Romanos 4

Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Béh felè Abrahâm tele beèh léí jɔ̀gɔ̀ tueé nde né naàn wa? À lé beè Càŋ kwaá naâ kei wa?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Mɔ Abrahâm sé beè Càŋ nùà dilî ŋaà naâ mé seé seèn, à sé naâ mé lɔ́ŋ toò Càŋ punô teèn. Á, lé seèn môn ná ŋgwêh, sâ à mé lɔ́ŋ toò Càŋ punô sam gùm dɔɔ́ŋ.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Te mvù Càŋe né bèsɔ́nè nyagá den ye: «Abrahâm lé naâ temé cén yoòr Càŋ kwaá njií; Càŋ lé bú nùà dilî yilá naâ mé njéh.»
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Béh né kɔɔ́ ye nùà seê nde né sàgà seé seèn kwa; dé sâ dé lòù sam, né ka sàgà seê.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Dé nuaá mé né ndèm mé Càŋ kwaá njií, ye Càŋ né ju felè bɔ̀ vevenê bɔ̀ mé jere mene tená, à seé bɔ́ ná ŋgwêh dɔɔ́ŋ, Càŋ nde né temé mé à né yoòr seèn kwaá njií doô ŋené, à bú nùà dilî yilá nde né mé njéh.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 *Davîd lé tueé naâ felè gèh nùà bú sâ, ye:
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 «Samésé né bɔ̀ɔ́ mé Càŋ kulu sɔm gi aá
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Samésé né nuaá mé Nùà Dueè veên seèn lè
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Á sâ, gèh samésê bú hên gi lom né dé bɔ̀ɔ́ mé naâ *ŋgór ŋɔɔ́b wa? À dé bɔ̀ kurû sam wa? Mè tueé bí, né mé bɔ̀ kurú mene. Béh la naâ jɔ̀gɔ̀ tueé ye, Càŋ lɔ Abrahâm nùà dilî yilá naâ mé temé yoòr seèn kwaá njiî.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Á sâ, lɔ naâ heèh wa? Lɔ naâ sâ bɔ́ ŋɔb gi aá Abrahâm ŋgór wa, sâ bɔ́ née bú ŋɔ́b ŋgwéeh ye wa? Mè tueé bí, lɔ naâ sâ bɔ́ née bú ŋgór ŋɔ́b ŋgwéeh ye, te jomo sâ bɔ́ nde ye bú ŋɔɔ́b den.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Bɔ́ lɔ ndeè Abrahâm ŋgór ŋɔɔ́b, sâ baá gi ká jomo mbaá, te feh keéh lòù, ye Càŋ lɔ bú nùà dilî yilá naâ mé temé seèn yoòr seèn kwaá njiî, sâ bɔ́ née bú ŋgór ŋɔ́b ŋgwéeh ye ma. Yeé baá ménâ, Abrahâm ŋa tele bɔ̀ɔ́ mé né gi temé yoòr Càŋ kwaá njií ndɔ, bɔ́ mene bɔ́ ŋgór ŋɔ́b ŋgwéh; Càŋ ye bɔ́ né gi bɔ̀ didilî bɔ̀ beè nyî ma.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abrahâm né cu tele bɔ̀ɔ́ mé ŋɔb gi aá ŋgór kèn ménâ ndɔ. Njèh cén, kɔ bɔ́ né temé cén yoòr Càŋ faá Abrahâm nɔ kwaá njií. Lòù sam, tele beèh Abrahâm lé naâ temé yoòr Càŋ kwaá njií, te bɔ́ nde ye bú ŋgór ŋɔɔ́b.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Càŋ lɔ kwa kwaá naâ Abrahâm bɔ́ bɔ̀ ndùté ndùtù seèn ndéb tieè, ye bɔ́ a: ŋgúlú bɔɔ̀n nde né wɔ́ŋ dɔɔ́ŋ ma. Càŋ lɔ ndéb sâ kwá ná ŋgwêh ye Abrahâm né *sóú bele komo. À lé ndéb kwa njií seér naâ felè temé mé Abrahâm lé kwaá njií naâ yoòr seèn, à ŋa nùà dilî mé njéh doô.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Mɔ ŋgúlú sé kwa cegé né bɔ̀ɔ́ mé né sóú jolo kɔɔ́, ŋgweéh sâ temé mé béh né yoòr Càŋ kwaá njií hên sé né dé lòù, ndéb Càŋ sé né njèh mbaâ ndɔ mà.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Bí kɔ́ɔ ye, sóú bɔɔ́ yeé kɔɔ́, te temé ŋaá Càŋ lè, ye bɔ̀ nùàr jéjég faá sóú tueé nê nɔ, bèlè bèh. Á sâ, mɔ sóú teèn sam, bɔ́ nde né sóú kwaá wa?
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Càŋ lé ndéb kwa kwaá naâ felè temé yoòr seèn kwaá njiî, te ŋgúlú sâ ŋa njií mé nyí haá né dé lòù, te den njèh gàm dé bɔ̀ ndùté ndùtù Abrahâm dɔɔ́ŋ; dèn cégé ŋgwéh dé bɔ̀ɔ́ mé né sóú bele kɔɔ̂, te ŋa dé bɔ̀ɔ́ mé kwaá njií né temé yoòr Càŋ faá Abrahâm nɔ. Lòù sam, Abrahâm né tele beèh, béh dɔɔ́ŋ,
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 faá né te mvù Càŋe nyagá den nɔ, ye:
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Mɔ lɔ den mene beè Abrahâm faá à ndéb Càŋ kwà ndé cú, mé njéh mene à lé naá loôm temé cén yoòr Càŋ kwaá njií. Yeé baá mân, à ŋa baá-re tele cìlì nùàr ŋgûn faá Càŋ lé tueé naâ nɔ; sâ Càŋ lé ye bú a:
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abrahâm lé baá gi mene nyèmà yuií, à né mene ŋené kɔɔ́ ye yo nyî baá gi faá komó nɔ, à né mene kɔɔ́ ye Sará né ŋgiín, mé njéh mene à lé yúá ná ŋgwêh,
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 à lé temé yoòr Càŋ sɔ̀m nyì ná ŋgwêh gùm dɔɔ́ŋ, à ndéb mé Càŋ lé kwa kwaá naâ bú tieè doô sàn ŋgwéh ndɔ; à kwaá njií ŋeí seér cu temé yoòr Càŋ dé kwaâ, à né bú teèn seén yií.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 À lé naá giì kɔɔ́ nyegé, ye Càŋ né lom mé terreb teèn, à nde né faá à lé tueé naâ nɔ bɔɔ́ komo.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Càŋ lé bú nùà dilî beè seèn yilá kuú naâ dé cî.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Njií mé bɔ́ nyagá kwaá né ye: Càŋ yilá baá bú nùà dilî beè seèn hên, bɔ́ dé seèn nyàgà lòm ŋgwéh.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Bɔ́ nyagá kuú né dé beèh, te béh kɔ ye, Càŋ nde né béh bɔ̀ didilî bɔ̀ yilá ndɔ. Kɔ béh né temé yoòr seèn kwaá njií, ye à lé naâ Fehtoò beèh Yeésò lè cio komo sɔm, sâ ye.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 À lé te cio yila kuú naâ felè veên beèh. À yeé kuú aá, à komo yuo cuù lè cio, ye te béh ŋa gi bɔ̀ didilî bɔ̀ ké toò Càŋ mé nyí ma.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.