Atos 22
INTATA ȽE'ȽIJEI (MCA) vs ARA
1 —Yejefets qa nekhewe' iye inaqwa'mhits, ek'en eku'ni'ƚik'i ek aka' qu' ne'tweiyik'i.—
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 In yepi'ye' ek'i hekhewe'en in yojo'ok'i ke' hebreo, ma' qa les in weiji'ju'ha, qa yit'ijji'ju':
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 —Yakha' ye' judío, tsekifik'i pa'aj ha' witset Tarso, ha' sehe' Cilicia, qa ha'neƚe ye'qi'i ha'ne Jerusalén. Yaqa maestro toxik'i ha' Gamaliel, hikha' yasiinik'iha in i'nq'ijatshenij kakha' ƚeqe ley pe' inqa'jteyik'i. Yakha' qi in heiqemtshentaxijkii pa' Dios in ejunyejeyi'ƚek hane'ej.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Ma' qa hijayanjiijkii ƚawamhi'ye' ha'ne Wit'ikheyi'j, honophe'ƚju' qa huihinjiifi ke' witq'opheƚitjii jukhew qa efuts iye.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Qa aka'an qa week nikfe'lets hakha' qiji' pa'il ƚatata qa nekhewe' iye wit'alhei Junta Suprema. Qa enewe'en qa hik enewe' iye tseƚisij kekhewe' witfaakanhei qu' net'ejuyii he' inejefets judiol i'ni' ek ha' Damasco, hats'inha qu' honophe'ƚju' qa henka'xiikii iye ha'ne Jerusalén pekhewe' i'ntaxi' hakha' witset, ma' qekha nattanithenhetiitaxju' iye.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Qa ƚunye'jkii in mexe henekik'i ha' wit'ikheyi'j, hats yek'esiyu'uiha ha' Damasco, hats natsathenju' junu', qa aje'eƚ namju' ha' ewi'ƚ koojo qa yamyijup in napjuyit yipji' ta'ƚiipha'm na' wa's.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Qa tsami'ju' sehe', qa hepi'ye' pa' ewi'ƚ wit'ax in yit'ij yiwets: “Saulo, Saulo, ¿inhats'ek in ƚatsawitjitax?”
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Qa heku'ƚ: “¿Ƚek akha' Yatsat'axyij?” Qa yit'ij yiwets: “Yakha' Jesús Nazaret ƚeiƚe', hik hakhaa'ija ƚatsjayantaxkii.”
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Hekhewe' yijts'eyek yi'wenija hakha' koojo, itometsitsijha, qa nite'ƚe nikfe'lik'i kakha' yit'ij yiwets pakha' wit'ax.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Qa hit'ijets: “¿Pa'n ƚii pa'qu' haqsiijkii, Yatsat'axyij?” Qa ha' Yatsat'axyij qa yit'ij yiwets: “Eniipha'm qa' amji'teje'm na' Damasco, qa hik nakha'yi'i' qu' efelhiti'yi'm week ekewe' hane'ej qu' ƚ'ayajaxti'yijets qu' aqsiijkii.”
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Qa hatsƚe nite' hi'wenkii qe ta'ƚets ka' ƚ'uƚa'x hakha' koojo, he' yijts'eyek qa ts'etsin t'eku'mi' ha'ne yikoi, ma' qa k'uiji'teje'm ha' Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Qa ha' ewi'ƚ jukhew ƚii Ananías yijayaanija iye ke' Moisés ƚe'lijei, qa weekij he' judiol tetseti'yi' ha' Damasco yit'ijets in teik'unei.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Qa namyii, qa ts'ap'ayipji', qa yit'ij yiwets: “Yejefe Saulo, hane'ej qu' i'wenkii iye.” Qa hik akaa'ijha in henjeƚpha'm qa hejeƚju'.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Hakha'an qa yit'ij yiwets: “Pakha' ƚeqe Dios pe' i'nalheyik'i hayiits pa'aj t'eku'm eiji' qu' enikfe'lets pakha' qu' nisu'un, qa qu' i'wen iye hakha' Yatsathen yijat'ij qa qu' epi'yee'ijha iye pe'qu' ƚe'lijeye'.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Qe akha' qu' enfeli'm ene' week jukhew pakha' ƚi'wen qa ƚepiye' iye.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Qa hane'ej ¿ƚekpa' ƚo'notki'iikii? Yape eniipha'm qa' mempulijij, qa' metetli'jijju' iye pe' ewuƚ'ets qu' it'ij ka' ƚii.”
