Lucas 15
Wakita á Dadaamiya (MFI) vs ARA
1 Kwakya emnde a mága haypa antara *emnde a jáhá hadáma se jarammeje áza Yaisu, tá aŋkwa cená elva ázeŋara.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 A naba jaterhe ge ervauŋɗe *Farisa-aha antara malum-aha á *tawraita, a ba itare am dagave-aatare: «Labára ŋane ge zhele na á lyiya emnde a haypa, á zá ɗafa antara itare?»
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Yaisu a vaterte naraje na, a ba ŋane á elvan ge itare:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «Ware am kure, má a keɗaa palle am kyawe-aha-aara deremke, á ƴánka kyawe-aha kul maselmane ju maselmane na, á de tatayá palle na keɗaakeɗa na emtsaaɗe?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Máki shánsha, á eksante á ba an higa áte ye-aara, á sá an ŋane.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Máki saasa maa, á ɗáhá slakate-aha-aara antara emnde a riya-aara, tá se higa átirpalle, aɗaba a bateraa labáre á higa, a shaa kyawe-aara na ndza keɗaakeɗa na.»
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Daaci a ba ŋane á elvan ge itare: «Una keni ba duksa palle. Yá ndaakur ba jirire, am samaya wá, kwakya ba higa na arge slehaypa palle na a eptsanve iga ge haypa-aha-aara, arge emnde kul maselmane ju maselmane na, ta bantsa itare, ta emnde jirire, ɓaaka wedere-aatare an mága tuba na.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Zlaɓe ádaliye, mukse máki an gursa-aara kelaawa, amá a eblyantaave palle á ba am bere-aara, á mbanteka kárá á ba am sarte ŋanna, á ettátaya ba shagera, á hyaɗese bere ŋanna baɗemme sey má shánsha?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Máki shánsha wá, slakate-aha-aara antara emnde a riya-aara sey tá cenáncena baɗemme, tá se higa átirpalle, aɗaba a bateraa labare á higa, a shaa gursa-aara na ndza keɗaakeɗa na.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Una keni ba duksa palle. Yá ndaakur ba jirire: málika-aha á Dadaamiya tá higa jipu, máki slehaypa palle a eptsanve iga ge haypa-aha-aara.»
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yaisu a fateraare naraje umele zlaɓe ádaliye, a ba ŋane á elvan ge itare: «Aŋkwa ura an egdzara buwa zála.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 A ba kudere á elvan ge eddetare wá: Názena ni ma andze ŋá záná am warata am iga á ŋa na wá, iya yá kátá náza-aaruwa ba kina eddaaye. Ane, á ba eddetare. A naba ɗaaterte, a tegateraa nalmáne na.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 «Am iga á una ŋanna maa, kudere na a gaa ba hare cekwaaŋguɗi wá, a naba jimaa kazlaŋa-aara, umele a valuhe a puwem shuŋgu-aara am lyiba, puwwe a naba zlálá á dem duniya-aara. Daaduwa áhuwa maa, a de keɗaa nalmáne-aara na a shanaa áza eddeŋara na baɗemme, am dákárire ba dey.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ba ŋane keni pacanvepáce nalmáne-aara baɗemme cátte zlauzle duksa am erva-aara wá, samsa waya ƴaikke á sem larde ŋanna keni. Palle á názu á eksáná áte erva ɓaaka mazla-aara.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Daaci á tataya slera mazla-aara. A ba palle á emnde a ekse ŋanna á elvan ge ŋane: Aŋkwa slera á piya nabezhe-aha am mba-aaruwa, má ká emmága. Wayanwáyá, a ba ŋane; a naba duhe.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Aŋkwa ice-aara am shayawe á duksa-aha na tá vante ganakini á dateran ge nabezhe-aha, amá varanteka baráma á zuze-aara.