Atos 9
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs NVI
1 Sâ Sɔ̂l née dé seèn mé bɔ̀ mbɔ̀ŋ Fehtoò beèh bunó ndeé ye, à bɔ́ bunó lom né dé cioò. À nde kwa *ŋgàŋ sèmè dé koô,
1 Enquanto isso, Saulo ainda respirava ameaças de morte contra os discípulos do Senhor. Dirigindo-se ao sumo sacerdote,
2 ye bú a: Nyàgà jègè há nyí mvù beè, te nyí nde mé njéh ké Damâs lè *gwà sóù, bɔ́ haá nyí lɔ́ŋ, mɔ nyí kwa baá bɔ̀ɔ́ mé né ceér Yeésò ké teèn bele, siíb mé véh mene dɔɔ́ŋ, te nyí sie nde giì mé bɔ́ ká Jerusalem ma.
2 pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, de maneira que, caso encontrasse ali homens ou mulheres que pertencessem ao Caminho, pudesse levá-los presos para Jerusalém.
3 Bɔ́ yeé jege haá baá bú, à fɔɔ́n gò Damâs ndɔ. À yeé baá kwarè lɔɔ̂, ŋagâ déì ba suagà ter, ka sie bú beè.
3 Em sua viagem, quando se aproximava de Damasco, de repente brilhou ao seu redor uma luz vinda do céu.
4 À jege die doó. À ŋgweé njií hueh déì né ŋgulí den, ye bú a: «Sɔ̂l, Sɔ̂l, wò mè ménâ bunó né mé ŋgei wa?»
4 Ele caiu por terra e ouviu uma voz que lhe dizia: "Saulo, Saulo, por que você me persegue? "
5 Sɔ̂l ye bú a: «Né wò neì wa, Nùà Dueè?» Hueh doô ye bú a: «Né mè Yeésò mé wò né bunó den sâ.
5 Saulo perguntou: "Quem és tu, Senhor? " Ele respondeu: "Eu sou Jesus, a quem você persegue.
6 Mé njéh mene, kòmò wùò yeè ter, wò yila nde ké lɔ. Mɔ wò baá ké lɔ, njií mé wò nde né bɔɔ́, bɔ́ nde né wò feh.»
6 Levante-se, entre na cidade; alguém lhe dirá o que você deve fazer".
7 Bɔ̀ɔ́ mé lé naá giì jomo Sɔ̂l dɔɔ́ŋ, njebá ndegé le gi, yɔgɔ́ bɔ́ dé tueê; bɔ́ né hueh ŋgweé, bɔ́ nùàr teèn ŋéné ŋgwéh.
7 Os homens que viajavam com Saulo pararam emudecidos; ouviam a voz mas não viam ninguém.
8 Jomo sâ Sɔ̂l komo wuo ter ndɔ. À yeé wa njolo, njolo njeré déì ŋéné cú. Bɔ́ mé bú ké Damâs derré wa baá lòù.
8 Saulo levantou-se do chão e, abrindo os olhos, não conseguia ver nada. E eles o levaram pela mão até Damasco.
9 À cugó sɔɔ́ cieé tagár. À yáb mé nòmò sònò yí ŋgwéh.
9 Por três dias ele esteve cego, não comeu nem bebeu.
10 Sâ mbɔ̀ŋ Yeésò cén déì né ké Damâs sâ teèn, yilí seèn lé naâ Ananíà. Fehtoò beèh lé naâ njolò seèn ŋené yuo kelá, ye bú a: «Ananíà!» À gwaán ye bú a: «Mè hên nɔ, Fehtoò mò.»
10 Em Damasco havia um discípulo chamado Ananias. O Senhor o chamou numa visão: "Ananias! " "Eis-me aqui, Senhor", respondeu ele.
11 Fehtoò beèh ye bú a: «Wùò ter, ndé ké te ceér mé bɔ́ yilá né Ceér Dilî doô, wò nde ké gwò Júdàs, wò bie nùà Târse déì ké teèn, yilí seèn né Sɔ̂l. À né mè kènê sònò dua den.
11 O Senhor lhe disse: "Vá à casa de Judas, na rua chamada Direita, e pergunte por um homem de Tarso chamado Saulo. Ele está orando;
12 Wò Ananíà naâ njolò seèn ŋené yuo kelá, wò naâ bú be felè baá, te à ŋene cu njolo.»
12 numa visão viu um homem chamado Ananias chegar e impor-lhe as mãos para que voltasse a ver".
