Atos 27
God Ile Riong Kinnga Ponganga nge Mangsengre Okei (MBH) vs VC
1 Ma o oma riong lale ve aro them mon a Itali la, mako o sungpot a Pol tomo nge tokokoe areko o voth a mang a midenga, a toko ako iion a Julius imeni. Na Julius ini mukalinga nge punongare or mule pa mule na i supo tomo nge punonga avlung ako ini a nepes a Sisar ile.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ma them ro a imot nge ako ini rem a Adramitium angare ole, ako i monsi mo i song a rumrem ako a epee a Esia. Mako them mon ol la. Na Aristarkus ako ini Masedonia anga ako a epee a Tesalonaika i es tomo nge them.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Na nge erangunga them otuno a Saidon. Na Julius i oma vothung sivenga nge a Pol mo i es la mo i thopol ititeinre mo o opoal i nge ur areko i oror nge.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Lama them mon ol la, aveto thue i thu ma i opengal them, mako them mon ser a mtho a Saiprus la.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ma them mon kora ol thev ako a epee a Silisia na Pampilia, mako them velpol a rem a Maira ako a epee a Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ma nge wop aken, punonga a mukalinga i thepol imot ako ini Aleksandria angare ole, ako i song telek a Itali la, mako i pathoteta ol them nge.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ma them tho inga mor mor nge nang pelie, ma i klip rintet nge them, mako them velpola ol mor mor totho a Nidus ma them pavurvur aro them tho selele la avele, eneke thue aolonga i el wereral them, mako them lomolo a mtho a Krit totho nge pen ongepo ako a Salmone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ma them mon rumrum ol thev wo peti la, aveto them mon senu avele, mako them velpola ol mor mor a wop ako o apet i ve ini a Songlel Sivenga ako i totho a rem a Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Na nang pulua i vus nge lemem moning, mako thev le po pompomong i toth lale na i sivenga nge moning ol avele, na nang ako Judare o sem nge kene i vus lale. Mako Pol i sung riong engenga a or nge.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 Ma i ria ve, “Titeikre, tho thopol ako nge ler moning nge wop aken aro i sivenga avele. Aro kerengaing aolonga aro i velpol a imot nge tomo nge ur elonga. Naro ur areken oenga avele, tomo mun nge it tokongare ler mimiong aro i kerenga mun.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Aveto punonga a mukalinga ilemio nge a Pol ile riong avele. Na i nongal inga ako ini imot pathonga na imot tokoninga ole riong.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Na otunuonga aken ini pen sivenga avele ako aro imot aro i otuno nge, nge thevuvu po. Taro ako toko pulua ako ru a imot lemi o ri ve aro te lospot nge pen aken mo te mon a Piniks tova eve te pavurvur, mo te voth nge pen aken nge thevuvu po. Ine songlel aken i voth a mtho a Krit na a esuonga or aini itheki lel telek a nang le esuonga nge.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ma thue ake i velpol ma i aolonga mos avele, mako tokokoere o rivenga ako aro o nak inga ole moning, mako o monteta imot krim tuntunnga ma o mono totho a thev wo peti ako ru a Krit.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Na palolo avele, nako thevuvu aolonga i velpol ako o apet i ve ini Vit Po a Thue. Ma thevuvu aken i thu telek a mtho a Krit la.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ma thevuvu i val imot ongepo, na olemi ve aro o patho inga imot nge wop ako thue i es nge me, aveto o pavurvur avele. Ma o mothong lelu ol i, mako thue i thutet ol imot la.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ma them mon telek a mtho ako iion a Kauda a epee ako thue i aolonga nge avele. Na nge wop aken lomem vurtun wok paesanga.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Makola o wetea ol i a imot nge, mako o el we ma o wis kalutun bibim imot nge, mo aro i paengeng imot. Ma o ngeip ve aro o mon vengveng a mamathang po ako ru a Afrika, mako o paesu sel, mako o mon gogong ol inga la.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ma thevuvu na thev le po pompomong o sivilval imot, mako nge erangunga imot thealngare o patea ol nge ur elonga asespotnga a imot powe.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Na nge erangunga mun imot thealngare osivenga o asespot ole omainga a ur elonga.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ma nge nang pulua ako them thepol ol nang ome sivemitre avele ol. Ma thevuvu aolonga i thuu thua ol them opisleonga. Mako them alavusnga lemimem ako ve i pavurvur aro them mimi ol avele.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Na nge nang pulua tokokoere o an ol avele, mako Pol i mita ol a otheki ma i ria or ve, “Titeikre, tova eve thomu o nongal inga keik mo te mothong tova te lospot a Krit, i pavurvur aro te sangpolo kerengaing ake avele.