2 Coríntios 7

Godoni Vu'a Maiu'ina (MCQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 ꞌEnajihunaꞌe vwehu núna kaꞌene nú oja mihiꞌine ike nahama ꞌwarumake henareje roe ja puꞌúmo uneunecha kaꞌene veje núni haha ꞌee ꞌavena siserasahunijija areva.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 ꞌEne núni ruha joni oja vaji aremuꞌavara. Nú ea pina pasiseꞌi ꞌahaara ꞌee pavenaume sisea vejara. ꞌEne ea pina papisimie unenu ꞌahoꞌa hununaꞌa ꞌekara.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ja namahe ꞌwarahuna pana. Na nimarako ꞌwaravu jaꞌinaꞌe ja nuni oja vaji navujihunaꞌe nú kwamasahuna ho maiꞌo hihuna kaivo nú ja puꞌúmo ahuma niꞌajaraviꞌi hihuna.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Na ja niꞌimaꞌuraꞌe nimaa vetie ꞌee jonijihunaꞌe na niꞌimaꞌuraꞌe temaraju. Na nihoꞌo oja sonahia paraniuꞌe ꞌee núni haha hiana vajijaho temari rareniu.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 ꞌEne nú Masatonia roaji ꞌuꞌo nú nihoꞌo pasonasahe hijara kaivo rora rora kajaho nihoꞌo ahija rarenuna ꞌee núni vaja tejuhi rarenana.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 ꞌEnakaivo Godi kaꞌene ea ijaꞌina temuka apejiꞌina venauꞌe oja sonahiujara Taitasi ranavume roume oja sonahúana.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 ꞌEne hura roujiru pana kaivo ja huaꞌe vejume hu oja sonanajine ꞌee jara núaꞌe kúꞌi ꞌahiꞌejuꞌe hine temuka kaꞌene apejiꞌi hijura ꞌee jara nihoꞌo na kihunaꞌe ura renaujara veniuꞌe natohwaꞌe temukimu.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ijihunaꞌe nuni asurijara venaume temukamanaꞌe reꞌamajaho na ijaho patemukimu. Ijihuni maijaho na kavujaho asura kajara ja venaume temukamana vo ꞌaha jora pana. ꞌEnavo na ijaho temukimu.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Na jara temuka kaꞌene apeju jihunaꞌe temarahuna pana. ꞌEnakaivo temukijara rarejume ja nihoꞌo taꞌarohajara vejuꞌe teamanimu. Ja Godoni ura ijara vejume temukamana. ꞌEjakame ja nuni vajijaho unenu pina papivusahuna.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Ijihunaꞌe temuka kaꞌene Godoni ura ijaꞌinaꞌe apejujara venauꞌe temuka paapeꞌi kaivo sisei jihuni ꞌunamijaho taꞌarohura. ꞌEne roe maraniuna kaivo mweꞌa ikehuni temukijara venauꞌe kwamasahura.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ma ike temuka maa kara joni vaji raka kaꞌene venaji kiaha. Ijara vejume jonunaꞌa samaaꞌe renana ꞌee ja sisea irakiji kime senavare ꞌee sisea juhavare? ꞌEne ja ura ijara roe samaaꞌe rehuna ura renaara ꞌee ja sisea kara parehuna nihoꞌo ura rena parajure ꞌee ja rakijihunaꞌe eha vehuna ura renaara. ꞌEne jara uneunecha kihi vejajara najahujaho ja ijí sisea kajihuni pwina pana.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 ꞌEnaꞌomo na joni asura kaꞌene vejujaho ea kaꞌene sisea venajihunaꞌe vehuna pane ꞌee ea kaꞌene omaha siseꞌi ꞌahaajihunaꞌe vehuna pana kaivo jara iraka mamaa kaꞌene nunijihunaꞌe vejaji Godoni unaꞌi veje jonunaꞌa samaaꞌe reꞌamarono vejuta.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 ꞌEnajihunaꞌe ikehuni hahi nú venume oja sonahúana. Nú oja sonahúani rorijaho nú nihoꞌo natohwaꞌe Taitasi oni temarijara vejume nú temarasahara. Ijihuni maijaho ja vejume huni oja areri rene sonanana.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ijihunaꞌe na jonijihunaꞌe Taitasi oni unaꞌi ja aromahuta reꞌamajaho ijaho paveniuꞌe na junimu. ꞌEnakaivo uneunecha mahoꞌo ja nimaa ꞌwarava jihunaꞌe núra Taitasi oni unaꞌi ja aromahajaho iviꞌa nimaa.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ijihuni maijaho jara huni ira hene vene ꞌee huni hura vene ꞌee hura icháꞌina venuji niꞌimaꞌuraꞌe vwihajaji vwihanareꞌe hu nihoꞌo ja ea mapokaꞌe ikihi punaꞌi oja natohwaꞌe henu.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Na temaraju jihuni maijaho uneunecha mapoka vajijaho na ja nimaa vetia paraju.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.