2 Coríntios 7
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ACF
1 Bɔ̀ mbeí mò, ndéb mé Càŋ kwa kwaá né béh tieè né cí. Mɔ né mân, béh yàgà sɔ̀m gí veên yoòr beèh, béh den lom njolò Càŋ ŋagásé, béh veéh lom bú mé temé beèh mene.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Bí temé biì kwá lɔ́ mé béh, bɔ̀ nùàr mò! Béh lé nuaré déì veên bɔ́ ná ŋgwêh, nuaré déì gule beè beèh bè lɔ́ ŋgwéh, béh nuaré déì lòù bèlè ŋgwéh ndɔ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Mɔ béh né mân nyagá, béh nyàgà ŋgwéh ye ju a, sìè bí. Dé sâ ndɔ́g! Lòù sam, temé beèh né bí. Né ka faá mè lé naá giì bí tueé nɔ, né mene dé yiliì mé dé kuû dɔɔ́ŋ, béh bí né kɔɔ́.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Temé mò né lom ké yoòr biì, mè sagár né mé bí. Te dàm gèr mé né béh kwa laré dɔɔ́ŋ, temé mò lè kú ŋgwéh, mè kuú seér cu né mé vràb dé kuû.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mè tueé bí, béh wa mene ké Masedínà, bèh dù lé teèn ná ŋgwêh. Béh lé naâ mé lègè kwaré; kèb cieè lègè o, kèb lè veéh o, lé naâ béh seé weh.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Mé njéh mene, Tîte yeé waà baá, yo taré cu béh. Sâ dɔɔ́ŋ, Càŋ Yìlì nùàr lé béh ter sɔɔ́m naâ kɔɔ́.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Gí cégé ŋgwéh dé waâ Tîte ndɔ. À lé naá cuù béh tueé ye béh a, temé nyî né lè mé bí nɔré dé gècên. Lòù sam, bí ye bí gwaán lom né mè ŋenê, wa bí né mé yímé njolò, bí né jomo mò ma. Môn, bɔ̀ nùàr mò, temé mè ká lè sagár seér aá lòù.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Mè né kɔɔ́ ye, mvù mò lé naâ bí temé lè bɔɔ́ yulá. Mè lé naâ cí nyamé ndɔ, ye temé nde né bí lè mé njéh yilí weh. Mé njéh mene, mè nyàmè cú, mè né seér lòù samé.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Mè dé yúlá-temé biì sàmè ŋgwéh, mè samé seér aá, ye bí mé njéh kweéh seér aá temé ma. Lòù sam, mvù mò hèllè lé bí veên bɔ́ ná ŋgwêh; Càŋ mé yúlá-temé biì hèllè bɔɔ́ seér né seé.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Yúlá-temé dé Càŋ né yeé môn. À temé nùàr kweéh seér yeé mé njéh, te nùàr nde ye yili yuo. Sâ nùàr a, té mbaá nyàmè kú. Yúlá-temé de wɔ̂ŋ, nùàr mé njéh ku seér né cio.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Bí ŋéné ŋgwéh ye, yúlá-temé biì hèllè baá seér kènê njèh seê beè Càŋ wa? Yúlá-temé sâ lé naá seêr bí temé ter jɔgɔ́ kwaá, nùà kàn baá sòn seèn mé be seèn se. Veéh lé naâ bí sie, bí sɔm kwaá njií nùà veên hiín, bí gwaán seér cu ŋgòr mò, bí né teèn bɔgɔ́, ye te nùà hèllè ŋene gèr mé njéh. Sâ dɔɔ́ŋ, bí tueé ŋagá né sòn biì, ye be biì teèn sam ma.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Mè tueé bí, mè lé naá menè bí mvù dé jomò nyagá njií, lé felè nùà veên doô ná ŋgwêh; lé felè nuaá mé à naâ bú veên bɔɔ́, ná ŋgwêh ndɔ. Lé naá seêr ye te bí ŋene kɔ mé yilí Càŋ, ye bí né béh gwaán.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Bí yeé baá ŋené kɔɔ́, yo béh hên taré cu né mé njéh ndɔ.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Sâ tueé né ye, púnò mé mè lé naâ toò seèn mé yilí biì punó doô, lé naâ teèn yilá, ye né ŋgòr gècên, wa né faá ŋgòr gècên mé béh lé tueé naâ bí ma.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Lòù sam, à lé naâ ké yoòr biì waá, bí bene nde bú faá nùàr nɔ kwa weh, bí né tie faá cí nɔ ŋgweé. À né cí munó njií, vɔ́gɔ́-temé bɔɔ́ bú njèh.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mè né lom mé vɔ́gɔ́-temé dé gècên ndɔ, ye mè né kwàgà biì yieé.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.