Atos 22
Wakita á Dadaamiya (MFI) vs NVT
1 «Ba estuwa egdzar mama-aha-aaruwa, antara dada-aha-aaruwa, cenawivaacena kwa, yá ndaakurndáhá elva-aaruwa palle, kwá cenvaacena jirire-aaruwa.»
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Am sarte na tá aŋkwa á cena Paul á ndaater elva an elva á Ibraniŋkau na wá, ta farhe ge mága tsekaɗɗire, ɓaaka ura á geja vuwa ɗekiɗeki. Daaci a ba Paul:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 «Iya, ya ura Yahudiya, ta yiya am Tarsus am haha á Silikiya. Amá ya waltaa á ba am Urusaliima áhuna. Ndza malum-aaruwa *Gamaliyail ge iya, a kwarisaa ŋane ɗaba *tawraita á eggye-aha á miya áte una an puwa. Ndza ya ɗába Dadaamiya an ndzeɗa-aaruwa baɗemme áte una kwá aŋkwa á ɗabaná kure keni na.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ndza ya shateru zlaɗa kwakya ge emnde a ɗába uŋŋule á Yaisu, ya sluvaa emnde ŋanna an zála-ka an ŋwasha-ka, ya puwateremhe am daŋgay.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Male á *liman-aha, antara male-aha á Yahudiya wá, itare diyardiya názena yá aŋkwa á ndaaná ya na baɗemme, yá ndaakur ba jirire. Ndza ta vitaa ba itare nalmesheri á seydire am erva, ya daterán ge Yahudiya-aha á miya na tá am Dimaska. Aɗaba una ŋanna ya duwa. Ya duwa ge sluwa emnde na tá áte baráma á Yaisu, ge saterá á sem Urusaliima, ma andze tá se kyáná male-aha á Yahudiya-aha shairiya-aatare.»
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 «Am sarte na yá aŋkwa á dem Dimaska ŋanna wá, á maga vacitire wá, a naba tsekwaa ge parakkire ƴaikke á sa am samaya á sete ya,
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 ya naba mbeɗehe, yá cena ba kwárá á ura aŋkwa á biya elva: Sawulu! Sawulu! Labára ká magiya palasa? a bina.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ya ndavanuhe: Ka ware ŋane ka Yaakadada? A ŋwiyante, a ba ŋane: Ba iya Yaisu, ya ura Nasarátu una ká aŋkwa á magiya palasa na.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Emnde na tá antara ya na wá, naránna parakkire, amá cenaránka kwárá á edda una a biyaa elva na.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ya naba enndáva: Yá maganá estara kina Yaakadada? A ba Yaakadada á elvan ge iya: Tsetse ezzlálá á dem Dimaska, watse tá de bakánba áhuwa názena a fakaara Dadaamiya baɗemme.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 A naba wulfiyaahe ge parakkire ƴaikke na a tsekwiyaare á sawa am samaya na, ta taɗiya an táɗa emnde na tá antara ya na á dem Dimaska.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 «Aŋkwa ura Yahudiya á miya áhuwa, zhera-aara Hananiyas, ŋane sleɗaba Dadaamiya an ndzeɗa-aara baɗemme, ŋanaaŋa *tawraita á miya ba shagera, baɗemme á Yahudiya-aha na tá am Dimaska hayaránhayá jipu.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 A duhe ge ŋane ádezerwa, a de tsiyarhe, a ba ŋane á elvan ge iya: Sawulu egdza emmerwa, a wertewera ice-aha á ŋa. Ba watsewatse a naba werte ge ice-aha-aaruwa, yá nanna ŋane.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 A ba Hananiyas ŋanna á elvan ge iya: A saksaa ba Dadaamiya á eggye-aha a miya werre, geni ekka ká nanna edda una slejirire ba ŋane palle na, antara ganakini ekka ká cenvaacena elva á slejirire ŋanna am mbuwe-aara ba ge ŋane, ira ká diyeddiye namaari-aara.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Aɗaba ká de gev seyde-aara, ká de ndaater názena ka naanaa ka, antara názena ka cenaanaa ka ge emnde.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ká ufa uwe mázla-aara? Tsetse ká lyevaalya baptisma, enndava Yaisu geni a melakumele, a barakaabárá Dadaamiya haypa-aha á ŋa.»
