Atos 4

Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Piêr bɔ̂ Jâŋ yeé baá bɔ̀ nùàr njèh ménâ tueé den, bɔ̀ *ŋgàŋ sèmè mé nùà koô felè bɔ̀ gó gwà Càŋ bɔ̀ mé bɔ̀ *Sadusiên
1 Enquanto eles estavam falando ao povo, sobrevieram-lhes os sacerdotes, o capitão do templo e os saduceus,
2 furú waà, ye Piêr bɔ̂ Jâŋ la tueê ŋgòr Càŋ fí. Sâ Piêr bɔ̂ Jâŋ la naâ bɔ̀ nùàr ŋgòr Càŋ feh den, ye bɔ́ a: Yeésò komo yuo aá lè cio kèn. Sâ tueé né ye, bɔ̀ komó nde gi né ménâ komo yuo ndɔ ma.
2 doendo-se muito de que eles ensinassem o povo, e anunciassem em Jesus a ressurreição dentre os mortos,
3 Bɔ́ yeé waà baá, bɔ́ sie yií Piêr bɔ̂ Jâŋ gwà cibì, bɔ́ cer ŋgɔgɔ̂ teèn. Sâ baá liyilì.
3 deitaram mão neles, e os encerraram na prisão até o dia seguinte; pois era já tarde.
4 Mé njéh mene, bɔ̀ nùàr kókoó mbaá lé ŋgòr Càŋ ŋgweé nyegé gi aá kèn, bɔ́ gwaán gi aá ndɔ. Loù sâ bɔ̀ Yeésò bɔ̀ dɔɔ́ŋ wa njèh kám tîn.
4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra, creram, e se elevou o número dos homens a quase cinco mil.
5 Cieé yeé ŋaga baá, bɔ̀ ŋgàŋ sèmè dé kokoô mé bɔ̀ kokoô bɔ̀ déì bɔ́ bɔ̀ *njí-sóù bilí gi ké Jerusalem.
5 No dia seguinte, reuniram-se em Jerusalém as autoridades, os anciãos, os escribas,
6 *Hánà ŋgàŋ sèmè dé koô lé naâ teèn; Kayîf bɔ̂ Jâŋ mé Alesándà, mé bɔ̀ nuaré déì lè mbàgà ŋgàŋ sèmè dé koô dɔɔ́ŋ lé naá giì teèn.
6 e Anás, o sumo sacerdote, e Caifás, João, Alexandre, e todos quantos eram da linhagem do sumo sacerdote.
7 Bɔ́ yeé bilí gi aá ménâ, bɔ́ sɔm waà mé Piêr bɔ̂ Jâŋ ndɔ, bɔ́ dilí kwaá bɔ́ toò bɔɔ̀n, bɔ́ ye bɔ́ a: «Bí ménâ jég bɔɔ́ naâ mé gèh terreb dé heè wa? Neì bí terreb sâ haá naâ kɔɔ́ ndɔ wa?»
7 E, pondo-os no meio deles, perguntaram: Com que poder ou em nome de quem fizestes vós isto?
8 Piêr samé wuo ter mé Cúcuí Ŋagâ yoòr, ye bɔ́ a:
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Autoridades do povo e vós, anciãos,
9 «Mɔ bí bɔ̀ kokoô bɔ̀ béh njèh bie né felè seé bagaà mé naâ nùàr beên hên yili sɔm,
9 se nós hoje somos inquiridos acerca do benefício feito a um enfermo, e do modo como foi curado,
10 sâ bí bɔ̀ɔ́ mé né doó dɔɔ́ŋ, bí ŋgwé. Huaán *Iserálà lò nùàr dɔɔ́ŋ a, kɔ́ɔ ye, nuaá mé né toò biì njebá den hên, né yilí Yeésò *Kristò nùà Najarêt taré sɔm né bú kɔɔ́. Bí lé naâ Yeésò fagá njií, à kuú. Càŋ bú te cio komo sɔm cu aá kèn.
