Marcos 6

Gandja na Mbɨa (MDM) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yesu ayie lɨ bɨlɨ bhomʉ-o, anɨ atsia gie lɨe bhʉ́ Nadjaleta, kʉtɨ ɨnde anɨ abhele bhʉ́ e-o. Omʉkpata gba anɨ-e atsia anʉ di bhʉ́ dabɨlɨ bini ne anɨ.
1 Tendo Jesus partido dali, foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 A akolo lɨe bhʉ́ ’kpɨ́ naguo gba omaYuda-a , anɨ aholo nasuno bhʉ́ ’tɨ nadje lɨ́lɨ gba Moidje-o . Abhomʉ-o, bhiti okpála ɨnde adʉ nadje anɨ-e, adʉ angamba naali. U adʉ apa me: «A asuno ongʉ́ ɨnde-e pɨ anɨ da? Anɨ ayie ne ɨmbɨlangʉ di ne angu namene ongua ongamba ’ngʉ́ ɨnde-e su?
2 Chegando o sábado, passou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: Donde vêm a este estas coisas? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 A ɨnde-e kpála nagolo ndula-a dɨ? A ko ndɨlɨ gba Malɨa dɨ? A ko ndai Djakɨ ne Djodje, ne Djude, la di ne Simo-o dɨ? Ondaise anɨ na olɨsɨlɨsɨ la bhadi bhʉ́ dabɨlɨ bini ne nɨ́ sɨɨ adɨ?» Kaka-a, u atsia ayala nabhuka anɨ.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, José, Judas e Simão? E não vivem aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Abhomʉ-o, Yesu atsia apa pɨ uo me: «U mamanga polofeta ne ndʉ bɨlɨ hana. La-a, u mamanga anɨ de-e bha bhʉ́ kʉtɨ ɨnde u azu anɨ bhʉ́ e-o, ne bhʉ́ ká omaha anɨ, ne la di bhʉ́ ká okpála na bhʉ́ ’bu ’tɨ gba anɨ-o.»
4 Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, senão na sua terra, entre os seus parentes e na sua casa.
5 Ka ndɨ nabhuka gba uo-o, anɨ tɨ nanɨ da namene ongamba ’ngʉ́ oo bhelé de. Anɨ akobho bha obhʉlʉ kuo bedɨ me anɨ nde ngao ’kpa e pɨ́ uo.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, senão curar uns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Abhomʉ-o, anɨ atsia adʉ angamba naali ka ndɨ nabhuka gba uo-o.
6 Admirou-se da incredulidade deles. Contudo, percorria as aldeias circunvizinhas, a ensinar.
7 Abhomʉ-o, anɨ aɨ omʉkpata ndjɨkpa ne ká bhisi gba e-e ngʉ́ natima uo bhisi bhisi. Kala natima uo-o, anɨ aha angu pɨ uo ngʉ́ napandja osisiti bua bhʉ́ okpála.
7 Chamou Jesus os doze e passou a enviá-los de dois a dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 Anɨ atsia aha lɨ́lɨ ɨnde-e pɨ uo me: «Yi ahá ehe bini ngʉ́ enʉ́-o de, yi ha bha ndula bini. Yi abɨ́ ezʉ de, yi ahá gonia de, yi ató falanga lɨ yi bhʉ́ ’tɨ bongo de.
8 Ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro;
9 Yi dyɨ malɵkɵ bhʉ́ ’dhʉ yi, engʉ́ bini, yi adyɨ́ bongo na mbulu bhisi de.
9 que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Nedhɨnga yi lɨ lɨe bhʉ́ gʉdhʉ bini-e, yi de dʉ bha nasɨ gba koli kpála bini akólo lɨ ’kpɨ́ yi akóto bhʉ́ gʉdhʉ ango-o lɨe ko.
10 E recomendou-lhes: Quando entrardes nalguma casa, permanecei aí até vos retirardes do lugar.
11 Ɨ dʉ me okpála na kʉtɨ bini nde sia yi de-e, ɨ dʉ la di me u nde dje yi de-e, yi de yie oo, amba yi pulu ndju doto na kʉtɨ bhomʉ-o lɨ ’dhʉ yi hana. Bhobhomʉ-o asúno ngae me yi abala uo ne ndʉ ’ngʉ́ gba o hana abala.»
