Lucas 19
Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs BKJ
1 Lokɨ Jeju ɔw mḛḛ ɓebo Jeriko-tɨ ə isɨ ində dan ɓe gangɨ,
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 rəmə, oo dingəm kɨ́ njènékingə kɨ́ ri-é lə Jase, to njèkun dɔ njétaalambo-je.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 Ḛ sangɨ kadɨ nꞌoo se ná̰ ɓá to Jeju lé wa? Ngà kosɨ dow-je ra adɨ ḛ asɨ kadɨ oo-é al, kdɔtalə ḛ to dow kɨ́ gɔjɨ.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 Beɓa ḛ a̰y ngɔdɨ kete ɔw al dɔ kote-tɨ kdɔ kadɨ nꞌoo Jeju, kdɔtalə ḛ à dəə lo-é-tɨ nɔ̰ɔ̰.
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Lokɨ Jeju ɔw tḛḛ lo-é-tɨ kinlé, un kəm-é kɨ taá idə-é panè: Jase, ꞌrisɨ nangɨ kalangɨ, kdɔtalə tò kadɨ mꞌto ɓe lə-i ɓone.
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Beɓa Jase ur nangɨ lɔw-lɔw ree uwə-é kɨ rɔ-é-tɨ kɨ̀ rɔnəl.
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Lokɨ dow-je dꞌoo né kin bè lé, dḛ lay ya ꞌtún ta ꞌpanè: Ooi, Jeju lé, ɔw tò ɓe lə dow kɨ́ njèramajal.
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Ngà Jase ḭ a̰ taá nɔ̰̀ ꞌƁaɓe-tɨ idə-é panè: ꞌƁaɓe, ꞌoo bè, nékingə-m lé, mꞌa kay dana̰ lo joo ə mꞌa kadɨ kɨ́ gin káre njéndoo-je, ə kinə mꞌtaa né ji dow-tɨ kɨ̀ ndángɨ kare rəmə, mꞌa təl kadɨ-é né-é kinlé sɔ ngá.
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Beɓa Jeju idə-é panè: Kajɨ ree mḛḛ kəy-tɨ kin ɓone, kdɔtalə dow kinlé, to ngon kà Abrakam tɔ.
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Kdɔtalə Ngon lə dow lé ree kadɨ nꞌsangɨ nja dow-je kɨ́ ꞌna̰y kdɔ kadɨ nꞌajɨ-dé.
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Lokɨ dow-je dꞌa̰ dꞌoo ta-je kin bè lé, Jeju ilə gosta káre dɔ-tɨ. Kdɔtalə ḛ a̰ ngɔsi kɨ̀ ɓebo Jorijalḛm, adɨ dow-je ꞌgɨr ꞌpanè kɔ̰ɓe lə Lubə lé, à ree tajinatɨ nè ya ngá.
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 Adɨ Jeju panè: Dow káre bè, to dow kɨ́ gin ngar-tɨ, isɨ ɔw kɨ́ mba-tɨ dɔnangɨ-tɨ kɨ́ sa̰y nṵ, kdɔ kadɨ dꞌɔw dꞌulə jɔgɨ ngar dɔ-é-tɨ, ɓá à təl ɓəy.
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 Ḛ ɓa ngannjékullə-je liə dɔgɨ dan madɨ-dé-je-tɨ ə adɨ ná̰-ná̰ dan-dé-tɨ mbal là káre-káre ɓá idə-dé panè: Ɔwi, ꞌtəli-né ji-si sar kadɨ mꞌtəl mꞌree-né.
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Ngà dow-je kɨ́ mḛḛ ɓe-tɨ liə dꞌɔsɨ-é kɨ̀ ta adɨ dꞌulə dow-je kɨ́ ꞌto takəm-dé kadɨ dꞌɔw dꞌidə-dé ꞌpanè: Jḛ jꞌndigɨ kadɨ dow kin ɔ̰̀-ji al.
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 Bè ya kàrè dꞌulə jɔgɨ ngar dɔ-é-tɨ. Lokɨ ḛ təl ree lé, ḛ adɨ ꞌɓa ngannjékullə-je kɨ́ adɨ-dé là lé kadɨ ꞌree rɔ-é-tɨ, kdɔ kadɨ nꞌoo se dow káre ingə man-é dɔ-tɨ kandangɨ-kandangɨ wa?
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Beɓa ngonnjèkullə kɨ́ dɔsa̰y ree panè: ꞌƁa-m, mbal là lə-i kɨ́ adɨ-m lé, mꞌtəl-né ji-m adɨ mꞌingə mbal là dɔgɨ.
