Apocalipse 16
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs NTLH
1 Ki'nchrè jngoaà 'én xi ya̱ itjo‑ne i̱'nde tsjeè‑la̱ Nainá nga kitsò‑la̱ jñà àkja̱le̱ xi itoò ma‑ne:
1 Depois ouvi uma voz forte falando de dentro do templo, dizendo aos sete anjos: — Vão e derramem sobre a terra as sete taças da
2 Kiì jè àkja̱le̱ xi tsako̱ ítjòn‑la̱. Tsibíxteèn‑sòn i̱sò'nde xi tjíya chi̱tsín‑la̱. Ngats'iì xi̱ta̱ xi tjín‑la̱ chi̱ba̱‑la̱ cho̱ ts'e̱n ko̱ xi beèxkón jè i̱sén xkósòn‑la̱ jè cho̱ je xi ch'o kji, tsako̱‑la̱ ch'in xa̱jtsé xi 'ñó ch'o kjoàn ko̱ ijò jchán ma.
2 O primeiro anjo foi e derramou a sua taça sobre a terra. Feridas abertas, terríveis e dolorosas, apareceram naqueles que tinham o sinal do monstro e que haviam adorado a sua imagem.
3 Jè àkja̱le̱ xi ma‑ne jò tsibíxteèn‑jiìn ndáchikon xi tjíya chi̱tsín‑la̱. Ko̱ jè ndáchikon, nguì jní komà, koni tsà ya̱ k'en‑jiìn xi̱ta̱. Ngats'iì xi títsa̱jnakon ya̱ i̱jiìn ndáchikon jngoò k'aá k'en.
3 Aí o segundo anjo derramou a sua taça sobre o mar. A água ficou como o sangue de uma pessoa morta, e morreram todos os seres vivos do mar.
4 Jè àkja̱le̱ xi ma‑ne jàn, tsibíxteèn‑jiìn ya̱ xa̱jngá nandá ko̱ ñánda tíbitjo nandá, jè xi tjíya chi̱tsín‑la̱. Saà jní komà.
4 Então o terceiro anjo derramou a sua taça sobre os rios e nas fontes de água, e eles viraram sangue.
5 I̱kjoàn ki'nchrè‑la̱ jè àkja̱le̱ xi ts'e̱ nandá, kitsò:
5 Eu ouvi o anjo que tinha autoridade sobre as águas dizer: — Tu és justo nos teus julgamentos, ó Deus santo, que és e que eras!
6 Nga jñà xi̱ta̱ koi tsibíxteèn jní‑la̱ xi̱ta̱‑lè nga jñà kisìk'en, ko̱ xi̱ta̱ xi kiìchja̱‑ngajo‑lè. I̱'ndei̱ ngaji̱ k'oa̱á ti̱s'ín tì'biì ngajo‑la̱ jní nga nchi'biì; ya̱á chi̱ba̱‑la̱.
6 Os maus derramaram o sangue do povo de Deus e dos profetas , e por isso tu lhes deste sangue para beber. Eles estão recebendo o que merecem.
7 Ti̱koa̱ ki'nchrè jngoò‑la̱ 'én xi ya̱ i̱t'aà ími̱xa̱ tsjeè‑la̱ Nainá chja̱, nga tsò:
7 Aí ouvi uma voz que vinha do altar. A voz dizia: — Ó Senhor Deus, Todo-Poderoso! Os teus julgamentos são, de fato, verdadeiros e justos!
8 Jè àkja̱le̱ xi ma‑ne ñijòn, tsibíxteèn xi tjíya chi̱tsín‑la̱ ya̱ i̱sòn ts'oí. Jè ts'oí kitjò'nde‑la̱ nga jè ndobá‑la̱ kisìchjàn yijo‑la̱ xi̱ta̱.
8 Depois o quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e ele recebeu licença para queimar as pessoas com fogo.
9 Jè ndobá‑la̱ ts'oí 'ñó kisìchjàn‑la̱ ngats'iì xi̱ta̱ ta̱nga jñà xi̱ta̱ koi mìkiì kisìkájno jé‑la̱ ni̱ mìkiì jeya kisìkíjna Nainá; ta sa̱á kiìchja̱jno‑la̱ Nainá nga jè xi tjín‑la̱ nga'ñó i̱t'aà ts'e̱ kjo̱'in koi.
9 Elas sofreram queimaduras dolorosas causadas por esse fogo e amaldiçoaram o nome de Deus, que tem autoridade sobre essas pragas. Mas não se arrependeram dos seus pecados, nem louvaram a glória de Deus.
10 Jè àkja̱le̱ xi ma‑ne 'òn, tsibíxteèn‑sòn jè xi tjíya chi̱tsín‑la̱ ya̱ ñánda tíhotíxoma jè cho̱ ts'e̱n. Ko̱ jè i̱'nde ñánda tíhotíxoma jè cho̱ je xi ch'o kji, kòjñò‑né. Jñà xi̱ta̱ xi beèxkón jè cho̱ ts'e̱n kiskinetjòn ni̱je̱n‑la̱ nga 'ñó ijò komà‑la̱.
