Atos 27
Godoni Vu'a Maiu'ina (MCQ) vs NVT
1 ꞌEnareja nú vea kaꞌene Itari sisima ajima vaꞌiro vejajino Poruho ꞌee tipura ea ꞌahoꞌa Juriasi kaꞌene Aukasitani opuni sorutia niꞌinijihuni ija ꞌahi irechamiana.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Aturamitiami opuni sisima kaꞌene Esia vaꞌiro venajino ea pina huni iha Arisitakasi kaꞌene Tesaronaika vaji Mesatonia orijaho nú puꞌúmo vaꞌana.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 ꞌEnaꞌomo ijihuni súꞌuhijino nú kwaa iha Sairani usevara. ꞌEjume Juriasi hu Porunaꞌi hami venarena hu ranavume napuhwaha kiꞌi vaꞌana. Uneunecha kaꞌene hu areria paꞌajihi vajaꞌavarono vaꞌana.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Nú ijí rena vaꞌeme puuri hiravumakame Saiparasi hanaꞌijaꞌi vaꞌara.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 ꞌEnareja nú vaꞌe Sirisia ꞌee Pamipiria puni soha rori vaꞌe Mara Risia vaji usevara.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Ijí ara kajino sorutia puni ꞌajohiꞌina kajara Arekisanituria opuni sisima Itari vai vejume kame hu nú ijihuni toi irechamúana.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 ꞌEjume nú hine masuani vaiꞌi hiꞌeme naꞌia mapoka ijí paꞌarejara. ꞌEnareja nú harura niꞌimaꞌura vejume vaꞌe Naitusi usevara. ꞌEꞌeme puuri hirama rena tanuꞌu rúhumakame nú kaha pavaꞌara kaivo nú vaꞌe Kuriti Saramoni hanaꞌi vaꞌara.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Nú vea kisina soha ꞌaha apejiꞌi asima roe Rasia ara niꞌinijaho Pea Heveni rorinaꞌomo ijí usevara.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Vea niꞌinijaho manisame paꞌareꞌeme núra sisima ꞌahi vaꞌajaho nihoꞌo varapa piunahuni ꞌunama renana. Ijihuni maijaho vea kaꞌene ꞌaura arevujaho ꞌuꞌo niroe paꞌarena jihunaꞌe Poruho pu nahame pavaꞌavarono ꞌwaramana.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 ꞌEjumakaviꞌi Porura pu rurame ijá ꞌiama Ea kije na kavujaho nú iviamaa vaꞌukaho sisea piunahune kukua ꞌee sisima ꞌuꞌo paꞌareꞌeje ꞌee nú ꞌuꞌo kwamasahiꞌi veꞌeja ꞌiamana.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 ꞌEnakaivo sorutia ijaho sisima anesura ꞌee kaputini ijihipuni vuꞌa nimaa roꞌikaꞌi Porura raka kaꞌene ꞌwaramajaho pavejara.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ruha kajaho sisei jihunaꞌe sisima naꞌia mapoka nahunijaho areri parenana. ꞌEnajihunaꞌe ea mapokijipo ꞌwame nimaa vejajaho ijí ruha kaji areme vahuna ura renaara. ꞌEnakaivo pu ura renajaho mamako vaꞌe Pinikisi Kuriti vajinaꞌomo useme ijino hihuna ura renajihuni maijaho ijí sisimapo namijuri ruhijaho puura karoꞌahuni vea ꞌonujaꞌi parene ꞌeꞌununa.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 ꞌEnajihunaꞌe hwasisia kamaꞌi ikikahi masuani ninavume pu vwihajajaho sisima vahuni ꞌunama maranu roꞌikaꞌi sisima anika tajahene apena vaꞌe Kuriti soha romai ijikari vaꞌara.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 ꞌEꞌeme ꞌaha josu pareꞌeme niꞌaha kwinu puura niꞌimaꞌura kaꞌene Urakwiro ꞌwavujara hiramana.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 ꞌEjume nú puura vaja kajino vaꞌajaho areri parejume nú ijá areꞌeme maiji soha rira kajino vaꞌana.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 ꞌEnareja sisima ninuma vaꞌe mutumutua iha Karota rori vaꞌana. ꞌEnareja nú nihoꞌo harura niꞌimaꞌura vene eaha maꞌuꞌua kaꞌene sisima ꞌahi namajaho vevahanavara.