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 ꞌƁa-é panè: Oiyo! ꞌTo ngonnjèkullə kɨ́ majɨ! Mꞌadɨ-i ɓebo-je dɔgɨ kadɨ ɔw kɨ̀ tɔ́gɨ dɔ-tɨ, kdɔ ꞌto njèra né kɨ́ tɔgrɔ-tɨ mḛḛ né-tɨ kɨ́ ndḛ bè.
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 Ngonnjèkullə kɨ́ njèkungɨ-tɨ joo ree panè: «ꞌƁa-m, mbal là lə-i kɨ́ ꞌadɨ-m lé, mꞌtəl-né ji-m adɨ mꞌingə mbal là mḭ.»
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Beɓa ꞌɓa-é idə-é panè: «I kàrè, mꞌadɨ-i ɓebo-je mḭ kadɨ ɔw kɨ̀ tɔ́gɨ dɔ-tɨ tɔ.»
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Ngonnjèkullə kɨ́ rangɨ ree panè: «ꞌƁa-m, mbal là lə-i lé ya ə́ mꞌdɔɔ takubɨ-tɨ tin.»
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Ma̰ mꞌɓəl-i, kdɔ i lé ꞌto dow kɨ́ ꞌnga̰ n̰a̰; adɨ né kɨ́ to i ɓá ungɨ al kàrè, i ɔy rəm, ko kɨ́ to i ɓá ꞌdubɨ al kàrè i ijə rəm.
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 Beɓa ꞌɓa-é idə-é panè: «I ngonnjèkullə kɨ́ majɨ al kan! Ta kɨ́ ta-i-tɨ ya mꞌngangɨ-né ta dɔ-i-tɨ. I ꞌgə kɨ́ mꞌto dow kɨ́ mꞌnga̰ n̰a̰, adɨ né kɨ́ to ma̰ ɓá mꞌungɨ al kàrè, mꞌɔy rəm, ko kɨ́ to ma̰ ɓá mꞌdubɨ al kàrè, mꞌijə rəm,
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 ngà kdɔ ri ɓá ꞌɔw ꞌilə mbal là lə-m kəy ngəm là-tɨ kdɔ kadɨ mꞌtəl mꞌree ə mꞌɔr kɨ̀ man-é dɔ-tɨ al wa?»
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 Go-tɨ, idə dow-je kɨ́ dꞌa̰ lo-é-tɨ nɔ̰ɔ̰ panè: «Ɔti ꞌtaai mbal là kɨ́ ji-é-tɨ kin adi ḛ kɨ́ ɔw kɨ̀ mbal là dɔgɨ kinlé dɔ-tɨ.»
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 Dḛ dꞌilə-é-tɨ ꞌpanè: «ꞌƁaɓe, ḛ ɔw kɨ̀ mbal là dɔgɨ ngá.»
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 Rəmə ḛ təl panè: «Ooi majɨ, mꞌa kidə-si rəsɨ; dow kɨ́ né tò ji-é-tɨ ɓá dꞌa kadɨ-é kɨ́ rangɨ dɔ-tɨ, ngà dow kɨ́ né goto ji-é-tɨ lé, ḛ kɨ́ ji-é-tɨ lé ya kàrè dꞌa taa.»
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 Go-tɨ, ḛ panè: «Njéba-je lə-m kɨ́ ꞌndigɨ kadɨ mꞌɔ̰-dé al lé ꞌreei sə-dé ə ꞌtijəi mindɨ-dé takəm-m-tɨ nè ya.»
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Lokɨ Jeju pa ta-je kin bè lé, ɔtɨ usɨ kete nɔ̰̀ njéndó né-je-tɨ liə ə dꞌɔw kɨ ɓebo Jorijalḛm-tɨ.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 Lokɨ dꞌɔw ꞌtḛḛ ngɔsi kɨ̀ ɓe kɨ́ Betpaje, kɨ̀ ɓe kɨ́ Betani kɨ́ tò kàdɨ̀ mbal-tɨ kɨ́ ꞌɓa-é mbal ka̰ kagɨ olibiye-je lé, Jeju ulə njéndó né-je liə joo
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 panè: «Ɔwi mḛḛ ngonɓe-tɨ kɨ́ nɔ̰̀-si-tɨ kin. Lokɨ ɔwi ꞌtḛḛi-tɨ lé, a kingəi ngon koro kɨ́ dow al-é al ɓəy kɨ́ ꞌtɔ́-é nangɨ, ə ꞌtuti-é ꞌreei siə adi-mi.»
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 Kinə dow dəjɨ-si panè se ꞌtuti-é kdɔ ri wa rəmə, idəi-é ꞌpai-nè: «ꞌƁaɓe ɓá ge ngon koro lé.»