13 À yeé tueé gi aá Ananíà ménâ, Ananíà ye bú a: «Fehtoò mò, bɔ̀ nùàr kókoó mbaá ye mè a, nùà sâ né lom nùà veên. Njií mé à né yeé bɔ̀ nùàr yeè ké Jerusalem bɔɔ́, mè ŋgweé gi aá kèn.
13 Respondeu Ananias: "Senhor, tenho ouvido muita coisa a respeito desse homem e de todo o mal que ele tem feito aos teus santos em Jerusalém.
14 À ká lɔ hên nde kuû né felè bɔ̀ɔ́ mé né wò dua, ye te nyí kagá njií bɔ́ ké Jerusalem. Bɔ̀ ŋgàŋ sèmè dé kokoô jege haá gi aá bú terreb ké jomo kèn.»
14 Ele chegou aqui com autorização dos chefes dos sacerdotes para prender todos os que invocam o teu nome".
15 Fehtoò beèh ye Ananíà a: «Ndé yeè ndeè! Mè bú balé weh né kɔɔ́, kènê à baá seér nùà seê mò, à nde né mé yilí mò lò nùàr dɔɔ́ŋ tueé ndeé, à tueé bilí mé bɔ̀ mgbè bɔɔ̀n mene. À nde né bɔ̀ *Iserálà bɔ̀ ŋgòr mò se ndɔ.
15 Mas o Senhor disse a Ananias: "Vá! Este homem é meu instrumento escolhido para levar o meu nome perante os gentios e seus reis, e perante o povo de Israel.
16 Mè bú feh nde né mé feh mò ye bú a, gèr né teèn, à nde né gèr mé yilí mò fî ŋené ma.»
16 Mostrarei a ele o quanto deve sofrer pelo meu nome".
17 Yeé baá ménâ, Ananíà fɔɔ́n gò ndɔ. À wa ké gwò, à ba Sɔ̂l be felè, ye bú a: «Sɔ̂l nùàr mò, Yeésò Fehtoò beèh mé lé naâ ké ceér dueè yoòr yeè ŋagá yuo kelá, tema njiî né mè kɔɔ́, te wò ŋene cu njolo, wò kwa Cúcuí Ŋagâ ndɔ.»
17 Então Ananias foi, entrou na casa, impôs as mãos sobre Saulo e disse: "Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que lhe apareceu no caminho por onde você vinha, enviou-me para que você volte a ver e seja cheio do Espírito Santo".
18 Ananíà yeé tueé sɔm aá mân, bɔ̀ njeré déì kebá yuo bele Sɔ̂l njolò faá werrè mân, dielé nde doó, à ŋene cu njolo, à komo wuo ter. Bɔ́ nde kou bú nòmò Càŋ.
18 Imediatamente, algo como escamas caiu dos olhos de Saulo e ele passou a ver novamente. Levantando-se, foi batizado
19 À yieé cu yáb, à kwa cu terreb faá bèh jomò nɔ.
19 e, depois de comer, recuperou as forças. Saulo passou vários dias com os discípulos em Damasco.
20 À ŋar yila lom aá ŋgòr Càŋ te *gwà sóù tueé beleè, ye bɔ̀ nùàr a, Ŋunà Càŋ né Yeésò ma.
20 Logo começou a pregar nas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Bɔ̀ nùàr yeé ŋgweé cu aá sònò seèn ménâ, geí seér bɔ́ lòù; bɔ́ ye: «Ŋgweéh hên né nuaá mé lé bunó lom beéh bɔ̀ nùàr Yeésò ké Jerusalem dé kùm doô wa? Ŋgweéh à hên nde kuú naâ ye te nyí sie njií cu bɔ́ ké toò bɔ̀ ŋgàŋ sèmè dé kokoô wa?»
21 Todos os que o ouviam ficavam perplexos e perguntavam: "Não é ele o homem que procurava destruir em Jerusalém aqueles que invocam este nome? E não veio para cá justamente para levá-los presos aos chefes dos sacerdotes? "
22 Mé njéh mene, Sɔ̂l ŋgòr Càŋ tueé seér cu mé terreb, à né lom bɔ̀ *Jûf dé ké Damâs sâ tueé, ye bɔ́ a, *Nùà Cɔ̀ŋ né Yeésò ma. Bɔ́ bèh tueê kwà cú ndɔ.
