨ̀ Lubə dꞌadɨ ngal n̰a̰-n̰a̰ kadɨ dow-je dꞌoo-dé-né. Ta kɨ́ gangɨ kɨ́ nga̰ n̰a̰ ya à ree dɔ-dé-tɨ.
47 que devoram as casas das viúvas, e, por aparência, fazem longas orações; estes receberão maior condenação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.