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Qa in hats hetpiltaxii iye ha'ne Jerusalén qa k'uyifi ne' qi witlijtsitjii qu' nek'iyin. Qa in mexe k'iyintax qa i'nji'kii iye yitoi,
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 qa' hi'wen ha' Yatsat'ax'inij in yit'ij yiwets: “If'elitik'i qu' ma'ak'ui ha'ne Jerusalén qe tees qu' net'eku'miju'ƚ pekhewe' qu' enfeltax qu' net'ejui yiwets.”
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ma' qa hit'ijiju'ƚ: “Yatsat'axyij, enewe'en nikfe'letsha in hakijik'i he' judiol ƚe'lijtsitjiyits qu' honophe'ƚju' qa qu' heneqsilanju' iye hekhewe' najayantax nite' neqeku'.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Qa in talanhetii kakha' nefeltax Esteban'ik'i, yakha' hejeƚijju' in talanhetii, hi'sinhetijupi' in talanhetii. Qa hejeƚi'mets he' ƚe'ntaafitits hekhewe' yilan.”
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Hakha'an qa yit'ij yiwets: “Yape iƚun, qe toxii nakha' qu' k'ukinji' nekhewe' nite' judiol.”—
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Hekhewe'en mexe tek'entaxets ha' Pablo, qa in hats yit'ij aka'an, ma' qa tayaiƚe wetju'ƚek iye qa yit'ijju': —¡Iwu'mi'ƚik'uifik'i ha'ne sehe' ipji' nakha'an, nite' ƚe'wis qu' iƚa'xe'!—
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Qa hekhewe'en in nite' yili'ijju' in tayai wetju'ƚkii, qa niwu'mju'kii he' ƚe'ntaafitits qa yiwu'mpha'mkii ka' sehe'.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Qa ha' comandante qa inaqyaji'ij qu' ne'nuihinifi ke' oq'opheƚinetsilets ƚetsi' qe yit'ij qu' les ƚe'wise' qu' neteqsilanhetiije'mkii hats'inha qu' nenikfe'lets inhats'ek kakha' ƚunyejeyij hekhewe'en in qi in taya'yij wetju'ƚ in yuten hakha'an.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 In mexe netsinijju' pa'aj pa' niyak pe' ƚokoyei qe qa' neqsilanje'mkii, ha' Pablo qa yit'ijets pa'aj pakha' meti'm centurión: —¿Me ƚenexke'ej ekheweli'ƚ qu' eqsilani'ƚkii pa'qu' romanoye' in nite' wetka'x eku'netsji' pa'qu' jueze'?—
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 In yepi'ye' ek'i pa'aj aka'an pa' centurión, ma' qa nifeliiji' pa'aj hakha' comandante, qa yit'ijets: —¿Pa'n eqfenye'jij hakha' jukhew, qe romanote'?—
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Ha' comandante qa neketsfik'i pa'aj ha' Pablo, qa yit'ijets: —Enfel ye'm, ¿me yijaa'ija qu' o'romanoye'?— Qa yeku'ƚ pa'aj: —Ehe, yo'romano.—
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Qa ha' comandante qa yit'ijets: —Yakha' olots ke' tsaq'axiji' yaq'astayik'i qu' yo'romanoyi'ij.— Ha' Pablo qa yit'ijets: —Qa yakha'ƚe qa henekijfik'i in yo'romano.—
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Qa pekhewe' neqeqsilanheyutaxijkii pa'aj in yepi'ye' ek'i aka' yit'ij pa'aj ha' Pablo qa aje'eƚ we'nitonets, qa hakha' iye comandante qa nijiwei iye pa'aj in nikfe'lets ha' Pablo in romano, qa in hayiits yophe'ƚij iye ke' foƚoƚik'il.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Qa kakhap neƚukii ha' comandante qa yisu'un qu' nenikfee'letsha pa' ƚunyee'jkiiha in nayu'um ne' judiol ha' Pablo. Qa nit'ijii pa'aj ke' foƚoƚik'il wo'nophe'ƚtaxij. Ma' qa inaqyaji'ij qu' nanamii pe' tenek'enhe'yij pe' pa'il qa week in uja'xek pekhewe' Junta Suprema qu' nonot'axij wetju'ƚ. Ma' qa wats'ap'anhetji'ju' ha' Pablo pekhewe'en pakha' not'axi' wetju'ƚ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.