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 «Haraahare wá, ya naba eptsa á sem huɗe á Urusaliima. Vacite umele yá am mashidi, yá aŋkwa á maga maduwa wá, ya naba shaa wahayu.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ya naa Yaakadada am wahayu-aaruwa ŋanna, a ba ŋane á elvan ge iya: Tsetse watsewatse dedde am huɗe á Urusaliima na. Aɗaba emnde a ekse na tá de lyiyeka seydire na ká de maganá ka áte iya am dágave-aatare.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ya ŋwete, a ba ya á elvan ge ŋane: Amá degiya Yaakadada, ba itare keni diyardiya ganakini ndza ya duwa ba ya ŋanna á dem mashidi-aha gergere, ya sluwa emnde a fetarfe á ŋa, ya jaterja, ya dateraa á dem daŋgay baɗemme.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Am sarte á ja sleslera á ŋa Aitiyain keni ndza yá aŋkwa, ya hayáterháyá jipu emnde a ejja-aara, ya ufanaa ba iya naŋgyuwe-aha-aatare.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Amá a ba Yaakadada: Edduwa, aɗaba watse yá ɓelakɓelá ƴiƴiye, á dem dágave á emnde na ta Yahudiya-aha-ka na.»
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Emnde baɗemme ndza tá cená ba Paul dem sarte na a fem elva á emnde na garevka Yahudiya-aha. Amá ba a ndaahese una ŋanna wá, ta naba puwar hula, a ba itare: Ura estuwa a njeka an shifa ɗekiɗeki.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Daaci tá aŋkwa á fa hula, tá slatsa erva, ta tsante berbere an dága haha á dem zhegela, ta tsakwese am záne-aha-aatare, ta naba puwanve.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Daaci a ba male á sawji-aha a daránda Paul á dem huɗe á dala, a zaruze an ja ba shagera, lauktu watse á ndáhá jirire, labára emnde baɗemme tá slatsa ba erva áte ŋane.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Daaci ta naba puwete zawa áte ŋane. Tá kátá ejja wá, a ba Paul á elvan ge zhel sawji ŋanna: «Aŋkwa baráma á kure ge ja ura Rauma miyenne zlaɓe kyareka shairiya-aara emtu?»
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ba a cenaa una ŋanna sawji na, a naba ƴánhe, duwa-aara á deza male-aatare, a ba ŋane á elvan ge ŋane: «Ázara á ba sawari á ŋa áte zhel na, aɗaba ŋane keni ba ura Rauma ba miyenne?»
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 A naba sawhe ge male á sawji-aha na áseza Paul, a ba ŋane á elvan ge ŋane: «Ndindáhá ba jirire: Ka ura Rauma ba miyenne emtu?» A ŋwete ge Paul, a ba ŋane: «Ya ura Rauma ba miyenne.»
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 A ba male á sawji-aha na á elvan ge Paul: «Iya degiya danedde am nalmane kwakya lauktu náwa ganevge ura Rauma.» A ba Paul á elvan ge ŋane: «Iya wá, ta yi ba estuwa ya ba ura Rauma.»
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Daaci sawji-aha na ndza ta magaa niya ge ja Paul, geni a ndasendáhe jirire na, ta naba ƴánhe á ba áte watsewatsire. Ba male-aatare an ire-aara keni jaaja lyawa, aɗaba diyeddiye ganakini Paul ŋanna ŋane a puwete záwa áte ŋane na ba ura Rauma miyenne.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Daaci male á sawji-aha na maa, ŋane á kátá á diyeddiye jirire á názena ni Yahudiya-aha wayarka an Paul ɗekiɗeki na. Aɗaba una ŋanna, makuralla-aara wá, a jemaa male-aha á *liman-aha, antara male-aha á Yahudiya-aha, a pelaa Paul, a sanse á se katafke-aatare.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.