Romanos 9

Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 — ausente —
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Sâ tueé né ye, mɔ ceér sé né teèn, huɔm kela né mé Càŋ sé duagá kɔɔ̀ naâ mè lòù, mè geé kɔ mé ceér Kristò, te gèh bɔ̀ nùàr mò yili yuo seér kɔɔ́.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Bɔ́ né bɔ̀ ndùté ndùtù Iserálà; Càŋ ye, né bɔ̀ ŋuna nyî, wa terreb nyî ŋené yuo kela ndeè né lètenè bɔɔ̀n ma; à lé naâ ŋgɔ̀ŋ hihiné mé bɔ́ kɔ, à sou kwaá bɔ́ *sóú seèn tieè, à feh bɔ́ ceér mé bɔ́ nde né bú teèn dua, à kwa kwaá bɔ́ ndéb tieè ndɔ.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Abrahâm bɔ́ bɔ̀ ŋuna seèn né bɔ̀ jɔ̀gɔ̀ bɔ̀ bɔɔ̀n. Cu mé *Nùà Cɔ̀ŋ lé naâ nùàr mé húɔ́m yoòr ŋaá, bɔ́ lé bú ŋaár naâ lè gèh bɔɔ̀n sâ ndɔ. Felè njèh dɔɔ̂ŋ né cegé bú Càŋ Nùà njèh. Kùsèm bú a, líé dèn ménâ cu dɔɔ́ŋ. Môn.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Mè túé ŋgwéh ndɔ, ye ndéb Càŋ tueé keéh né doó. Môn sam, à tueé yií né teèn; wanɔɔ́ŋ bɔ̀ɔ́ mé né te gèh bɔ̀ Iserálà bɔ̀ dɔɔ́ŋ, kèb cén né cegé bɔ̀ gècên bɔ̀ kɔɔ́.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Sâ tueé né ye, te bɔ̀ŋ bɔ̀ ndùté ndùtù Abrahâm bɔ̀ huaán seèn dé gècên né cegé kèb cén ndɔ. Càŋ lé naá giì tueé ye Abrahâm a: beè nyî bɔ̀ ndùté ndùtù seèn gi cegé nde né te gèh Isâk ma.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Sâ tueé né ye, bɔ̀ ŋunà Càŋ bɔ̀ huaán mé bɔ́ né mbembaá ŋar gɔ doô, sam; bɔ̀ ŋunà seèn gi cegé né bɔ̀ huaán nùà njèh mé ndéb Càŋ né teèn yilá.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Càŋ lé ndéb sâ kwa kwaá naâ ye, mɔ cu wulu baá, nyí ndeè né cuû, te Sará ŋar kwa huaán ma.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Cí gí lòm ŋgwéh ndɔ: Rèbékà, veèh Isâk tele beèh dé koô, lé naâ feh ŋar kwa.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Den né faá né te mvù Càŋe nyagá den nɔ, ye: «Mè geí weh né Jakɔ̂b, mè si lɔ Esayû.»
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Á sâ, kènê béh tueé nde né naàn? Sâ Càŋ bɔɔ́ gobó seér cu né lòù wa? Dé sâ tí ndɔ̂g!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Bí né kɔɔ́ ye, Càŋ lé tueé naâ mé Músì, ye bú a: Mɔ nyí gwaán né nuaré déì jere kɔɔ̂, nyí nde né bú jere kɔɔ́ ma. Mɔ nyí nde né nuaré déì bagaà bɔɔ́, nyí nde né bú bɔɔ́ ndɔ.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Mɔ né mân, dé sâ beè nuaré déì sam, dé lòù legeè sam ndɔ; né lom beè Càŋ kɔ́-jerè nùàr njèh.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Né cu te mvù Càŋe nyagá den faá Càŋ lé tueé njií naâ mé mgbè Ejíptò nɔ, ye bú a: Nyí wò mgbè sie kwaá né ye te be terrèb nyî ŋené yuo kelà yoòr yeè, te yilí nyî ŋgulí nde wɔ́ŋ dɔɔ́ŋ.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Sâ tueé né ye, mɔ Càŋ né gwaán, à kɔ nùàr jere; mɔ à né gwaán, à ŋgwan sɔm bú temé lè ndɔ.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Merré déì nuaré déì nde né bieé ye mè a: mɔ né mân, sâ Càŋ mé bɔ̀ nùàr bie le cu né dé keì wa? Mɔ Càŋ baá njèh mé temé seèn bɔɔ́, neì taré komo nde né kɔɔ́ wa?
