Romanos 4
INTATA ȽE'ȽIJEI (MCA) vs NTLH
1 Qa hane'ej ¿pa'n qu' jintit'ij in t'ejuyets pa' yitanit'axij pa'aj pa' yaqwa'maxi'ƚik'i Abraham?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Qu' yijaayi'ija qu' nata'ƚets pa'qu' naqsiijkii pa' Abraham'ik'i in yatsathen, pa' Abraham'ik'i qa ƚeke'tax qu' neniwqinhetij pe'ye' pe' yaqsiijkii qa teesƚe qek ƚeke'ye'tax qek neniwqinhetets pa' Intata.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Qe ke' Intata ƚe'lijei yit'ij: —Pa' Abraham nite' yeqeku' pa' Intata qa hik ta'ƚijupi' pa' Intata in yi'sinhetijupi' qu' nit'ijets yatsathen pa' Abraham.—(Gn 15:6)
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ehe, na'aj t'ithayii nite' hik ƚunye'j qu' ƚenistitseƚe pe'qu' ƚajale', testi'yij qe ƚaja' in t'ithayii.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Qa pakha'ƚe qu' nite' nenithayikiye'taxij qu' natsathen qa nite'ƚe yeqeku' pa' Intata, hikpa' yatsathenket pa'qu' jukhewe' qa efu iye. Pa' nite' ƚeqekuye'j hikpa' ta'ƚets qu' nit'ijets pa' Intata yatsathen pakha'an.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Qa hik ƚunye'j iye pa' David'ik'i in iyetij iye pa'aj pa'qu' jukhewe' in ƚe'wisi'mkii qe pa' Intata yi'sinhetijupi' qu' nit'ijets yatsathen qa nite' ta'ƚets pa'qu' naqsiijkii.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Pa' David qa yit'ij: —Ƚe'sitsi'mkii pekhewe' qu' hats netwumhiti'yik'ui pe' ƚewuƚ'ets qa tit'oyipji' iye pe' ƚewuƚ'ets.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Ƚe'wisi'mkii pa'qu' ewi'ƚe' in hats yiwu'mik'ui qa hats nite' neqjunu'etskii pa' Yatsat'ax'inij pe' ƚewuƚ'ets.—(Sal 32:1,2)
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Ha'ne witisa'xi'mkii ¿me uja'xƚe qu' net'ejuyets pekhewe' judiol in yaqsiijkii kakha' yiwu'm ƚaxpa's (circuncisión)? ¿Qa me nite' t'ejuyets iye pekhewe' nite' judiol in nite' yaqsiijkii kakha' yiwu'm ƚaxpa's? Hats jitepi'ye'ek'i iku'uj pa' Abraham in nite' yeqeku' pa' Intata qa pa' Intata qa yi'sinhetijupi' qu' nit'ijets yatsathen pa' Abraham.(Gn 15:6)
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Pa'n ƚahats'ij pa'aj pa' Intata in yit'ijets yatsathen pa' Abraham'ik'i? ¿Me hayiits in mexe nite' yisa'xii pa' ƚ'aj pa' Abraham'ik'i (circuncisión)? ¿Me i'nƚi'i in hats yisa'xii pa'aj? Nite'. In yit'ijets pa'aj pa' Intata yatsathen pa' Abraham'ik'i hayiits pa'aj in mexe nite' yisa'xii pa' ƚ'aj pa' Abraham'ik'i.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Qa i'nk'aƚe tisij pa'aj pa' Abraham qa yaqsiijkii pa'aj kakha' yiwu'm ƚaxpa's (circuncisión), qe qa' jutsiqaxi'ij in yi'sinhetijupi' pa' Intata in yit'ijets yatsathen pa' Abraham qe ta'ƚets in nite' yeqeku'. Qa hik ta'ƚijupi' in hik ƚunyejei iye qu' nata'ƚets pa' Abraham'ik'i pekhewe' nite' yaqsi'jtaxijkii kakha' yiwu'm ƚaxpa's (circuncisión) qa nite'ƚe yeqeku' pa' Intata. Qa hik ta'ƚijupi' pa' Intata in yi'wen in nite' yeqeku', ma' qa yi'sinhetijupi' qu' nit'ijets yatsathen enewe'en.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Qa pekhewe' yaqsiijkii kakha' circuncisión, ƚelits iye pa' Abraham'ik'i qa nite' ewi'ƚƚe in yaqsiijkii kakha' yiwu'm ƚaxpa's (circuncisión), qe in yijayanij iye pakha' yaqwa'maxi'ƚik'i Abraham'ik'i in hayiits pa'aj qi in nite' yeqeku' pa' Intata qa mente' yaqsiijkii pa'aj kakha' yiwu'm ƚaxpa's.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Pa' Intata yiwjutsiqeni'm pa'aj pa' Abraham'ik'i qa pekhewe' ta'ƚets pa' Abraham'ik'i qu' netisij hatse' ha'ne sehe'. Qa aka'an in yiwjutsiqen pa'aj nite' ta'ƚets qu' naqsiijkii kekhewe' wenit'ij we'nika'ajji' pa'aj (ley). Pakha' ta'ƚets yijat'ij, pa' Intata in yi'sinhetijupi' qu' nit'ijets pekhewe'en yatsathen qe ta'ƚets in nite' yeqeku'.