Romanos 4
Godoni Vu'a Maiu'ina (MCQ) vs NTLH
1 Eparahami kaꞌene núni amujijaho hahijihuni ꞌunamijaho irakaꞌe piunamane?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 ꞌEjume Eparahamira uneunecha mapoka kaꞌene venajara reje hu arimaaꞌe reꞌipisa ijara reje hu ori sasuvaꞌa. ꞌEnakaivo Godoni unaꞌi hu areri pasasuvaꞌa.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ijihuni maijaho Godoni ira vaji ikaꞌina ꞌwarumana.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ei pini kaukara veꞌamajaho hu eha apehuna kaivo swara vene mahuna pana vo hura kaukaraka venajihuni eha mahura.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 ꞌEnakaivo ea irara unenuꞌu pina parenuna vo Godi kaꞌene ea siseijija ariramaa ꞌiamaji nimaa ronujaho Godi huni nimaa roijaho nihoꞌo ariramaa ꞌiamana.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Teviti ꞌuꞌo ijaꞌina ꞌwarumana. Ea sisea vejiꞌinijija Godi pu ariramaa ꞌiamu jihunaꞌe pu merajihe paranuna. Pu unenuꞌu pina vejakame Hu ariramaa ꞌiahuna pana kaivo pu Hu nimaa rojumakame ꞌwaramana.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ea irara Godira vejume huni sisea vwihana arevume nihoꞌo paꞌarenana ronujaho teamanama paranu.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Ea sisea kaꞌene Godira puni sisea vwihane aremaume nipaꞌarejajija nihoꞌo teamanama paranu ꞌúmana.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Teamanavu kajaho sisa ꞌuhuiꞌina punaru roana ꞌaho ea sisa paꞌuhuiꞌini jihipuna ꞌuꞌo roane? Kaena. Nú nihenareꞌe ꞌwarama avaju. Eparahamiho Godi nimaa ronajihunaꞌe Godi hu ariramaa ꞌwamana.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Vea vecha Godiho Eparahami ariramaa ꞌwamane? Hu vea kaꞌene sisa ꞌuhuajina ho sisa maiꞌo paꞌuhuiꞌinijino ꞌwaramane? Hu maiꞌo sisa paꞌuhuiꞌini veijino ꞌwaramana.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Eparahami Godi nimaa rojume Hura ariramaa ꞌwamajihunaꞌe túnaꞌi pu hu sisa ꞌuhuahara. Ijihunaꞌe Eparahamiho eaka mapoka kaꞌene nimaa roꞌikaꞌi sisa paꞌuhuahiꞌini jihipuni oma. ꞌEnajihunaꞌe ea irara Godi nimaa ronajaho Godi hu ariramaa ꞌwamana.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Eparahami ꞌuꞌo Jua ꞌahoꞌa kaꞌene sisa ꞌuhuiꞌini jihipuni oma. Ijihuni maijaho Eparahami maiꞌo sisa paꞌuhuaꞌeme nimaa ronajaꞌinaꞌe pu ꞌuꞌo nimaa roꞌavajaho pu ariraꞌe rehuna.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Godira Eparahami huni amuhijijihi puꞌúmo kwaa ara mahoꞌo kakaho miꞌiro nahama ꞌwaramana. Ijihuni maijaho hu Godi nimaa rojume Hura arimaa ꞌwamajihunaꞌe avanana. Hu tamana vejakame ijí mihuna pana.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Nú Jua puni tamana vejakame Godi merajúꞌipisa ea kaꞌene Godi nimaa rojujaho iraꞌata reje ꞌee Hura nahama ꞌwarumaji ꞌuꞌo iraꞌataꞌe rejaꞌa.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ijihuni maijaho ijí tamana kajarahara venue nú ꞌotua vehuna. Varapa ijaho panaꞌipisa nú paꞌejaꞌa.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ijihunaꞌe nú Godi nimaa rojajihunaꞌe Hu nú maijí vwihanúe múhajihunaꞌe Hu nú nahama ꞌwarumajaho Huni amuhi puni vaji nimaa rehuna. Godi Juaru pamerajihana vo ea kaꞌene Eparahamira nimaa ronujaꞌina nimaa rojiꞌinakaho ijá merajihuna. Eparahamiho nú eaka mapoka kehi puni oma.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Ijihunaꞌe Godoni ira vaji Eparahami rone ijaꞌina ꞌwarumana. Nara a vena kamareje kwaaka mapokakino eaka mapoka kaꞌene hiju jihipuni oma rehuna ꞌúmana. Kwaaka mapokakino eaka mapoka kaꞌene Eparahamira nimaa ronajaꞌinaꞌe nimaa rojiꞌinijija Godira ꞌekahuna. Godi kaꞌene ea kwamasahiꞌina vejuꞌe ꞌurine ꞌee uneunecha kaꞌene paꞌajiꞌi vejuꞌe rejiꞌinijina.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 ꞌEjume uneunecha kaꞌene túnaꞌi nimaa parehuna saꞌinijija hu majama nimaa ronana. Ijihunaꞌe hu ea mahoꞌo ikihi puni oma rehunaꞌe nahama nitama ꞌwarame ijá ꞌwama Oni amuhijijija ijaꞌinaꞌe rehuna ꞌwamana.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Eparahamiho ema juara mapoka mapoka (100) paꞌarejume naparaha Seraho paranamaa renajihunaꞌe hariha nahehuni ꞌunama nitanumana. ꞌEnakaivo Eparahami ni ema renana vo huni nimaaroijaho maiꞌo paajuranana.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 ꞌEnakaivo Godira raka kaꞌene nahama ꞌwaramaji hu panimaa rone arena oꞌunana kaivo maiji nimaa ronama hijiꞌi huni nimaaroa kisina rene naꞌejuꞌe hu Godi taꞌarohiꞌi hinana.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Eparahami ijaho nihena kamajihunaꞌe Godira raka kaꞌene nahama ꞌwaramajaho areri ijá vehuna.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Eparahami Godi nimaa rojumakame Godi hu ariramaa ꞌwamana.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Godoni ira ikaꞌina ꞌwaramana A ariramaa ꞌwamana. Ijaho Eparahami onaru rona ꞌwarahuna pana
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 kaivo Godi nú eaka mapoka kihi rona ꞌwarumana. Godira Jesu vejume kwama ꞌurinaji nú nimaa rojajihunaꞌe ariramaa ꞌúmuna.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Jesuho núni sisei jihunaꞌe kwamana. ꞌEnarena Hu kúꞌo ꞌurinajaho nú venue ariramaa reꞌavarono ꞌurinana.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.