10 seja conhecido de vós todos, e de todo o povo de Israel, que em nome de Jesus Cristo, o nazareno, aquele a quem vós crucificastes e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, nesse nome está este aqui, são diante de vós.
11 À kènê né faá taá mé ŋgòr Càŋ né felè seèn tueé nɔ, ye:
11 Ele é a pedra que foi rejeitada por vós, os edificadores, a qual foi posta como pedra angular.
12 Piêr den cuù, ye bɔ́ a: «Nùàr yili yuo lom nde né mé Yeésò. Ndɔ́g, nuaré déì ká te wɔ́ŋe teèn sam mé nde né nùàr yili sɔm. Gi cegé né bú.»
12 E em nenhum outro há salvação; porque debaixo do céu nenhum outro nome há, dado entre os homens, em que devamos ser salvos.
13 Piêr yeé tueé gi aá ménâ, bɔ̀ kokoô bɔ̀ hèllè ŋene kɔ ye bɔ̀ Piêr né ŋgòr tueé ŋgulí, wanɔɔ́ŋ bɔ́ né bɔ̀ lòù bɔ̀ mé njèh due kɔ́ ŋgwéh, bɔ́ sé la vèh ná ŋgwêh wa? Yeé baá ménâ, geí lɔ bɔ́ ndɔ. Bɔ́ ŋene kɔ ye baá-re, ye né bɔ̀ mbɔ̀ŋ Yeésò ma.
13 Então eles, vendo a intrepidez de Pedro e João, e tendo percebido que eram homens iletrados e indoutos, se admiravam; e reconheciam que haviam estado com Jesus.
14 Sâ nuaá mé lé taré yuoó naâ doô né doó sâ njebá den; bɔ́ dé sâ njèh tueê sònò kwà cú.
14 E vendo em pé com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
15 Bɔ́ ye, mɔ né mân, sâ bɔ́ sɔ̀m kéh ŋgɔ́gɔ̀ bɔ̀ Piêr cie, bɔ́ sɔm keéh bɔ́ lè gwà juù. Bɔ́ duɔɔ́m ká jomo lètenè bɔɔ̀n tueê
15 Todavia, mandando-os sair do sinédrio, conferenciaram entre si,
16 ye: «Béh bɔɔ́ nde né bɔ̀ nùà hên naàn wa? Ŋgweéh bɔ̀ Jerusalem bɔ̀ dɔɔ́ŋ né gi kɔɔ́ ye, fém felè nùà hên bɔɔ́ naâ bɔ́ wa? Seèn naá giì bèsɔ́nè mbaá, bèh caàm sam cuú.
16 dizendo: Que havemos de fazer a estes homens? porque a todos os que habitam em Jerusalém é manifesto que por eles foi feito um sinal notório, e não o podemos negar.
17 Njèh cén, mɔ béh ye te ŋgòr hên toò ŋgúlí ndé cú, kɔ béh pamé yiín seér bɔ́ lòù, béh ye bɔ́ a: Càŋ a bɔ́ bí saán feh cu nuaré déì yilí Yeésò hèllè.»
17 Mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los para que de ora em diante não falem neste nome a homem algum.
18 Bɔ́ yeé tueé gi aá ménâ, bɔ́ yilá njií cuù bɔ́ ndɔ, bɔ́ ye bɔ́ a: «Bí máb mé yilí Yeésò! Càŋ a bɔ́ bí feh cu nuaré déì njèh mé yilí seèn sâ.»
18 E, chamando-os, ordenaram-lhes que absolutamente não falassem nem ensinassem em nome de Jesus.
19 Piêr bɔ̂ Jâŋ deên ye bɔ́ a: «Bí jɔ̀gɔ̀ téná ke ju hên mé be biì ye. Beè Càŋ dilí kela né dé heè? Béh dùlà bí wa, béh dula nde né Càŋ wa?