22 Todavia, Saulo se fortalecia cada vez mais e confundia os judeus que viviam em Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Cèr dè ŋgwéh, bɔ̀ *Jûf nyɔgɔ sòn, ye bɔ́ nde né Sɔ̂l wulá sɔm.
23 Decorridos muitos dias, os judeus decidiram de comum acordo matá-lo,
24 Nyɔ̀gɔ̀ sòn sâ nde ŋgulí kwa Sɔ̂l. Bɔ́ kwaá tena bele nùàr ké tùtúlù bɔ̀gɔ̀ lɔɔ̂ dɔɔ́ŋ, bɔ́ né bú teèn cíbí mé suútenè mene mɔɔ́m den, te bɔ́ wula bú wulà.
24 mas Saulo ficou sabendo do plano deles. Dia e noite eles vigiavam as portas da cidade a fim de matá-lo.
25 Bɔ̀ mbɔ̀ŋ Sɔ̂l yeé ŋene aá ménâ, bɔ́ nde cíbítenè, bɔ́ jɔgɔ yií bú te sɔgɔ̂, bɔ́ segé sɔm keéh te kùm bɔ̀gɔ̀, bɔ́ kwaá njií bú ké doó, à yuo.
25 Mas os seus discípulos o levaram de noite e o fizeram descer num cesto, através de uma abertura na muralha.
26 Sɔ̂l cu cu ké Jerusalem. À wa ké teèn, ye te bɔ́ bɔ̀ mbɔ̀ŋ déì den bilí. Bɔ́ yeé ŋene njií bú, veéh sie yɔgɔ́ bɔ́ mé bú. Sâ bɔ́ née kɔ́ nyégé ŋgwéeh ye Sɔ̂l baá mbɔ̀ŋ Yeésò.
26 Quando chegou a Jerusalém, tentou reunir-se aos discípulos, mas todos estavam com medo dele, não acreditando que fosse realmente um discípulo.
27 Bàrnàbâs yeé ŋene aá ménâ, à weh njií bú ké toò bɔ̀ mbɔ̀ŋ tebê, à nde se ŋagá nyegé bɔ́ naàn mé Sɔ̂l lé naâ Fehtoò beèh ké ceér dueè ŋené, à se bɔ́ njií mé Fehtoò beèh lé naâ bú tueé ndɔ. À tueé cu bɔ́ gèh dé mé Sɔ̂l lé naâ ŋgòr Càŋ mé yilí Yeésò ké Damâs se, ye bɔ́ a, à lé vèh ná ŋgwêh ma.
27 Então Barnabé o levou aos apóstolos e lhes contou como, no caminho, Saulo vira o Senhor, que lhe falara, e como em Damasco ele havia pregado corajosamente em nome de Jesus.
28 Doó sâ Sɔ̂l yila nde lètenè bɔ̀ mbɔ̀ŋ doô ndɔ, à né ndeé, à né cuú, à né ŋgòr Càŋ lètenè lɔɔ́ Jerusalem mé yilí Yeésò se bele, à njeba lom teèn tég.
28 Assim, Saulo ficou com eles, e andava com liberdade em Jerusalém, pregando corajosamente em nome do Senhor.
29 Bɔ̀ *Jûf mé né ju Greêk ŋgweé, à né mé bɔ́ tueé njií, bɔ́ bɔ́ né saán kuú. Yeé baá ménâ, bɔ́ nyɔgɔ cu sòn, te bɔ́ wula bú wulà.
29 Falava e discutia com os judeus de fala grega, mas estes tentavam matá-lo.
30 Bɔ̀ Yeésò bɔ̀ yeé ŋgweé aá ménâ, bɔ́ weh njií bú ké Sesarê, à nde cu Târse.
30 Sabendo disso, os irmãos o levaram para Cesaréia e o enviaram para Tarso.
31 Jomo sâ, bɔ̀ Yeésò bɔ̀ lè tàbè Judê mé Galilê bɔ̂ *Samarî dɔɔ́ŋ ŋgweé fu ndɔ, bɔ́ né mé terreb Cúcuí Ŋagâ yaám ndeé den, bɔ́ né taré ndeé, bɔ́ né Fehtoò beèh teèn mé temé cén dula.
31 A igreja passava por um período de paz em toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Ela se edificava e, encorajada pelo Espírito Santo, crescia em número, vivendo no temor do Senhor.
