Lucas 15
Wakita á Dadaamiya (MFI) vs ACF
1 Kwakya emnde a mága haypa antara *emnde a jáhá hadáma se jarammeje áza Yaisu, tá aŋkwa cená elva ázeŋara.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 A naba jaterhe ge ervauŋɗe *Farisa-aha antara malum-aha á *tawraita, a ba itare am dagave-aatare: «Labára ŋane ge zhele na á lyiya emnde a haypa, á zá ɗafa antara itare?»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Yaisu a vaterte naraje na, a ba ŋane á elvan ge itare:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Ware am kure, má a keɗaa palle am kyawe-aha-aara deremke, á ƴánka kyawe-aha kul maselmane ju maselmane na, á de tatayá palle na keɗaakeɗa na emtsaaɗe?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Máki shánsha, á eksante á ba an higa áte ye-aara, á sá an ŋane.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Máki saasa maa, á ɗáhá slakate-aha-aara antara emnde a riya-aara, tá se higa átirpalle, aɗaba a bateraa labáre á higa, a shaa kyawe-aara na ndza keɗaakeɗa na.»
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Daaci a ba ŋane á elvan ge itare: «Una keni ba duksa palle. Yá ndaakur ba jirire, am samaya wá, kwakya ba higa na arge slehaypa palle na a eptsanve iga ge haypa-aha-aara, arge emnde kul maselmane ju maselmane na, ta bantsa itare, ta emnde jirire, ɓaaka wedere-aatare an mága tuba na.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Zlaɓe ádaliye, mukse máki an gursa-aara kelaawa, amá a eblyantaave palle á ba am bere-aara, á mbanteka kárá á ba am sarte ŋanna, á ettátaya ba shagera, á hyaɗese bere ŋanna baɗemme sey má shánsha?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Máki shánsha wá, slakate-aha-aara antara emnde a riya-aara sey tá cenáncena baɗemme, tá se higa átirpalle, aɗaba a bateraa labare á higa, a shaa gursa-aara na ndza keɗaakeɗa na.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Una keni ba duksa palle. Yá ndaakur ba jirire: málika-aha á Dadaamiya tá higa jipu, máki slehaypa palle a eptsanve iga ge haypa-aha-aara.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yaisu a fateraare naraje umele zlaɓe ádaliye, a ba ŋane á elvan ge itare: «Aŋkwa ura an egdzara buwa zála.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 A ba kudere á elvan ge eddetare wá: Názena ni ma andze ŋá záná am warata am iga á ŋa na wá, iya yá kátá náza-aaruwa ba kina eddaaye. Ane, á ba eddetare. A naba ɗaaterte, a tegateraa nalmáne na.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 «Am iga á una ŋanna maa, kudere na a gaa ba hare cekwaaŋguɗi wá, a naba jimaa kazlaŋa-aara, umele a valuhe a puwem shuŋgu-aara am lyiba, puwwe a naba zlálá á dem duniya-aara. Daaduwa áhuwa maa, a de keɗaa nalmáne-aara na a shanaa áza eddeŋara na baɗemme, am dákárire ba dey.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ba ŋane keni pacanvepáce nalmáne-aara baɗemme cátte zlauzle duksa am erva-aara wá, samsa waya ƴaikke á sem larde ŋanna keni. Palle á názu á eksáná áte erva ɓaaka mazla-aara.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Daaci á tataya slera mazla-aara. A ba palle á emnde a ekse ŋanna á elvan ge ŋane: Aŋkwa slera á piya nabezhe-aha am mba-aaruwa, má ká emmága. Wayanwáyá, a ba ŋane; a naba duhe.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Aŋkwa ice-aara am shayawe á duksa-aha na tá vante ganakini á dateran ge nabezhe-aha, amá varanteka baráma á zuze-aara.