19 Mas Pedro e João, respondendo, lhes disseram: Julgai vós se é justo diante de Deus ouvir-nos antes a vós do que a Deus;
20 Dé beèh, njií mé béh lé naá giì ŋgweé, béh lé naá giì ŋené, béh vu lɔ nde né naàn wa? Ndɔ́g, bɔɔ́ mene naàn, béh tueé den nde né cí.»
20 pois nós não podemos deixar de falar das coisas que temos visto e ouvido.
21 Bɔ̀ kokoô bɔ̀ yeé ŋgweé aá ménâ, bɔ́ luɔm ferré cu bɔ̀ Piêr, te bɔ́ nde ye bɔ́ yi njií. Lòù sam, njií mé bɔ́ nde né bɔ́ gèr teèn feh keéh, bɔ́ lé kwà ná cû, bɔ̀ nùàr kɔ lom aá Càŋ felè nùà beên doô vra deèn.
21 Mas eles ainda os ameaçaram mais, e, não achando motivo para os castigar, soltaram-nos, por causa do povo; porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera;
22 Nuaá mé lé taré yuoó naâ mé fém hèllè lé naâ nyèmà yulà nèà yɔgɔ́ keéh.
22 pois tinha mais de quarenta anos o homem em quem se operara esta cura milagrosa.
23 Piêr bɔ̂ Jâŋ yeé yuo kelà baá, bɔ́ nde cu ké yoòr bɔ̀ mbeí bɔɔ̀n, bɔ́ se bɔ́ njií mé bɔ̀ *ŋgàŋ sèmè dé kokoô mé bɔ̀ kokoô bɔ̀ déì naâ bɔ́ tueé gií ndɔ.
23 E soltos eles, foram para os seus, e contaram tudo o que lhes haviam dito os principais sacerdotes e os anciãos.
24 Bɔ̀ mbeí yeé ŋgweé gi aá, bɔ́ bilí dua Càŋ, ye Càŋ a: «Nùà Dueè, wò lé vulú bɔ̂ tàbè mé nòmò dɔɔ́ŋ bɔɔ́ naâ kɔɔ́; bɔ̀ njèh teèn dɔɔ́ŋ lé si kwaá giì naâ wò ndɔ.
24 Ao ouvirem isto, levantaram unanimemente a voz a Deus e disseram: Senhor, tu que fizeste o céu, a terra, o mar, e tudo o que neles há;
25 *Davîd tele beèh dé koô lɔ naâ nùà seê yeè. Wò lɔ naâ sònò seèn tueé keéh, te à nde ye mé terreb Cúcuí Ŋagâ tueé ye:
25 que pelo Espírito Santo, por boca de nosso pai Davi, teu servo, disseste: Por que se enfureceram os gentios, e os povos imaginaram coisas vãs?
26 Bɔ̀ mgbè dé kokoô njebá wɔŋ kwaá gi aá taáb kèn.
26 Levantaram-se os reis da terra, e as autoridades ajuntaram-se à uma, contra o Senhor e contra o seu Ungido.
27 Bɔɔ́ ka nág faá Davîd lé naâ tueé ndɔ. Sâ *Herôde mé Pɔ́nsè Pilátò bɔ́ bɔ̀ kìn mé bɔ̀ huaán *Iserálà bɔ̀ lé naâ lɔ hên bilí gií, bɔ́ né Yeésò Nùà Cɔ̀ŋ gɔŋ. À né mene Nùà seê yeè dé ŋagâ, bɔ́ né bú gɔŋ.
27 Porque verdadeiramente se ajuntaram, nesta cidade, contra o teu santo Servo Jesus, ao qual ungiste, não só Herodes, mas também Pôncio Pilatos com os gentios e os povos de Israel;
28 Dɔɔ́ŋ bɔɔ́ gi né te mboón faá wò lé naá giì ké bèh duɔɔ̂m nyegé kwaá nɔ.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu conselho predeterminaram que se fizesse.