32 Piêr lé naâ lò beè yɔŋ sie, à lé naâ ké Lídà yoòr bɔ̀ Yeésò bɔ̀ dé ké doó sâ ndeé,
32 Viajando por toda parte, Pedro foi visitar os santos que viviam em Lida.
33 à nde kwa nùà gule-kuû déì ké teèn, yilí seèn né Enê, baá nyèmà téndelé à né lè ndagâ cer den.
33 Ali encontrou um paralítico chamado Enéias, que estava acamado fazia oito anos.
34 Piêr ye bú a: «Enê, Yeésò *Kristò né wò taré sɔm! Wùò ter, nyégé ndagá yeè nyegè.» Enê komo wuo ter ndɔ.
34 Disse-lhe Pedro: "Enéias, Jesus Cristo vai curá-lo! Levante-se e arrume a sua cama". Ele se levantou imediatamente.
35 Bɔ̀ Lídà bɔ̀ mé bɔ̀ nùàr ké te bela Sàrɔ̂ŋ dɔɔ́ŋ yeé ŋene aá ménâ, bɔ́ kweéh seér gi temé, bɔ́ bele ceér Fehtoò beèh.
35 Todos os que viviam em Lida e Sarona o viram e se converteram ao Senhor.
36 Sâ mbɔ̀ŋ dé vêh déì lé naâ ké Jopê teèn, yilí seèn lé naâ Tàbítà. Yilí sâ lè ju Greêk né Dɔrékà. Sâ tueé né ye: mbélêm. Cu dɔɔ́ŋ à lé naá beéh bɔ̀ saâm bɔ̀ njolo yoòr ke njií, à né bɔ́ gam.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita, que em grego é Dorcas, que se dedicava a praticar boas obras e dar esmolas.
37 Cu sâ Dɔrékà nde die beén teèn, à kuú. Bɔ́ ye kou sɔm aá bú, bɔ́ jɔgɔ njií komó seèn lè gwà dé ké teèr, bɔ́ yií njií ké mí.
37 Naqueles dias ela ficou doente e morreu, e seu corpo foi lavado e colocado num quarto do andar superior.
38 Sâ bɔ̀ mbɔ̀ŋ dé ké Jopê lé ŋgweé naâ ye Piêr né ké Lídà, kwarè Jopê doó sâ. Yeé baá ménâ, bɔ́ tema njií nùà fà ké yoòr seèn, ye bú a: Kúkùr yeè, jɔ̀gɔ̀ ndê béh kán ye, gɔ̀ ká gɔɔ̀ ma.
38 Lida ficava perto de Jope, e quando os discípulos ouviram falar que Pedro estava em Lida, mandaram-lhe dois homens dizer-lhe: "Não se demore em vir até nós".
39 Piêr komo wuo ter ndɔ, bɔ́ bɔ́ fɔɔ́n gò.
39 Pedro foi com eles e, quando chegou, foi levado para o quarto do andar superior. Todas as viúvas o rodearam, chorando e mostrando-lhe os vestidos e outras roupas que Dorcas tinha feito quando ainda estava com elas.
40 Piêr sɔm keéh gi nùàr cie, à cemmé nde doó, à dua Càŋ. Jomo sâ, à bele seér, à ke njií komó, à ye: «Tàbítà, wùò ter!» À wa njolo ndɔ, à ŋene Piêr, à komo den ter.
40 Pedro mandou que todos saíssem do quarto; depois, ajoelhou-se e orou. Voltando-se para a mulher morta, disse: "Tabita, levante-se". Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Piêr sie gam bú be, à komo njebá cu ter. Piêr yilá njiî bɔ̀ mbɔ̀ŋ mé bɔ̀ ma kû doô, à haá njií cu bɔ́ nùàr bɔɔ̀n, sâ à taré yuo aá.
41 Tomando-a pela mão, ajudou-a a pôr-se de pé. Então, chamando os santos e as viúvas, apresentou-a viva.
42 Ŋgɔ́g sâ ŋgulí yɔŋ Jopê dɔɔ́ŋ. Bɔ̀ nùàr ŋgún yeé ŋgweé aá ménâ, bɔ́ kwaá njií ye temé bɔɔ̀n yoòr Fehtoò beèh.
42 Este fato se tornou conhecido em toda a cidade de Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Piêr cer yií ké Jopê sâ kɔ́beè; lé naâ ké lɔ Simɔ̂ŋ nùà sá-paàr.
43 Pedro ficou em Jope durante algum tempo, com um curtidor de couro chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.