Lucas 15

Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Bɔ̀ɔ́ mé weh yeé kàgàlɔ̀ŋ làmpɔ̂ŋ mé bɔ̀ vevenê bɔ̀ dɔɔ́ŋ bilí nde gi kwarè Yeésò bèh ŋgòr seèn ŋgweê.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Bɔ̀ *Farisiên mé bɔ̀ *njí-sóù yeé ŋene aá ménâ, bɔ́ duɔɔ́m lètenè bɔɔ̀n ndugô, ye: «Nùà hên bɔ̀ vevenê bɔ̀ kwarè seèn weh kwaá né dé keì? Bɔ́ bɔ́ mé ŋgàb cên yieé bilí né dé keì ndɔ wa?»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Yeésò yeé ŋene aá ménâ, à si bɔ́ kàn, ye bɔ́ a:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 «Hên mɔ lètenè biì nuaré déì né mé mbieè yuií, cén déì nde leér le, à bɔɔ́ nde né naàn? À bɔ̀ dé yulà tárènèà cùɔ̀b tárènèà doô yí fei kwá lɔ́ ndé ŋgwéh, à nde dé cên doô fɔɔ́n wellê wa?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Mɔ à fɔɔ́n kwa baá bú, à ndeè né bú tuagaà mé vɔ́gɔ́-temé mene jɔgɔ́ sie,
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 à cu cuù mé njéh, à yilá bilí bɔ̀ mbeí seèn mé bɔ̀ nùàr kwarè seèn, ye bɔ́ a: Bí ndê vrà gàm mè teèn; sòrŋgaŋ mò lé naâ leér, mè bú fɔɔ́n kwa cu aá kèn.»
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Yeésò den cuù ye bɔ́ a: «Mè tueé bí, mɔ nùà veên cén kweéh seér temé lètenè bɔ̀ mbeî, vràb nde né ké te vulúu felè seèn ménâ ndɔ. Bɔ́ vra kela nde né bú mé bɔ̀ didilî bɔ̀ yulà tárènèà cùɔ̀b tárènèà mé mùnò ŋgwéh temé kweéh seêr doô.»
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yeésò den cuù ye bɔ́ a: «Mɔ ma déì né mé kàgàlɔ̀ŋ beè kám cén, yuií cén nde die leér teèn, à we mɔ̀gɔ̀ ndé ŋgwéh, à fɔ bilí gwà, à ŋalé fɔɔ́n teèn wa?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Mɔ à fɔɔ́n kwa cu aá, à nde né bɔ̀ mbeí seèn mé bɔ̀ nùàr kwarè seèn yilá bilí, ye bɔ́ a: Bí ndê vrà gàm mè teèn; kàgàlɔ̀ŋ mò lé naâ leér, mè kwa cu aá kèn.»
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Yeésò den cuù ye bɔ́ a: «Mè tueé bí, mɔ nùà veên cén kweéh seér temé seèn, vràb nde né lètenè bɔ̀ cìlì Càŋ felè seèn ménâ ndɔ.»