11 Se nalgum lugar não vos receberem nem vos ouvirem, ao sairdes dali, sacudi o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Abhomʉ-o, omʉkpata ndjɨkpa ne ká bhisi-e agbida. U atsia adʉ akpokpo ngali gba Ebhe-e pɨ okpála ne napa pɨ uo me a ayo me u dji bua o.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse;
13 U adʉ apandja osisiti bua bhelé bhʉ́ okpála. U atsia adʉ akobho okpála na kuo bhelé ne napulu ’mʉ pɨ́ ’ndjɨ uo.
13 expeliam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá Elode Atipasɨ adje engʉ́ gba Yesu-o, anga ’lɨ anɨ ayangba nanɨ ne ndʉ bɨlɨ hana. Okpála adʉ apa me: «Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála azuku! Kaka-a, a bhʉ́ anɨ ne angu namene ongamba ’ngʉ́.»
14 Chegou isto aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus já se tornara notório; e alguns diziam: João Batista ressuscitou dentre os mortos, e, por isso, nele operam forças miraculosas.
15 Okpála koko adʉ apa naao me: «A ko polofeta Elɨya.» Do okoko me: «A ko polofeta koko maka sʉka obhende na kalanʉ-o.»
15 Outros diziam: É Elias; ainda outros: É profeta como um dos profetas.
16 Lɨ Elode adje engʉ́ gba Yesu lɨe-e, anɨ atsia apa me: «A ko Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála! Ma ha nanɨ lɨ́lɨ ngama makpe me u kodho ngʉlʉ anɨ. La-a, anɨ azuku bhomʉ-o ngae!»
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: É João, a quem eu mandei decapitar, que ressurgiu.
17 A na paká me Elode atima nanɨ osʉdha me u nʉ holo Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála, amba u to anɨ bhʉ́ tɨkpʉ ngʉbula Elodiade. Elodiade nanɨ ne ɵlɵ gba ndai anɨ Filipo. Engʉ́ bini, Elode atsia aha nanɨ anɨ maka ɵlɵ ka e.
17 Porque o mesmo Herodes, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe (porquanto Herodes se casara com ela), mandara prender a João e atá-lo no cárcere.
18 Abhomʉ-o, Djaa adʉ apa pɨ Elode me: «Lɨ́lɨ zɨba pɨ mʉ ngʉ́ naha ɵlɵ gba ndai mʉ-o de.»
18 Pois João lhe dizia: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Kaka-a, Elodiade adʉ nayala Djaa, anɨ atsia adʉ akʉnda me u bhɵlɵ anɨ. Engʉ́ bini, anɨ tɨ nanɨ da naha lɨ́lɨ de me u bhɵlɵ anɨ mandɨ napa me Elode zɨba.
19 E Herodias o odiava, querendo matá-lo, e não podia.
20 La pɨ Elode, anɨ ambɨla nanɨ lɨe me Djaa ne kpála na ngbingbili di na bubu-o, anɨ adʉ namanga anɨ naali, anɨ atsia adʉ di nalila anɨ. Nedhɨnga lɨ Elode adʉ adje ’li Djaa lɨe, mabhundja gba Elode adʉ angbɨngɨ naali. Engʉ́ bini, anɨ adʉ ne djalɨ naali ngʉ́ nadje anɨ.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo, e o tinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, escutando-o de boa mente.
21 Abhomʉ-o, lɨ ekpɨ́ u azu Elode akolo lɨe, a adʉ ekpɨ́ na babadha pɨ Elodiade. Elode amene anokomɨa pɨ olubasa gba e, pɨ ongámásɨ na sʉdha, di ne pɨ ongámásɨ na ndu doto na Galilaya hana.
21 E, chegando um dia favorável, em que Herodes no seu aniversário natalício dera um banquete aos seus dignitários, aos oficiais militares e aos principais da Galileia,
22 Ndɨlɨ ɵlɵ gba Elodiade ango-o ago. Anɨ atsia alɨ bhʉ́ ’tɨ na anokomɨa-o. Anɨ adho ebɨ, a atsia anga lɨ Elode di ne okpála ɨnde anɨ aɨ o bhʉ́ anokomɨa-o. Abhomʉ-o, Elode atsia apa pɨ ndɨlɨ ɵlɵ ango-o me: «Yo ’he ɨnde mʉ nde ne gʉmʉ e ka ma, amba ma ha pɨ mʉ.»