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 «Daaci a fantau ge shá eŋkale áte nja-aara ŋanna, a ba ŋane: Emnde na tá maga slera am mba á edderwa ni tá ƴáná ba itare ɗafa ni, iya ni á jiija waya áhuna!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Ambane yá tsetse, yá eptsa á dá. Yá de banánba ge edderwa ganakini ya ganu ge ŋaneka palle haypa na, amá ya gu haypa an Dadaamiya.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Am nja-aaruwa kina na wá, ba geni tá ɗakiyá an egdza á ŋa keni zlayeka mazla-aara, hyainefka. Naba givege ka, a ganevge ba seke emnde a slera á ŋa umele am huɗe á há á ŋa.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Mazla-aara a naba tse, a saa á se mba á eddeŋara na.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Daaci: Eddaaye, a ba egdza-aara á elvan ge ŋane, haypa-aaruwa wá, ya gaku ge ekka ka palle, haypa ƴaikke ya guwa an Dadaamiya. Hyanefka mazla-aara ganakini yá gev egdza á ŋa ádaliye.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Amá ba hyema keni fanuka eddeŋara na ge názena aŋkwa tsakaná ŋane. A ba ŋane á elvan ge emnde na tá maga slera am mba-aara: Dawmbare watsewatse á dem bere, de sawansa záne zariya, antara kimake, ira jaɗe palle, sawmbare an ŋane, tsekwawanemtsekwa am kazlaŋa.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Dawmbare, de sawánsa dalau na mi gelanaa á ba an niya na, icawantice watsewatse, una muŋri ƴaikke, higaumihiga.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Aɗaba egdza-aaruwa na náwa ŋane na wá, ndza ba seke a emtsa an emtsa, ŋane kina wá, ba seke a tsete am faya. Ndza keɗaakeɗa ba ɗekiɗeki, amá kwaya ŋane jesaarje. Daaci ta fantau ge mága muŋri-aara, higa ƴaikke am huɗe á há-aara baɗemme.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «Amá am sarte ŋanna wá, makaji á edda á há ŋanna ɓaaka am mba, a dem kaamba. Aŋkwa á sá maa, á cená ba gusa am mba-aatare, njaanja gaŋga tá shekela emnde.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 A naba ɗaase palle á emnde na tá maga slera am mba-aatare, a ndavanu elva, a ba ŋane: A jaara uwe am mbá á miya?
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 A ba walaaɗi-aatare ŋanna á elvan ge ŋane: Saasa egdza emmeŋa, eddeŋa a icante dalau na mi gelanaa á ba an niya na, aɗaba a shaa egdza-aara ba lapilayye.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Mazla-aara a naba icaa ervauŋɗe makaji á edda á há ŋanna, a kwaleve ge dem mbá ŋanna ba ɗekiɗeki. Daaci a segashe ba eddeŋara an ire-aara, a se slapalana á dem mba.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Amá a ba ŋane á elvan ge eddeŋara: Edda, iya náwa yawe wányarwányara yá magaká ba slera, ba ser palle keni ƴannaaka elva á ŋa ni, aley ba ser palle keni vakiteka ba egdza a nawe keni, ganakini ŋá zuze antara slekate-aha-aaruwa ni.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Gevge saasa egdza á ŋa, ŋane wá, a de keɗakaa nalmáne á ŋa baɗemme áte záware-aha ba dey ni, aley ka se icanante dalau na mi gelanaa á ba an niya na ádaliye!
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Ba estuwa egdza-aaruwa, a ba eddetare; Ekka wá, ba jire ba ádeme keni dakeska ɗekiɗeki. Ay degiya, baɗemme á názena am huɗe á há na ba náza á ŋa.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Duksa palle wá, shagera ba mi maganaamaga muŋri, mi higa. Aɗaba egdza emmeŋa ŋanna wá, ndza ba seke a emtsa an emtsa, kina ŋane gevge ba seke a tsete am faya. Ndza ba seke a keɗaa an keɗa am kaamba, náwa shanánsha zlaɓe ádaliye.»
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.