Atos 27

God Ile Riong Kinnga Ponganga nge Mangsengre Okei (MBH) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ma o oma riong lale ve aro them mon a Itali la, mako o sungpot a Pol tomo nge tokokoe areko o voth a mang a midenga, a toko ako iion a Julius imeni. Na Julius ini mukalinga nge punongare or mule pa mule na i supo tomo nge punonga avlung ako ini a nepes a Sisar ile.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Ma them ro a imot nge ako ini rem a Adramitium angare ole, ako i monsi mo i song a rumrem ako a epee a Esia. Mako them mon ol la. Na Aristarkus ako ini Masedonia anga ako a epee a Tesalonaika i es tomo nge them.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Na nge erangunga them otuno a Saidon. Na Julius i oma vothung sivenga nge a Pol mo i es la mo i thopol ititeinre mo o opoal i nge ur areko i oror nge.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Lama them mon ol la, aveto thue i thu ma i opengal them, mako them mon ser a mtho a Saiprus la.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ma them mon kora ol thev ako a epee a Silisia na Pampilia, mako them velpol a rem a Maira ako a epee a Lisia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ma nge wop aken, punonga a mukalinga i thepol imot ako ini Aleksandria angare ole, ako i song telek a Itali la, mako i pathoteta ol them nge.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ma them tho inga mor mor nge nang pelie, ma i klip rintet nge them, mako them velpola ol mor mor totho a Nidus ma them pavurvur aro them tho selele la avele, eneke thue aolonga i el wereral them, mako them lomolo a mtho a Krit totho nge pen ongepo ako a Salmone.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Ma them mon rumrum ol thev wo peti la, aveto them mon senu avele, mako them velpola ol mor mor a wop ako o apet i ve ini a Songlel Sivenga ako i totho a rem a Lasea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Na nang pulua i vus nge lemem moning, mako thev le po pompomong i toth lale na i sivenga nge moning ol avele, na nang ako Judare o sem nge kene i vus lale. Mako Pol i sung riong engenga a or nge.
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 Ma i ria ve, “Titeikre, tho thopol ako nge ler moning nge wop aken aro i sivenga avele. Aro kerengaing aolonga aro i velpol a imot nge tomo nge ur elonga. Naro ur areken oenga avele, tomo mun nge it tokongare ler mimiong aro i kerenga mun.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Aveto punonga a mukalinga ilemio nge a Pol ile riong avele. Na i nongal inga ako ini imot pathonga na imot tokoninga ole riong.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Na otunuonga aken ini pen sivenga avele ako aro imot aro i otuno nge, nge thevuvu po. Taro ako toko pulua ako ru a imot lemi o ri ve aro te lospot nge pen aken mo te mon a Piniks tova eve te pavurvur, mo te voth nge pen aken nge thevuvu po. Ine songlel aken i voth a mtho a Krit na a esuonga or aini itheki lel telek a nang le esuonga nge.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Ma thue ake i velpol ma i aolonga mos avele, mako tokokoere o rivenga ako aro o nak inga ole moning, mako o monteta imot krim tuntunnga ma o mono totho a thev wo peti ako ru a Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Na palolo avele, nako thevuvu aolonga i velpol ako o apet i ve ini Vit Po a Thue. Ma thevuvu aken i thu telek a mtho a Krit la.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ma thevuvu i val imot ongepo, na olemi ve aro o patho inga imot nge wop ako thue i es nge me, aveto o pavurvur avele. Ma o mothong lelu ol i, mako thue i thutet ol imot la.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Ma them mon telek a mtho ako iion a Kauda a epee ako thue i aolonga nge avele. Na nge wop aken lomem vurtun wok paesanga.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Makola o wetea ol i a imot nge, mako o el we ma o wis kalutun bibim imot nge, mo aro i paengeng imot. Ma o ngeip ve aro o mon vengveng a mamathang po ako ru a Afrika, mako o paesu sel, mako o mon gogong ol inga la.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Ma thevuvu na thev le po pompomong o sivilval imot, mako nge erangunga imot thealngare o patea ol nge ur elonga asespotnga a imot powe.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Na nge erangunga mun imot thealngare osivenga o asespot ole omainga a ur elonga.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ma nge nang pulua ako them thepol ol nang ome sivemitre avele ol. Ma thevuvu aolonga i thuu thua ol them opisleonga. Mako them alavusnga lemimem ako ve i pavurvur aro them mimi ol avele.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Na nge nang pulua tokokoere o an ol avele, mako Pol i mita ol a otheki ma i ria or ve, “Titeikre, tova eve thomu o nongal inga keik mo te mothong tova te lospot a Krit, i pavurvur aro te sangpolo kerengaing ake avele.