22 entrou a filha de Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convivas. Então, disse o rei à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Anɨ atsia atʉ silika pɨ anɨ me: «Ehe ɨnde mo oyó e ka ma-a, ma há bha pɨ mʉ e, abana ɨ dʉ bha nagbo bhʉsʉ naʉ gba ma ko.»
23 E jurou-lhe: Se pedires mesmo que seja a metade do meu reino, eu ta darei.
24 Abhomʉ-o, ndɨlɨ ango-o akoto, anɨ anʉ ayi ’hi e me: «Mo okʉnda me ma yo ka ngámá nɨ?» ’Hi anɨ atsia agie pɨ anɨ me: «Yo ’ndjɨ Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála ko.»
24 Saindo ela, perguntou à sua mãe: Que pedirei? Esta respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Anɨ agie lɨe ne holo agba ngámá. Anɨ atsia apa pɨ anɨ me: «Ma akʉnda me ha mʉma mbɨa ɨnde-e, bhʉ́ tsakpa saanɨ, ’ndjɨ Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála!»
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: Quero que, sem demora, me dês num prato a cabeça de João Batista.
26 Abhomʉ-o, Elode asia lɨkabhu lɨ bua e naali. Engʉ́ bini, anɨ tɨ nanɨ da nayayala de ka silika ɨnde anɨ atʉ e kala okpála ɨnde anɨ aɨ o bhʉ́ anokomɨa-o.
26 Entristeceu-se profundamente o rei; mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Abhomʉ-o, Elode atima kolo sʉka omʉlila gba e me anɨ nʉ, amba anɨ go ne ’ndjɨ Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála-o. Mʉlila ango-o anʉ, anɨ atsia akodho ngʉlʉ Djaa bhʉlʉ nabatisa okpála bhʉ́ tɨkpʉ-o má tse!
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi, e o decapitou no cárcere,
28 Pɨpɨta-a, anɨ aha ’ndjɨ Djaa-a, anɨ ago ne di bhʉ́ tsakpa saanɨ, anɨ aha pɨ ndɨlɨ ɵlɵ ango-o. Abhomʉ-o, ndɨlɨ ɵlɵ ango-o atsia anʉ aha pɨ ’hi e.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a sua mãe.
29 Lɨ omʉkpata gba Djaa adje engʉ́ ango-o lɨe, u ago aha kuo anɨ, u atsia azɨ.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram-lhe o corpo e o depositaram no túmulo.
30 Pɨta nagie lɨe ka obhʉlʉ titima ndjɨkpa ne ká bhisi-e bhʉ́ kulu-o, u apo bhʉ́la o de Yesu. U atsia akpokpo ndʉ ’ngʉ́ ɨnde u amene e di ne bhende u asuno e hana pɨ anɨ.
30 Voltaram os apóstolos à presença de Jesus e lhe relataram tudo quanto haviam feito e ensinado.
31 Do anɨ pɨ uo me: «Yi gógo, nɨ́ nʉ lɨ bɨlɨ ɨnde lɨ kpála nde lɨe ade, amba yi guo nga mbo masudha.» Padhá de, anga okpála ɨnde adʉ nago, di ne obhende adʉ agie lɨo-o, u adʉ bhibhiti naali. Kaka-a, Yesu ne omʉkpata gba e sia belegʉ nedhɨnga ngʉ́ nazʉ ’he de.
31 E ele lhes disse: Vinde repousar um pouco, à parte, num lugar deserto; porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem numerosos os que iam e vinham.
32 Abhomʉ-o, u aʉʉ bhʉ́ zabʉ-o, u atsia atapa bha ngao kpi o kpi lɨ bɨlɨ lɨ kpála nde lɨ e ade ko.
32 Então, foram sós no barco para um lugar solitário.
33 Engʉ́ bini, okpála bhelé au maka u adʉ anʉ lɨe hana. U atsia ambɨla me a ko uo. Abhomʉ-o, okpála ayie ne ndʉ ogʉdhʉ bhelé, u agu holo ne ’dhʉ o, u atsia akolo lɨ bɨlɨ ango-o pɨ Yesu ne omʉkpata gba e kalanʉ.