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Mɔ né mân ndɔ, sâ nùàr mò, wò né neì, mé né Càŋ ndugó wa? Sɔɔ̀ né yeé mé nùà mé-sɔɔ̀ bieé njií ye bú a: wò nyí mân me kwaá naâ dé keì wa?
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Bí kɔ́ɔ ye, mɔ nùà mé-sɔɔ̀ tie gi aá màr kèn, à nde né màr sâ faá à gwaán nê nɔ kɔb geé, à mé déì me sɔɔ̀ dé nyàgàm, à mé kèb déì me lom sɔɔ̀.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Mɔ né mân, sâ nuaré déì nde né sòn mé Càŋ komo nyi wa? À gwaán né bɔ̀ nùàr yúlá-temé seèn feh keéh, à feh keéh bɔ́ be terrèb seèn ndɔ. Mé njéh mene, bɔ̀ɔ́ mé à sé naâ bɔ́ mé yúlá-temé sâ wulá sɔm gií, à bɔ́ yolo seér cu né lòù.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 À lé sâ gwaán naâ, ye te be terrèb nyî ŋené yuo kelà cie lètenè bɔ̀ɔ́ mé nyí lé naá giì jɔ̀gɔ̀ nyegé kwaá, ye nyí nde né bɔ́ jere kɔɔ́, te bɔ́ yila te ŋgùlù nyî.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Né béh. À lé naâ béh bɔ̀ dé seèn yilá kwaá. Lètenè bɔ̀ *Jûf gí lòm ŋgwéh, né cu mé bɔ̀ déì lètenè gèh bɔ̀ nùàr hihiné mene.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 À te mvù Hosê tueé ŋagá né môn ndɔ, ye:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Bèh mé nyí lé ye bɔ́ nùàr nyî sam dɔɔ́ŋ,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Kèb déì, Esáyà lé naâ ké ter felè bɔ̀ *Iserálà bɔ̀ môn lɔgɔ́ njií ndɔ, ye:
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Lòù sam, Nùà Dueè gwaán lom aá ju dé kèì cên
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Esáyà lé naá cuù déì ménâ tueé kwaá ndɔ, ye:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Sâ ye naàn wee? Sâ ye, bɔ̀ɔ́ mé *Jûf sam, mé lé ceér fɔ́n ná ŋgwêh te bɔ́ ŋa bɔ̀ didilí bɔ̀ beè Càŋ dɔɔ́ŋ, Càŋ bɔ̀ didilí bɔ̀ ké toò seèn yilá seér cu aá bɔ́. À bɔ́ ménâ yilá né felè temé mé bɔ́ né yoòr seèn kwaá njií doô.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Dé dàm bɔ̀ Iserálà bɔ̀ môn sam. Bɔ́ dé bɔɔ̀n bele né *sóú te bɔ́ ŋa bɔ̀ didilí bɔ̀ beè Càŋ mé njéh, bɔ́ née dé bɔɔ̀n bèh sâ wá ŋgwéeh ye.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Bɔ́ teèn wá ŋgwéh dé keì wa? Mè tueé bí, bɔ́ temé mé Càŋ kwá njí ŋgwéh, ye te bɔ́ ŋa bɔ̀ didilí bɔ̀ toò seèn mé njéh, bɔ́ ndèm kwaá seér né mé seé bɔɔ̀n, ye bɔ́ bɔ̀ didilí bɔ̀ toò Càŋ ŋa nde né mé njéh. Yeé baá ménâ, bɔ́ ceén baá-re te taá cén-gulè ndɔ.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Te mvù Càŋe né môn nyagá den ndɔ, ye:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.