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Aveto ponange ake tho nong engeng nge thomu ve aro thomu o mit engeng, eneke lemik ako omu e i pavurvur aro i kerenga avele, na imot inga aro i kerenga.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Lemik mire vene ake, eneke tho ini a God ile toko na tho ini ile toko umonga na nge pemliknga ile ensel i velpol a tho nge,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ma i ria ve, ‘Pol, mothong tova wong ngeip, aro ong mit nge riong a nepes a Sisar itheki, na God i oma omaing sivenga a wong nge ma i ri ve tokokoe areko o voth tomo nge wong a imot nge aro o rin avele.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Mako aro thomu o mit engeng, eneke lek lemioong i engeng ve aro God i oma ur alavusnga ranga ve ako i ria tho nge lale.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Aveto thue aro i thutet it kena te oalo a mtho e nge.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Na nge nang mule pa omole pothoi or penelnga thevuvu aolonga ako i thutet them a thev ako o apet i ve ini a Mediterenian. Ma nge pemlik lopat imot thealngare o rov i ako o totho ol a rupun.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Lamako o ul rumu we mo ako o thepolrum thev ile lukulukuong. Ma ile lukulukuong i pavurvur nge thanga or mule pa aini. Lamako them mono mun totho la, mako o ul rumu mun we ma ile lukulukuong i pavurvur nge thanga or mule pa omole pothoi or lim.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ma o ngeip, ke aro vene mo imot aro i tho selele a anral pupo nge la, mako o ulu imot krim tuntunnga or penel a rumongaling. Na o nong ve aro i walpau viri viri.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ma ine imot thealngare o ortet so ako aro o lopot a imot nge, mako o pamonlolu wok lamako ole apaltet ve aro o ulu ol imot krim tuntunnga pelie a imot ongepo.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Mako Pol i ria punongare ole mukalinga tomo nge punongare ma i ria ve, “Aro ve imot thealngare o voth a imot nge avele i pavurvur aro thomu o mimi avele.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Mako ine punongare o sorotetpot we ako i krimal wok, mako i matu ol la.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Toth ol erangunga me, na Pol i sungu ol riong a or nge ako ve aro o an ol aning pelie, mako i ria ol ve, “Saluk thomu ma o men polpol ol nge nang or mule pa omole pothoi or penel ol ake. Na nge nang alavusnga aken thomu o ano vet aning tie avele.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Make ranga ve tho ri engeng a thomu nge, mo thomu o ela aning pelie mo o an, mo ako aro i paengeng thomu, na omu e avele aro i el kerengaing.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Ma i ria or vene ake lamako i ela bret omole ako ru a otheki ma i nong na i ri sivengaing a God nge, mako i reku ol bret na i patea ol aning.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Mako oopo i ngo senu ol ma or alavusnga o ela ol aning, mako o an ol.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Them alavusnga ako them voth nge imot aken, emem titaling i velpol ma i pavurvur nge or 276.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ma or alavusnga ako o an ma osa pup ol, lamako o asespot ol wit monnga alavusnga a thev stha la mo aro imot i vthopot.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Ma nang i avsua mesi, ma ine imot thealngare o thopol thev wo peti, aveto olemi mire nge avele. Aveto o thepol tetal thev a songlel ako wonwon po nge. Ma olemi ako ve, tova eve i pavurvur aro o mono nge la mo o otuno nge.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Mako o sorotetpot imot krim tuntunngare mo o ngou ol a thev lemi la, ma o kekrispot we areko o kintuno sauthonga or aini ako o patho vengveng imot nge, lamako o paesa ine sel roro mo thue i el i mo i thuo imot a wonwon po la.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Aveto ine imot i thoa nge wonwon po ako i voth a thev stha ma imot ongepo i opengalo nge. Ma i pavurvur aro i tho ol avele. Ma thev i velu vela imot kime anga makola i patea nge methepong.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Ma ine punongare olemi ako ve aro o so rin tokokoere ako nomenga ako o voth a mang a midenga, eneke aro vene mo o keo a wopo la mo ini ole loong selele la.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Aveto ine punonga a mukalinga ilemi ako ve o mothong tova o so rin a Pol, mako i ria punongare ve, o mothong tova o oma vothung aken. Mako i ria tokokoe areko olemi mire nge keong ve aro o opthopot tel a imot nge mo o keo la mo o pelo a wonwon po.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Lamako tokokoe areko olemi mire nge keong avele, aro o krim won epipeere tomo nge imot pupnga epipeere naro o mon tomoo nge la mo o otuno. Ma o oma venen aken, mako them otuno a wopo ma them alavusnga them mimi.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.