33 Muitos, porém, os viram partir e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Lɨ Yesu akoto lɨe bhʉ́ zabʉ-o, anɨ au bhiti okpála-o. Anɨ adje ndjinga uo, anga u adʉ maka okandɵlɵ ɨnde lɨ mʉlila nde ka o ade ko. Abhomʉ-o, anɨ atsia aholo nasuno engʉ́ bhelé pɨ uo.
34 Ao desembarcar, viu Jesus uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E passou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 A akolo lɨe masɨkpe de nabi ka ekpɨ́-e, omʉkpata gba anɨ-e adyudyo lɨo de anɨ. U atsia apa pɨ anɨ me: «Ekpɨ́-e ngabi, a la di-e mili bɨlɨ.
35 Em declinando a tarde, vieram os discípulos a Jesus e lhe disseram: É deserto este lugar, e já avançada a hora;
36 Ha kpadjɨ pɨ okpála ɨnde, amba u nʉ kala ezʉ nazʉ mazʉ pɨ o lɨ ongangba di ne bhʉ́ okʉtɨ na ngongo sɨ.»
36 despede-os para que, passando pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 Engʉ́ bini, Yesu agie pɨ uo me: «Yi ha ezʉ pɨ uo ngayi makpe!» Abhomʉ-o, u atsia ayi anɨ me: «Ya ayíe ne bhiti tɨa ngʉ́ nakala ezʉ nazʉ mazʉ pɨ bhiti okpála ɨnde-e su?»
37 Porém ele lhes respondeu: Dai-lhes vós mesmos de comer. Disseram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 Abhomʉ-o, anɨ ayi uo me: «Mapa ka yi madho? Yi nʉ tsitsia!» U atsia lɨe, u atsia apa me: «A ka ya ne mapa bhuluvue, la di ne sungu bhisi.»
38 E ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver! E, sabendo-o eles, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Abhomʉ-o, Yesu atsia aha lɨ́lɨ pɨ uo me: «Yi pa pɨ ndʉ okpála hana me u popo bhʉ́la o, amba u dʉlʉ kuto pɨ́ ulu-o.»
39 Então, Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 U apopo bhʉ́la o, u adʉlʉ kuto: okoko kámá kámá, okoko ndjɨkpa bhuluvue ndjɨkpa bhuluvue.
40 E o fizeram, repartindo-se em grupos de cem em cem e de cinquenta em cinquenta.
41 Abhomʉ-o, Yesu aha mapa bhuluvue ne sungu bhisi-o. Anɨ atsia ’kpɨ́ ne abhʉ́lá, anɨ atsia agie heni pɨ Ebhe ngánga. Pɨpɨta-a, anɨ atsia agʉgʉmʉ mapa ango-o, anɨ aha pɨ omʉkpata gba e-o, amba u gapa lɨ okpála. Anɨ atsia agapa di sungu bhisi-e pɨ ndʉ okpála hana.
41 Tomando ele os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos ao céu, os abençoou; e, partindo os pães, deu-os aos discípulos para que os distribuíssem; e por todos repartiu também os dois peixes.
42 Ndʉ uo hana azʉ ’he, u atsia auu má kpe-e kpe-e!
42 Todos comeram e se fartaram;
43 Pɨpɨta-a, omʉkpata alo dú mapa ne sungu ɨnde atigala-o, a atsia abebedhe okíli ndjɨkpa ne ká bhisi.
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Bhʉ́ ká obhende azʉ ’he ango-o, obhosɨ nanɨ kutu bhuluvue. (Mandɨ natanga olɨsɨ ne ongɨsɨ.)
44 Os que comeram dos pães eram cinco mil homens.
45 Pɨpɨta kolo me-e, Yesu apa pɨ omʉkpata gba e me: «Yi ʉʉ bhʉ́ zabʉ. Yi kodho ’kpɨ́ mʉma kalanʉ ayi ’ngu lɨ pápá na gʉdhʉ na Betesaida lɨ nedhɨnga ma nde nga lɨe naha kpadjɨ pɨ okpála ko.»