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Aveto ponange ake tho nong engeng nge thomu ve aro thomu o mit engeng, eneke lemik ako omu e i pavurvur aro i kerenga avele, na imot inga aro i kerenga.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Lemik mire vene ake, eneke tho ini a God ile toko na tho ini ile toko umonga na nge pemliknga ile ensel i velpol a tho nge,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ma i ria ve, ‘Pol, mothong tova wong ngeip, aro ong mit nge riong a nepes a Sisar itheki, na God i oma omaing sivenga a wong nge ma i ri ve tokokoe areko o voth tomo nge wong a imot nge aro o rin avele.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Mako aro thomu o mit engeng, eneke lek lemioong i engeng ve aro God i oma ur alavusnga ranga ve ako i ria tho nge lale.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Aveto thue aro i thutet it kena te oalo a mtho e nge.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Na nge nang mule pa omole pothoi or penelnga thevuvu aolonga ako i thutet them a thev ako o apet i ve ini a Mediterenian. Ma nge pemlik lopat imot thealngare o rov i ako o totho ol a rupun.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Lamako o ul rumu we mo ako o thepolrum thev ile lukulukuong. Ma ile lukulukuong i pavurvur nge thanga or mule pa aini. Lamako them mono mun totho la, mako o ul rumu mun we ma ile lukulukuong i pavurvur nge thanga or mule pa omole pothoi or lim.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Ma o ngeip, ke aro vene mo imot aro i tho selele a anral pupo nge la, mako o ulu imot krim tuntunnga or penel a rumongaling. Na o nong ve aro i walpau viri viri.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ma ine imot thealngare o ortet so ako aro o lopot a imot nge, mako o pamonlolu wok lamako ole apaltet ve aro o ulu ol imot krim tuntunnga pelie a imot ongepo.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Mako Pol i ria punongare ole mukalinga tomo nge punongare ma i ria ve, “Aro ve imot thealngare o voth a imot nge avele i pavurvur aro thomu o mimi avele.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Mako ine punongare o sorotetpot we ako i krimal wok, mako i matu ol la.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Toth ol erangunga me, na Pol i sungu ol riong a or nge ako ve aro o an ol aning pelie, mako i ria ol ve, “Saluk thomu ma o men polpol ol nge nang or mule pa omole pothoi or penel ol ake. Na nge nang alavusnga aken thomu o ano vet aning tie avele.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Make ranga ve tho ri engeng a thomu nge, mo thomu o ela aning pelie mo o an, mo ako aro i paengeng thomu, na omu e avele aro i el kerengaing.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ma i ria or vene ake lamako i ela bret omole ako ru a otheki ma i nong na i ri sivengaing a God nge, mako i reku ol bret na i patea ol aning.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Mako oopo i ngo senu ol ma or alavusnga o ela ol aning, mako o an ol.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Them alavusnga ako them voth nge imot aken, emem titaling i velpol ma i pavurvur nge or 276.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Ma or alavusnga ako o an ma osa pup ol, lamako o asespot ol wit monnga alavusnga a thev stha la mo aro imot i vthopot.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Ma nang i avsua mesi, ma ine imot thealngare o thopol thev wo peti, aveto olemi mire nge avele. Aveto o thepol tetal thev a songlel ako wonwon po nge. Ma olemi ako ve, tova eve i pavurvur aro o mono nge la mo o otuno nge.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Mako o sorotetpot imot krim tuntunngare mo o ngou ol a thev lemi la, ma o kekrispot we areko o kintuno sauthonga or aini ako o patho vengveng imot nge, lamako o paesa ine sel roro mo thue i el i mo i thuo imot a wonwon po la.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Aveto ine imot i thoa nge wonwon po ako i voth a thev stha ma imot ongepo i opengalo nge. Ma i pavurvur aro i tho ol avele. Ma thev i velu vela imot kime anga makola i patea nge methepong.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Ma ine punongare olemi ako ve aro o so rin tokokoere ako nomenga ako o voth a mang a midenga, eneke aro vene mo o keo a wopo la mo ini ole loong selele la.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Aveto ine punonga a mukalinga ilemi ako ve o mothong tova o so rin a Pol, mako i ria punongare ve, o mothong tova o oma vothung aken. Mako i ria tokokoe areko olemi mire nge keong ve aro o opthopot tel a imot nge mo o keo la mo o pelo a wonwon po.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Lamako tokokoe areko olemi mire nge keong avele, aro o krim won epipeere tomo nge imot pupnga epipeere naro o mon tomoo nge la mo o otuno. Ma o oma venen aken, mako them otuno a wopo ma them alavusnga them mimi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.