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Yeésò den cuù ye bɔ́ a: «Nuaré déì lé naâ mé huaán fà.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Cieé déì dìm ndeè ye tele a: Gè bɔ̀ ŋgúlú yeè geè, wò kɔb haá mè dé mò. Tele geé haá bɔ́ ndɔ.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Tètèì sam, à go sɔm gi aá bɔ̀ dé seèn kèn, à weh kàgàlɔ̀ŋ hèllè, à fɔɔ́n gò, à nde lè lò déì, bèh dàb mân. Wa teèn, à yila kàgàlɔ̀ŋ doô yieé ndabê.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Nde nde, kàgàlɔ̀ŋ hèllè gi yuo. Cùè die lè lò sâ ndɔ. Sâ bú dɔɔ́ŋ, à mé njeré déì beè sam cuú.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 «Yeé yɔgɔ́ baá, à nde yila seé beè nùà lɔɔ̂ déì. Nùà hèllè njií baá-re bú ké ŋueèh seèn bèh ŋguiáŋ beleè.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Huaán doô ye merré déì nyí nde né bɔ̀ tòmò yâb ŋguiâŋ teèn domó yieé kwa; ndɔ́g, nuaré déì bú teèn há ŋgwéh.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Yeé baá ménâ, à den cuù mé huún seèn ye: Mè nde aá mé cùè mbaá kuú. Hên ké lɔ tele mò, bɔ̀ seê bɔ̀ seèn né mé yáb beè tabe den.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Mè nde aá lɔ, mè nde tueé nde né ye tele mò a: Tele mò, mè bɔɔ́ aá veên mé Càŋ, mè bɔɔ́ njií mé wò ndɔ.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Mè nuaá mé wò nde cu né ŋuna yeè yilá, wúlú ŋgwéh. Wèh kwá njí sér yeè mè faá nùà seê yeè déì nɔ.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 À yeé tueé gi aá ménâ, à komo wuo ter ndɔ, à sɔm gò, à cu cu ké yoòr teleè.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ŋuna ye bú a: Tele mò, mè bɔɔ́ aá veên mé Càŋ, mè bɔɔ́ njií mé wò ndɔ. Mè nuaá mé wò nde cu né ŋuna yeè yilá, wúlú ŋgwéh.
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tele dé sâ táŋ sɔ́ ŋgwéh, à kɔ lom né bɔ̀ seê bɔ̀ seèn yilá njiî, ye bɔ́ a: Bí ndé dùlà wèllè cɔ̀gɔ̀ nyàgàm déì, bí su kwaá bú yoòr; bí yí kwá bú lɔ̀ŋ beè, bí yií kwaá bú débágá gulè ndɔ.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Bí ndé sìè wèllè nàgà cèllè, bí ŋɔb ne kwaá tuar, te béh yieé sɔm kùrmò.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Huaán mò lé kuú gi aá kèn, à nyimé cuù aá; à lé naâ leér, mè kwa cu aá bú. Bené kùrmò die ndɔ.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 «Sâ bei la naâ dé seèn ké ŋueh. À baá cuû, à ŋgweé njií bèmè ké lɔ, bɔ̀ nùàr né bené ŋgɔ. Waà kwarè lɔɔ̂,
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 à yilá njiî nùà seê cén déì, à bie ke mé bú.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Nùà seê doô ye bú a: Dìm yeè cu cuù né kɔɔ́. Tele yeè sie ŋɔb aá nàgà cèllè, te béh vra bú mé njéh, ye nyí kwa cu aá huaán nyî mé njolo.
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 «Bei yeé nde ŋgweé njií mân, temé ŋaâ bú, à nja le ké ceér dueè. Tele yeé ŋene aá ménâ, à nde bú bɔŋ wellê ndɔ.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Ye tele a: Kè-re sâ nɔ! Bèh lɔ mé naâ-naà, mè né lom seé yeè bɔɔ́ den, mè sòn yeè ŋgén bèh. Mé njéh mene, né mene huaán mbieè déì, wò mè há ŋgúŋgwéh, te mè yilá bilí bɔ̀ mbeí mò, béh bɔ́ samé mé njéh.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Lan wò yeé ke, ŋuna yeè bɔ́ bɔ̀ huaán vêh seèn bɔɔ́ beéh gi aá wò bɔ̀ njèh, à yeé cu cuù, ŋgweéh hên wò ŋɔb aá bú nàgà cèllè wa?
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Tele ye bú a: Huaán mò, dé yeè bélɔ̀ né den cu dɔɔ́ŋ kɔɔ́. Bɔ̀ njèh mò dɔɔ́ŋ né gi dé yeè.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Ndê, béh sé la naá kaà dìm yeè mân vra, béh ŋgɔ bené. À lé kuú giì aá kèn, à nyimé cuù aá. À lé naâ leér, mè kwa cu aá bú.»
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.