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Pu nihoꞌo jumareja sisima niꞌajaꞌamarono aja niꞌimaꞌura apene sisima ꞌaha muꞌoa kaji vevahavara. Pura juvajihuni maijaho Seritisi ajataki ajimareje kirana nahuniji vwihanareja avajara. ꞌEnareja pu sisima kajihuni aja kaꞌene ateha vevahivajaho rasaꞌi sisima kajaho mapirana ꞌoꞌojume mají vaꞌana.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ijihuni súꞌuhijino puura kajara majama hiramarena apena karohi kahi vejumakame pu ꞌiruma kaꞌene ijino sisima vaji navajaho ꞌeka atoꞌaruvara.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 ꞌEjaraꞌomo naꞌia noꞌopisu paareꞌeme ijihuni súꞌuhijino sisima kajihuni aja ꞌee ateha pu puni iji ꞌeke atoꞌaruvara.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Naꞌia mapoka nú vea pakame ꞌee china pakivara. ꞌEꞌejuꞌe puurijara natohwa majama hine hiravume nú vwihajajaho núni iha nipaꞌarehuna ꞌwavara.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 ꞌEꞌeme ea mapoka ꞌiruma paiꞌi kaivo hiꞌeme naꞌia mapoka paꞌarenana. ꞌEjume Porura ꞌurine puni rira kajino namiꞌi kaivo ijá ꞌiama Eakije nuni irake heha. Nitama nú Kuriti hijaji ja nuni ira hene veꞌipisa uneunecha mapoka pasiserasahaꞌa.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 ꞌEnakaivo na iviamaa ja ꞌwaravukaho ja nihoꞌo teamanaꞌavara. Ja ea pina pakwahuna vo sisima ijara huhusu parahuna.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Iviasi naꞌiakino Godi kaꞌene na Huni kaukara vene ꞌee na Huni ea rejujihuni ꞌona ojiꞌini roe nuni ꞌunaꞌi naminana.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ꞌEnarena ijá ꞌwima Poru jumujaho arema. ꞌEnakaivo vaꞌe Sisa oni unaꞌi namine ꞌotua veꞌamana. ꞌEne hena! Ea mapoka kaꞌene ike sisima vaji hiju kakihija Godira a vajaha jihunaꞌe pu pakwamasahuna ꞌwimana.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 ꞌEnakúne ea kije ja teamanaꞌavara. Na Godi nimaa roju. Ijihuni maijaho Hura raka kaꞌene rehuna ꞌwarimajaho ijaꞌina rehuna.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 ꞌEnaꞌomo nú vaꞌe mutumutua pina ꞌahi ninama sisima siseraꞌena.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Naꞌia iropu ropu noꞌona noꞌo ijino nú aherume Eturiatiki soha ꞌahi vaꞌara. ꞌEꞌeme naꞌia riri sisima kaukara vejiꞌinijipo vwihajajaho pu niroe amari ꞌahi rou rojara.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 ꞌEnareja pu mina vene kavajaho toa jopatuꞌumaꞌura (40 mita) kavara. ꞌEnareja pu maꞌuako vanamareja ijiꞌa kúꞌo mina vene kavajaho toa maꞌuako arii roe (30 mita) rejume kavara.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 ꞌEnareja pu veju roꞌi kaivo vaꞌu vaꞌo muna ꞌaha reha ninama veꞌena ronareja juvara. Pu niꞌaha kwinu anika noꞌona noꞌo ijá saꞌi kaivo pu hine vei nituꞌamarono ura rena parajara.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 ꞌEnareja ijí sisima kaukara vejiꞌinijija sisima kajaho ranaꞌikaꞌi vaꞌi ꞌahiumakame pu hine ꞌunama savara. ꞌEnareja pu eaha kajaho maꞌuako ape karokaru ranavumakame ea ꞌahoꞌa kaꞌene hija kajipo kivajaho pu anika apúsavu rojara kaivo pu nesi apena vaꞌi ꞌahiumakame avajara.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 ꞌEjume Porura sorutia ꞌee sorutia puni natohwijihi puꞌúmo ijá ꞌiama Ea karipo sisima vajaki pahiꞌavajaho ea pina nihoꞌo pahihuna ꞌiamana.
