Atos 22

Godoni Vu'a Maiu'ina (MCQ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Vwehu nuna ꞌee emahu nuna. Nuni vuꞌake ataa apúsama heha. Nara raka kaꞌene vejuji iviamaa joni unaꞌi namine ꞌwaraꞌi veju ꞌiamana.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 ꞌEjume hu huni vuꞌa Jua puni ira ꞌwaravuma henareja pu nihoꞌo areme varira reꞌasahe hina hejara.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ꞌEjume Poru ijá ꞌiama Na Jua nuni ohijara Tarisasi Sirisia vaji naheniana kaivo ike arakino renarejo Kamerieri oni hari emahu nupuni tamana hena ka parajuta. ꞌEnaꞌomo ja iviasi Godoni jihunaꞌe sena veju kajaꞌinaꞌe na ꞌuꞌo ijaꞌina vejuta.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 ꞌEnareꞌe na ea kaꞌene ꞌUnama ikehunake vejajaho siseꞌi ꞌahiura. ꞌEne na ura pu ꞌanie kwamasaꞌavarono vejura. ꞌEne na parui napari ꞌeke tipurai irechamiura.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 ꞌEne ea kaꞌene pirisiti natohwa ꞌee emakina kaꞌene kanisoru ijija vuꞌaka na iviamaa ja ꞌwaravukaho pu nihena kavara. Ijihuni maijaho pura pasi kaꞌene veja kajara harura mihume na vaꞌe Jua kaꞌene Tamasikasi hiju jihipuni vaꞌe ea puna kaꞌene ijí hijujihijaꞌe kamorame aherama Jerusaremi siseꞌi ꞌahiꞌi vaꞌuta.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ꞌEnarejo na vaꞌe Tamasikasi va ꞌeꞌuꞌirono vaꞌeme vea rira muꞌoi namiꞌeme niꞌaha kwino kahino akúpi ꞌahi rene hanana tauhuhiana.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 ꞌEne na niꞌaha kwino ꞌona apena arihe mweꞌi ninaviꞌi hejume ira kahi akúpa ꞌahi rena roe ijá ꞌwima Soru Soru a raka vena Na siseꞌi ꞌahiu? ꞌwimana.
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 ꞌEjume na eha vene Hua apome ijá ꞌwavo Natohwe A rarane? ꞌwavume Na Jesu kaꞌene Nasareti orijinaꞌomo a Na siseꞌi ꞌahiu ꞌwimana.
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 ꞌEjumakame ea kaꞌene nú puꞌúmo vuꞌa kajija ijí hanana kajaho kavara kaivo ira kaꞌene ea irara na ꞌwarimajaho pahejara.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 ꞌEjume na apoma ijá ꞌwavo Natohwe iviamaa na ichá veꞌejo? ꞌwavuta. ꞌEjume Hu ijá ꞌwima ꞌUrine Tamasikasi vaꞌe ea kaꞌene ijí hinujara ara raka kaꞌene veꞌamarono Nara iji pijahujaho hu a ꞌwarava heꞌamana ꞌwimana.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 ꞌEꞌeme ijí hanana kajara vejume na paniriarejo pivujume ea kaꞌene nú puꞌúmo roa kajipo na iji ꞌunirimapene Tamasikasi vaꞌara.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ꞌEjume ea pina huni iha Ananaiasiho puni tamana hami hami vejukame Jua mahoꞌo kaꞌene ijino hijujija hua ea mamaa ꞌwavura.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 ꞌEnaꞌomo ijara roe nuni rori namiꞌi kaivo ijá ꞌwima Vwea nuna Soru oni nia niria ꞌwivume nuni nia kúꞌo maranana. ꞌEjume na hu kavuta.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 ꞌEjume hu ijá ꞌwima Emahu nupuni Godijara a Huni ura ijí hena kame ꞌee ea kaꞌene arimaa ijí hena kame ꞌee Huni irititi vuꞌiji heꞌamarono iji pijahana ꞌwimana ꞌiamana.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 ꞌEnaꞌomo a raka kaꞌene kama ꞌee henajaho Hu rone ea mahoꞌo najahuna.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 ꞌEnakaivo a irakijihunaꞌe tetama hino? ꞌUrije Huni ihijino ꞌurahiꞌi toi apúsamaꞌe oni sisea somaꞌe paꞌarenama ꞌwimana.
