2 Coríntios 7
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ARIB
1 Bɔ̀ mbeí mò, ndéb mé Càŋ kwa kwaá né béh tieè né cí. Mɔ né mân, béh yàgà sɔ̀m gí veên yoòr beèh, béh den lom njolò Càŋ ŋagásé, béh veéh lom bú mé temé beèh mene.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Bí temé biì kwá lɔ́ mé béh, bɔ̀ nùàr mò! Béh lé nuaré déì veên bɔ́ ná ŋgwêh, nuaré déì gule beè beèh bè lɔ́ ŋgwéh, béh nuaré déì lòù bèlè ŋgwéh ndɔ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mɔ béh né mân nyagá, béh nyàgà ŋgwéh ye ju a, sìè bí. Dé sâ ndɔ́g! Lòù sam, temé beèh né bí. Né ka faá mè lé naá giì bí tueé nɔ, né mene dé yiliì mé dé kuû dɔɔ́ŋ, béh bí né kɔɔ́.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Temé mò né lom ké yoòr biì, mè sagár né mé bí. Te dàm gèr mé né béh kwa laré dɔɔ́ŋ, temé mò lè kú ŋgwéh, mè kuú seér cu né mé vràb dé kuû.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mè tueé bí, béh wa mene ké Masedínà, bèh dù lé teèn ná ŋgwêh. Béh lé naâ mé lègè kwaré; kèb cieè lègè o, kèb lè veéh o, lé naâ béh seé weh.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Mé njéh mene, Tîte yeé waà baá, yo taré cu béh. Sâ dɔɔ́ŋ, Càŋ Yìlì nùàr lé béh ter sɔɔ́m naâ kɔɔ́.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Gí cégé ŋgwéh dé waâ Tîte ndɔ. À lé naá cuù béh tueé ye béh a, temé nyî né lè mé bí nɔré dé gècên. Lòù sam, bí ye bí gwaán lom né mè ŋenê, wa bí né mé yímé njolò, bí né jomo mò ma. Môn, bɔ̀ nùàr mò, temé mè ká lè sagár seér aá lòù.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Mè né kɔɔ́ ye, mvù mò lé naâ bí temé lè bɔɔ́ yulá. Mè lé naâ cí nyamé ndɔ, ye temé nde né bí lè mé njéh yilí weh. Mé njéh mene, mè nyàmè cú, mè né seér lòù samé.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Mè dé yúlá-temé biì sàmè ŋgwéh, mè samé seér aá, ye bí mé njéh kweéh seér aá temé ma. Lòù sam, mvù mò hèllè lé bí veên bɔ́ ná ŋgwêh; Càŋ mé yúlá-temé biì hèllè bɔɔ́ seér né seé.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Yúlá-temé dé Càŋ né yeé môn. À temé nùàr kweéh seér yeé mé njéh, te nùàr nde ye yili yuo. Sâ nùàr a, té mbaá nyàmè kú. Yúlá-temé de wɔ̂ŋ, nùàr mé njéh ku seér né cio.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Bí ŋéné ŋgwéh ye, yúlá-temé biì hèllè baá seér kènê njèh seê beè Càŋ wa? Yúlá-temé sâ lé naá seêr bí temé ter jɔgɔ́ kwaá, nùà kàn baá sòn seèn mé be seèn se. Veéh lé naâ bí sie, bí sɔm kwaá njií nùà veên hiín, bí gwaán seér cu ŋgòr mò, bí né teèn bɔgɔ́, ye te nùà hèllè ŋene gèr mé njéh. Sâ dɔɔ́ŋ, bí tueé ŋagá né sòn biì, ye be biì teèn sam ma.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Mè tueé bí, mè lé naá menè bí mvù dé jomò nyagá njií, lé felè nùà veên doô ná ŋgwêh; lé felè nuaá mé à naâ bú veên bɔɔ́, ná ŋgwêh ndɔ. Lé naá seêr ye te bí ŋene kɔ mé yilí Càŋ, ye bí né béh gwaán.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Bí yeé baá ŋené kɔɔ́, yo béh hên taré cu né mé njéh ndɔ.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Sâ tueé né ye, púnò mé mè lé naâ toò seèn mé yilí biì punó doô, lé naâ teèn yilá, ye né ŋgòr gècên, wa né faá ŋgòr gècên mé béh lé tueé naâ bí ma.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Lòù sam, à lé naâ ké yoòr biì waá, bí bene nde bú faá nùàr nɔ kwa weh, bí né tie faá cí nɔ ŋgweé. À né cí munó njií, vɔ́gɔ́-temé bɔɔ́ bú njèh.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mè né lom mé vɔ́gɔ́-temé dé gècên ndɔ, ye mè né kwàgà biì yieé.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.