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Qe qu' pekhewe'ye' yaqsiijkii kekhewe' wenit'ij we'nika'ajji' pa'aj (ley) qu' hik pekhewe'ye' qu' netesti'yij hatse' ha'ne sehe', qekha hamtax ne'weju'ƚi'ij pa' nite' witqekuye'j qa in yiwjutsiqentaxi'm pa'aj aka'an pa' Intata pekhewe' nite' yeqeku' qekha hamtax iye ne'weju'ƚi'ij.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Qa ¿ƚekpa' ek qu' net'ejuyets kekhewe' wenit'ij pa'aj (ley)? Qe in na'l pa'qu' leye' qa na'ljeek pa'qu' nattanithenhetii. Qa in hamƚe pa'qu' leye' qa ham jeek pa'qu' not'otsipji'kii pekhewe' qu' nenittaxij.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Hik ta'ƚijupi' in ewi'ƚƚe pa' nite' inqekuye'jij pa' Intata qu' nata'ƚets qu' yijaa'ija qu' jineƚisij pa' yiwjutsiqen pa'aj. Qa nite' uja'xƚe qu' net'ejuyets aka'an pe' judiol nite' yeqeku' pa' Intata in hikpe' yaqsi'j pa' ley, qe t'ejuyets iye pekhewe' nite' judiol nite' yeqeku' pa' Intata in hik ƚunyejei pa' Abraham'ik'i in nite' yeqeku' pa'aj. Hikpa' Abraham'ik'i hik ƚunye'j qu' week jinta'ƚets inekhewel in nite' jiteqeku' pa' Intata
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 qe in yit'ij ke' we'nika'ajji' pa'aj Intata ƚe'lijei: —Yakha' hats k'eni' qu' hik ƚunye'je' qu' elitse' pe'qu' olootse' ta'ƚetskii pe' witsetiikal.—(Gn 17:5) Pakha' yit'ij aka'an hik pakhaa'ija pa' Dios nite' yeqeku' pa'aj pa' Abraham'ik'i, hik pakha' ƚeke' qu' netisij pe'qu' ƚiƚaxitse' pe'qu' hats nanaxtaxju' qa ƚeke' iye qu' naqsiijkii pakha' qu' mexe ham pa'qu' ni'wen.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 In hats jutsitaxtax pa' ƚilanyejei, qa pa' Abraham qa nite' yeqeku' qa qi in notki'ets pa' yiwjutsiqen pa' Intata qe qa' hik ƚunye'je' qu' ƚelitse' pe'qu' olootse' ta'ƚetskii pe' witsetiikal. Hik aka' yiwjutsiqeni'm pa'aj pa' Intata pa' Abraham'ik'i in yit'ijets: —Aka'an qu' ƚunye'je' pe'qu' nata'ƚ ewets.—(Gn 15:5)
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Qa nite' yoqmositij in nite' yeqeku'uk'i yemjeetax in wetwentax ƚete'm in hats ƚawa'ma'x qe hats k'esiyu'ets qu' cien (100) ƚeqe'ninqapitse' qa in ints'ateki' iye pe' ƚewhe'ye' Sara.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Pa' Abraham qi in nite' yeqenijanij in nite' yeqeku'uk'i pa' yiwjutsiqeni'm pa'aj pa' Intata qa pa' nite' ƚeqekuye'j qa les in t'ijaifik'i qa qi in yiwqinhet pa' Intata.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Qii'ija in nikfe'lets pa' Intata in ƚeke' qu' naqsiimijkii pa' hats yiwjutsiqeni'm.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Qa hik ta'ƚijupi' pa' Intata in yi'sinhetijupi' qu' nit'ijets yatsathen pa' Abraham qe ta'ƚets in qi in nite' yeqeku'.(Gn 15:6)
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Qa aka'an in we'nika'ajji' nite' ewi'ƚƚe qu' net'ejuyets pa' Abraham'ik'i,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 qe t'ejui inwets iye inekhewel, qe pa' Intata yi'sinhetijupi' iye qu' nit'ij inwets yatsathen qe ta'ƚets in nite' jiteqeku' hikpa' niihinik'uipha'm pa'aj pe' naxju' ha' Jesús hikha' Yatsat'ax'inij.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Hikha' testi'yij pa'aj pa' witwamhi' qe ta'ƚets pe' inwuƚ'ets, qa iƚa'xƚe iye qe qa' naqsiijkii qu' jinatsathenketik'ui pa' ƚeqjeƚinet pa' Intata.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.