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 ꞌEjume sorutia kajipo eaha kaꞌene sisima ꞌaha kajino vevahavajija aja ꞌuhusavume ꞌona toa vaji vaꞌana.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Súꞌo vea ajiru ꞌeꞌuꞌi veꞌeme Poru ea mahoꞌo ꞌejahie ijá ꞌiama Jara ꞌiruma paiꞌi kaivo hiꞌeme vea iropu ropu noꞌona noꞌo ijá paꞌarenanakúne ꞌurine ꞌiruma ꞌekaha! ꞌiamana.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Ijihuni hahi na ja ꞌwaravukúne ja areme ꞌiruma ꞌeka iha. ꞌEjakame ꞌiruma kajara reje joni harura namama. Ijihuni maijaho ja ea kwinu nihoꞌo joni húmata sapasa kwinu patausiuhuna ꞌiamana.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Hu ijá ꞌwaravume paꞌareꞌeme puretia apene puni unaꞌi Godi teimani ꞌwaꞌikaꞌi tuachame aneja vene inana.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 ꞌEjumakame ea mapoka kajija nihoꞌo teamanaꞌeme pu ꞌiruma ꞌahoꞌa ꞌeka ijara.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Nú ea kaꞌene sisima vaji hijajaho ea mapoka mapoka (276) hijara.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 ꞌEnareja pu ijume eaka mapoka kajija túꞌama parajara. ꞌEjume ꞌwitia kaꞌene ijí sisima vaji navajaho niꞌaha kwinu atoꞌaruvume sohi vaꞌara. Ijihuni maijaho sisima kajara nasina reꞌamarono avajara.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 ꞌEꞌeme vea ajiru ꞌeꞌuꞌejume pu kwaa kaji kavajaho puruva renaana. ꞌEnakaivo pu tohwira ora sama kamareja pu ura vaꞌe ijihunijino vaꞌi ꞌahiara.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 ꞌEjumakame pu puni anika sirirame ꞌee aja kaꞌene sisima vevahavajaho rasavara. ꞌEjume sisima kajaho ꞌurina vaꞌe asiasia roe sisima vaji ariha vejume sisima kajaho ijiꞌa vaꞌe kari ora rori vaꞌiro vaꞌana.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 ꞌEnuvaꞌo vaꞌe toa kahaꞌa roe tohwira rejume kamaꞌa sohi amena roe piunaravajaho muna navaraꞌomo ijihuni toi ajimarena kirana namana. ꞌEꞌeme soha kaꞌene ajira amena roajara vipunaꞌijaꞌi ninamarena nihoꞌo mutuusaha paranana.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 ꞌEjume sorutia tipuraepo ariha isume juhaha vaꞌajiꞌeja ronareja ꞌania kwamasahunaꞌe kosarame ꞌwavara.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 ꞌEnakaivo sorutia puni ea natohwijara Poru niꞌajaꞌi ꞌahaume ruravume pu areꞌeme ea kaꞌene areri isuaviꞌinijija ijá ꞌiava Ja marako mwama atoꞌarume isuama vaꞌa ꞌiavara.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 ꞌEꞌeme ea ꞌahoꞌa kaꞌene ijí hijajija ꞌurimarame sisima kaꞌene ijí mutuꞌusaha jihuni hasijaho ꞌekume ea ꞌahopo icha hasa ꞌeke ijihuni toi isuama vaꞌara. ꞌEnareja ea pina nihoꞌo unenuꞌu pina parenana kaivo nijaa ihena vaꞌe kari amari vaꞌara.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.