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 Dḛ kɨ́ Jeju ulə-dé lé, dꞌɔtɨ dꞌɔw rəmə, dꞌoo né-je titɨ kɨ́ Jeju idə-dé-né lé ya tɔ.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 Lokɨ ꞌtutɨ ngon koro lé rəmə, ꞌɓa-é-je ꞌdəjɨ-dé ꞌpanè: «ꞌTuti ngon koro lé kdɔ ri wa?»
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Dḛ dꞌilə-dé-tɨ ꞌpanè: «ꞌƁaɓe ɓá ɔw ndoo ngon koro lé.»
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 Beɓa dḛ ꞌree siə dꞌadɨ Jeju, ə ꞌlabɨ kubɨ-je lə-dé gidɨ-é-tɨ ɓá dꞌadɨ Jeju al isɨ dɔ-tɨ.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Lokɨ Jeju ɔtɨ isɨ ɔw lé, dow-je ꞌlabɨ kubɨ-je lə-dé dɔ rəbɨ-tɨ nɔ̰̀-é-tɨ taá-taá.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 Lokɨ ḛ ree tḛḛ ngɔsi kɨ̀ ɓebo Jorijalḛm, rəbɨ-tɨ kɨ́ ḭ dɔ mbal ka̰ kagɨ Olibiye-je-tɨ ɔw kɨ mḛḛ ɓebo-tɨ kinlé, kosɨ njéndó né-je lay ya rɔ-dé nəl-dé adɨ dꞌɔsɨ gajɨ Lubə kɨ̀ ndi-dé kɨ́ boy-boy kdɔtalə nékɔjɨ-je lay kɨ́ dꞌoo lé.
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 Dḛ ꞌpanè:
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Rəmə, Parisi-je kɨ́ dan-tɨ-je kɨ́ dꞌa̰ dan kosɨ dow-je-tɨ nɔ̰ɔ̰ lé dꞌidə Jeju ꞌpanè: Njèndó dow-je né, i ꞌndángɨ njéndó né-je lə-i lé ɓane.
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Ngà Jeju ilə-dé-tɨ panè: Adɨ mꞌidə-si rəsɨ. Lé dḛ dꞌutɨ ta-dé kàrè, ər-je ya dꞌa tur kəə!
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 Lokɨ Jeju ɔw tḛḛ ngɔsi kɨ̀ ɓebo Jorijalḛm lé, un kəm-é oo-né ɓebo lé rəmə, nɔ̰ kdɔ ta liə panè:
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 Əy! Ɓebo Jorijalḛm, tokɨ lé dow-je lə-i ꞌgə né kɨ́ dꞌa ra kadɨ lapiya tò rəmə lé! Ngà kɨ́ ngɔsnè-tɨ kinlé, to kɨ́ ɓɔyɔ sə-dé dɔ-é.
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Ndɔ-je madɨ ɔw ree nɔ̰ɔ̰ lé, njéba-je lə-si dꞌa kɔr gali dɔ-si-tɨ, dꞌa kilə-na̰ gəə dɔ-si sipɨ kdɔ kutɨ-si lo-tɨ ndukɨ-ndukɨ,
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 dꞌa tujɨ-si puktu-puktu, kɨ̀ ɓebo lə-si burə, ər káre ya kàrè dꞌa kin̰ə kadɨ tò dɔ madɨ-é-tɨ mḛḛ ɓebo-tɨ lə-si al, kdɔtalə dɔkaglo kɨ́ Lubə ree-né rɔ-si-tɨ kdɔ ra-né sə-si lé, sə̰i ꞌgəi al.
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Go-tɨ, Jeju ɔw takəy-tɨ lə Lubə ə tubə njéragatɨ-je.
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 Ḛ idə-dé panè: ꞌNdàngɨ ꞌpanè: «Kəy lə-m lé, à to kəy pa ta kɨ̀ Lubə. Ngà sə̰i adi təl to kəy kisɨ njéɓogɨ-je.»
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 Ndɔ-je lay ya Jeju ndó né dow-je takəy-tɨ lə Lubə. Rəmə njékun dɔ njégugné-je lə Lubə, kɨ̀ njéndó dow-je ndukun-je, kɨ̀ ꞌboy-je lə jipɨ-je ꞌsangɨ kəm rəbɨ kadɨ ꞌtɔl-é.
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 Ngà dḛ ꞌgə kəm rəbɨ kɨ́ dꞌa tɔl-é-né lé al, kdɔtalə dow-je lay ya dꞌoo ta-je liə kɨ̀ rɔnəl n̰a̰.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.