29 «Tele beèh, ŋgwé njií mé bɔ̀ kokoô bɔ̀ né béh luɔm kán, bɔ́ ye, béh máb lɔ́ ŋgòr yeè ménâ. Mɔ né mân, béh né wò dua, kè njî béh bɔ̀ seê bɔ̀ yeè njolo yoòr teèn, há béh terreb te béh tueé ŋgòr yeè, béh vèh cú.
29 Agora pois, ó Senhor, olha para as suas ameaças, e concede aos teus servos que falem com toda a intrepidez a tua palavra,
30 Kwá be teèn, te bɔ̀ beén bɔ̀ taré yuo bele mé yilí Yeésò Nùà seê yeè dé ŋagâ, te bɔ̀ fém mé bɔ̀ cìè ŋené yuo kela giì bèsɔ́nè ndɔ.»
30 enquanto estendes a mão para curar e para que se façam sinais e prodígios pelo nome de teu santo Servo Jesus.
31 Bɔ́ yeé dua sɔm aá, gwà jilí. Bɔ́ dɔɔ́ŋ, Cúcuí Ŋagâ samé yila gi bɔ́ yoòr, bɔ́ yila baá-re ŋgòr Càŋ mé terreb mene tueê, bɔ́ vèh cú.
31 E, tendo eles orado, tremeu o lugar em que estavam reunidos; e todos foram cheios do Espírito Santo, e anunciavam com intrepidez a palavra de Deus.
32 Bɔ̀ Yeésò bɔ̀ lé naá loôm mé sòn cên, temé cên ndɔ. Nuaré déì lɔ njèh seèn hiín gè kwá bèh. Lètenè bɔɔ̀n njèh dɔɔ́ŋ lé naá giì ndàságá.
32 Da multidão dos que criam, era um só o coração e uma só a alma, e ninguém dizia que coisa alguma das que possuía era sua própria, mas todas as coisas lhes eram comuns.
33 Bɔ̀ mbɔ̀ŋ tebê ŋgòr Càŋ njebá lom mé terreb, bɔ́ ye bɔ̀ nùàr a, mé gècên mene, Yeésò Fehtoò beèh lé naâ te cio komo yuo ma. Húɔ́m-temé Càŋ lé naá giì nùàr dɔɔ́ŋ beè yaám sie ndɔ.
33 Com grande poder os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 Njeré déì lé nuaré déì lètenè bɔɔ̀n sám ná ŋgwêh. Bɔ̀ déì lé beè naâ mé ŋueèh, bɔ̀ déì mé gwà, bɔ́ né go sɔm bele, bɔ́ weh kàgàlɔ̀ŋ sâ,
34 Pois não havia entre eles necessitado algum; porque todos os que possuíam terras ou casas, vendendo-as, traziam o preço do que vendiam e o depositavam aos pés dos apóstolos.
35 bɔ́ né beè bɔ̀ mbɔ̀ŋ tebê haá njií, te bɔ́ geé haá bɔ̀ nùàr. Mɔ njeré déì né nùàr saám, bɔ́ haá bɔ́ teèn.
35 E se repartia a qualquer um que tivesse necessidade.
36 Nuaré déì lé naâ teèn, yilí seèn né Josêf. Bɔ̀ mbɔ̀ŋ tebê bú yilá sagá cu né Bàrnàbâs; sâ tueé né ye, né dɔ̀gɔ̀ nùàr. Né bɔ̀ huaán *Levî, à lé yuoó naâ ké Sîpre.
36 Então José, cognominado pelos apóstolos Barnabé {que quer dizer, filho de consolação}, levita, natural de Chipre,
37 À né mé ŋueèh teèn, à go sɔm ŋueèh sâ ndɔ, à kàgàlɔ̀ŋ sâ haá njií beè bɔ̀ mbɔ̀ŋ tebê.
37 possuindo um campo, vendeu-o, trouxe o preço e o depositou aos pés dos apóstolos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.