45 Logo a seguir, compeliu Jesus os seus discípulos a embarcar e passar adiante para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Pɨta nagbo bhʉsʉ e ne uo-o, anɨ anʉ aʉ apɨ́ ’ta ngʉ́ nayo Ebhe.
46 E, tendo-os despedido, subiu ao monte para orar.
47 Lɨ ekpɨ́ abi lɨe, omʉkpata adʉ ne zabʉ atʉ ’ngu, Yesu atsia atigala apɨ́ ’go kpi e kpi.
47 Ao cair da tarde, estava o barco no meio do mar, e ele, sozinho em terra.
48 Anɨ au me omʉkpata gba nɨ-e ale nadjele zabʉ pima anga anvi adʉ amene uo kpekpeke. Abhomʉ-o, akolo lɨe bhʉ́ ’gbá ’ngʉ na bini-e, anɨ aholo nadholo pɨ́ ’ngu, anɨ atsia akolo masɨkpe de uo. Anɨ di me ne uo mane.
48 E, vendo-os em dificuldade a remar, porque o vento lhes era contrário, por volta da quarta vigília da noite, veio ter com eles, andando por sobre o mar; e queria tomar-lhes a dianteira.
49 Engʉ́ bini ngauo-o, u au anɨ lɨe ngadholo pɨ́ ’ngu-o, u abhundja naao me a ko ɨgbadyɨbhe. Kaka-a, u aholo natʉ ue.
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 Padhá de, anga u adʉ au anɨ ndʉ o hana. Kaka-a, u atsia abedhe ne tsʉlʉ na kuo kuo. La-a, anɨ atsia apa bha kolo pɨ uo me: «Yi sia kpéke bua! A ko ma, yi adjé tsʉlʉ de!»
50 Pois todos ficaram aterrados à vista dele. Mas logo lhes falou e disse: Tende bom ânimo! Sou eu. Não temais!
51 Abhomʉ-o, anɨ aʉ nganda uo bhʉ́ zabʉ-o, anvi-e ao nape. U atsia adʉ ne nangamba na kuo kuo.
51 E subiu para o barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram entre si atônitos,
52 Padhá de, anga ngamba ’ngʉ́ ɨnde anɨ amene e lɨ mapa-a, u mbɨla nga nanɨ de ka ndɨ nabhuka gba o-o.
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães; antes, o seu coração estava endurecido.
53 Pɨta u agulu ekpɵ na Galilaya lɨe, u atsia akolo bhʉ́ ndu doto na Genedjaleta. Abhomʉ-o, u atsia agbite zabʉ lɨngo ’kpɵ-o.
53 Estando já no outro lado, chegaram a terra, em Genesaré, onde aportaram.
54 U aze lɨe bhʉ́ zabʉ-o me-e, okpála ambɨla bha kolo me Yesu ngae ɨnde.
54 Saindo eles do barco, logo o povo reconheceu Jesus;
55 Abhomʉ-o, okpála adji ndu doto ango-o libhomu ne holo. U aholo nabɨ obhʉlʉ kuo pɨ́ okalagba, ne nanʉ ne uo lɨ bɨlɨ ɨnde u adʉ adje lɨe me Yesu lɨ e-o.
55 e, percorrendo toda aquela região, traziam em leitos os enfermos, para onde ouviam que ele estava.
56 Ndʉ bɨlɨ hana ɨnde lɨ anɨ adʉ anʉ lɨ e, lɨ ongangba, bhʉ́ ogʉdhʉ, ɨ dʉ di-e bhʉ́ okʉtɨ, okpála adʉ nabu obhʉlʉ kuo bhʉ́ odaposo. Obhʉlʉ kuo ango-o adʉ akikiliki lɨo pɨ anɨ me anɨ ha kpadjɨ me o bu nga bha ’kpa o lɨ ’so bongo lɨ anɨ-o. A na paká me ndʉ okpála hana ɨnde adʉ nabu ’kpa o lɨ anɨ-e, adʉ nakobho.
56 Onde quer que ele entrasse nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, rogando-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua veste; e quantos a tocavam saíam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.