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 «Daaci a fantau ge shá eŋkale áte nja-aara ŋanna, a ba ŋane: Emnde na tá maga slera am mba á edderwa ni tá ƴáná ba itare ɗafa ni, iya ni á jiija waya áhuna!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ambane yá tsetse, yá eptsa á dá. Yá de banánba ge edderwa ganakini ya ganu ge ŋaneka palle haypa na, amá ya gu haypa an Dadaamiya.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Am nja-aaruwa kina na wá, ba geni tá ɗakiyá an egdza á ŋa keni zlayeka mazla-aara, hyainefka. Naba givege ka, a ganevge ba seke emnde a slera á ŋa umele am huɗe á há á ŋa.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Mazla-aara a naba tse, a saa á se mba á eddeŋara na.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Daaci: Eddaaye, a ba egdza-aara á elvan ge ŋane, haypa-aaruwa wá, ya gaku ge ekka ka palle, haypa ƴaikke ya guwa an Dadaamiya. Hyanefka mazla-aara ganakini yá gev egdza á ŋa ádaliye.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Amá ba hyema keni fanuka eddeŋara na ge názena aŋkwa tsakaná ŋane. A ba ŋane á elvan ge emnde na tá maga slera am mba-aara: Dawmbare watsewatse á dem bere, de sawansa záne zariya, antara kimake, ira jaɗe palle, sawmbare an ŋane, tsekwawanemtsekwa am kazlaŋa.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Dawmbare, de sawánsa dalau na mi gelanaa á ba an niya na, icawantice watsewatse, una muŋri ƴaikke, higaumihiga.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Aɗaba egdza-aaruwa na náwa ŋane na wá, ndza ba seke a emtsa an emtsa, ŋane kina wá, ba seke a tsete am faya. Ndza keɗaakeɗa ba ɗekiɗeki, amá kwaya ŋane jesaarje. Daaci ta fantau ge mága muŋri-aara, higa ƴaikke am huɗe á há-aara baɗemme.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Amá am sarte ŋanna wá, makaji á edda á há ŋanna ɓaaka am mba, a dem kaamba. Aŋkwa á sá maa, á cená ba gusa am mba-aatare, njaanja gaŋga tá shekela emnde.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 A naba ɗaase palle á emnde na tá maga slera am mba-aatare, a ndavanu elva, a ba ŋane: A jaara uwe am mbá á miya?
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 A ba walaaɗi-aatare ŋanna á elvan ge ŋane: Saasa egdza emmeŋa, eddeŋa a icante dalau na mi gelanaa á ba an niya na, aɗaba a shaa egdza-aara ba lapilayye.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Mazla-aara a naba icaa ervauŋɗe makaji á edda á há ŋanna, a kwaleve ge dem mbá ŋanna ba ɗekiɗeki. Daaci a segashe ba eddeŋara an ire-aara, a se slapalana á dem mba.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Amá a ba ŋane á elvan ge eddeŋara: Edda, iya náwa yawe wányarwányara yá magaká ba slera, ba ser palle keni ƴannaaka elva á ŋa ni, aley ba ser palle keni vakiteka ba egdza a nawe keni, ganakini ŋá zuze antara slekate-aha-aaruwa ni.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Gevge saasa egdza á ŋa, ŋane wá, a de keɗakaa nalmáne á ŋa baɗemme áte záware-aha ba dey ni, aley ka se icanante dalau na mi gelanaa á ba an niya na ádaliye!
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ba estuwa egdza-aaruwa, a ba eddetare; Ekka wá, ba jire ba ádeme keni dakeska ɗekiɗeki. Ay degiya, baɗemme á názena am huɗe á há na ba náza á ŋa.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Duksa palle wá, shagera ba mi maganaamaga muŋri, mi higa. Aɗaba egdza emmeŋa ŋanna wá, ndza ba seke a emtsa an emtsa, kina ŋane gevge ba seke a tsete am faya. Ndza ba seke a keɗaa an keɗa am kaamba, náwa shanánsha zlaɓe ádaliye.»
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.