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ꞌEjume na kúꞌo ꞌunama Jerusaremi roarejo ijino Temiporu vaji hine siporua ꞌojiꞌi navaha rojuta.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Ijí navaha kajino na kavume Hu ijá ꞌwima Mamako Jerusaremi areꞌi kaivo ꞌurine vaꞌa. Ijihuni maijaho a Nuni vuꞌa iki najaꞌamajaho pu paheꞌejakúne ꞌwimana.
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 ꞌEjume na ijá ꞌwavuta Natohwe pu na nihejura. Nitama na vaꞌe Sinakoku pina aruma ꞌeꞌune ꞌee pina aruma ꞌeꞌujiꞌi ea kaꞌene Aaꞌe nimaa ronaujija ꞌeke hijihae ꞌee tipurai irechamiuta ꞌwavuta.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 ꞌEjume ea kaꞌene oni vuꞌa ꞌwaraviꞌina hena kaviꞌina huni iha Sitivini oni ꞌaa kaꞌene arihajaho na ijí nimaa vejiꞌi ea kaꞌene huaꞌe ꞌanaajihipuni ateha ꞌajoha namijuta.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Hu ijá ꞌwima Nara a kwai natohwi Jenitaru puni kwai ranamaukúne vaꞌa ꞌwimana ꞌiamana.
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Pu hine huni vuꞌa kajaho henapena vaꞌu vaꞌu hu ijí ꞌwaravuma hejiꞌi pu ira ajira ijá ꞌumeja ꞌAnaa kwamama! Ea ijaꞌina ikaho mweꞌa pahihunakúne pamakaꞌeje hinama ꞌumejara.
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Pu ijano ꞌumena apene ojiꞌi puni atehi ꞌeke atoꞌarume ꞌee útiti ꞌene icha toi atoꞌaruvara.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Sorutia puni natohwijara apene puni kwai roe hijahiꞌi apomakame irakijihunaꞌe pu hu mwasiritia jihuni maijaho hu ꞌwaramaro avajara.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 ꞌEjume pu hu kamoꞌeme Porura sorutiaꞌe ꞌajohaꞌiniji ijá ꞌwama ꞌÚ ja Romu ora areri ꞌotua pavene heꞌi kaivo hijihaure? ꞌwamana.
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 ꞌEjume ea kaꞌene ꞌajohiꞌinijara ijí vuꞌa kajaho hene vaꞌe ea kaꞌene Natohwijaho ijá ꞌwama Eakaho Romu oraꞌomo a irakaꞌe veꞌi veno? ꞌwamana.
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 ꞌEjume ea Natohwa kajara huni roe ijá ꞌwama ꞌÚ a Romu ora reꞌamajaho ꞌwarima ꞌwavume hu Iꞌa ꞌwamana.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 ꞌEjume ea Natohwa kajara ijá ꞌwama Na roe Romu opuni ea reꞌi vejujaho monia eha niꞌimaꞌura vejuta ꞌwamana. ꞌEjume Porura ijá ꞌwama Na iki nahenia jihunaꞌe na Romu ora rejuta ꞌwamana.
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 ꞌEꞌeme ea kaꞌene ijí hu apome ꞌee hua hijaꞌi ꞌahiume roajivajija niꞌaha kwinu jumareja arevara. ꞌEjume ea Natohwa kajara vwihanajaho hu Poruho Romu ora ꞌee majikari kamomana ronarena hu tea jumana.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ijí ea Natohwa kajaho hu irakijihunaꞌe pu Jua Poru namahu ronarena ijihuni maiji hami heꞌi ꞌahaana. ꞌEjume ijihuni súꞌuhijino senia kaꞌene hu kamovajaho rasamaꞌi kaivo ꞌona ranavume ea kaꞌene pirisiti mamaꞌina ꞌee kanisorua mahoꞌo roe hiꞌeme hu Poru ahema apene roe puni unaꞌi roana.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.