10 Então o quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono do monstro, cujo reino ficou na escuridão, e as pessoas mordiam a língua de dor
11 Ta̱nga mìkiì kisìkájno jé‑la̱; tà sa̱á ìsa̱ ndaà kiìchja̱jno‑la̱ Nainá xi ts'e̱ ngajmiì, koií kjoa̱‑la̱ nga ijò komà yijo‑la̱ nga xa̱jtsé tjín‑la̱.
11 e, por causa das suas dores e feridas, amaldiçoavam o Deus do céu. Porém não abandonaram as coisas más que faziam.
12 Jè àkja̱le̱ xi ma‑ne joòn tsibíxteèn‑jiìn xi tjíya chi̱tsín‑la̱ ya̱ xa̱jngá nandá‑je Éufrates. Jè nandá‑la̱ xa̱jngá, kixìya‑né, mé‑ne nga ko̱ma kjoa̱hato‑ne jñà xi̱ta̱xá ítjòn xi nchrobá‑ne ñánda bitjokàtji‑ne ts'oí.
12 Em seguida o sexto anjo derramou a sua taça no grande rio Eufrates . O rio secou a fim de se abrir um caminho para os reis que vêm do Oriente.
13 Kìjtseè‑ná nga jè ye̱ xi 'ñó je kji, ko̱ jè cho̱ je xi ch'o kji, ko̱ jè xi̱ta̱ xi kiìchja̱ya 'én ndiso nga itjo‑ne tso'ba jàn ini̱ma̱ ch'o xi cho̱ xke̱ kjoàn.
13 Então vi três espíritos imundos que pareciam rãs, que saíam da boca do dragão, da boca do monstro e da boca do falso profeta .
14 Jñà‑né ini̱ma̱ ch'o‑la̱ nei̱í xi s'ín kjo̱xkón; bitjo nga bíxkóya xi̱ta̱xá ítjòn xi tjín nga tíjtsa i̱sò'nde nga kji̱nchrobà kjo̱jchán jè na̱chrjein xi jye tjíndaà‑la̱ Nainá xi ta jè ta̱jngoó xi 'ñó tse nga'ñó tjín‑la̱.
14 Eles são os espíritos maus que fazem milagres. Esses três espíritos vão aos reis do mundo inteiro a fim de os ajuntar para a batalha do grande Dia de Deus, o Todo-Poderoso.
15 “Ti̱ná'yaà, 'a̱n, k'oa̱á s'ín kjoia̱a koni s'ín f'iì xi̱ta̱ chijé. Mé ta ndaà‑la̱ jè xi̱ta̱ xi tíjnandaà k'e̱ nga 'a̱n xi kjoia̱a; kjijnandaà nikje‑la̱ nga ko̱kjá; mé‑ne nga mìkiì ko̱sobà‑la̱ nga tíjna laká.”
15 “Escutem! Eu venho como um ladrão. Feliz aquele que vigia e toma conta da sua roupa, a fim de não andar nu e não ficar envergonhado em público!”
16 Jñà ini̱ma̱ cho̱‑la̱ nei̱í tsibíxkóya xi̱ta̱xá ítjòn‑la̱ i̱sò'nde ya̱ i̱'nde ñánda 'mì Armagedón xi 'én hebreo.
16 Depois os espíritos ajuntaram os reis no lugar que em hebraico é chamado de “Armagedom ”.
17 Jè àkja̱le̱ xi ma‑ne itoò, tsibíxteèn i̱jiìn i̱sén xi tjíya chi̱tsín‑la̱. Kiì'nchré‑la̱ 'én xi 'ñó kiìchja̱ xi ya̱ inchrobà‑ne i̱'nde tsjeè‑la̱ Nainá xi tíjna ngajmiì ñánda tíjna jè xi tíjnasòn íxi̱le̱ nga tíhotíxoma; kitsò:
17 E por último o sétimo anjo derramou a sua taça no ar. Então uma voz forte veio do trono, no templo, dizendo: — Está feito!
18 I̱kjoàn jate ni'ín ch'o̱n, kina'yà‑la̱ jta̱, kits'iìn ch'o̱n, ts'a ch'ón xi 'ñó jchán ts'a; ni̱ saà jngoò k'a k'oa̱s'ín 'ba kóni nga ti̱sa̱ tsatsejèn xi̱ta̱ i̱sò'nde.
18 Houve relâmpagos, estrondos, trovões e um violento terremoto, tão violento como nunca houve igual desde a criação dos seres humanos. Foi o pior de todos!
19 Jè na̱xa̱ndá je xi 'ñó ndaà yaxkon‑la̱, jàn ya komà. Ko̱ jñà na̱xa̱ndá xi chja̱‑ne nga ìjngoò ìjngoò nangui xi tjín i̱sò'nde, jngoò k'aá kichijà. Ko̱ jè na̱xa̱ndá je xi 'mì Babilonia xi 'ñó ndaà yaxkon‑la̱, mìkiì kisìjchàajiìn Nainá nga kitsjaà‑la̱ kjo̱'in, k'oa̱á ngaya‑la̱ koni kisìk'iì jngoò chi̱tsín xi tjíya vino xi nguì kjoa̱jti‑la̱ Nainá xi jè jye tíjnandaà‑la̱.
19 A grande cidade se quebrou em três partes, e as cidades de todos os países foram destruídas. Deus lembrou da grande Babilônia e lhe deu o vinho da sua taça — o vinho do furor da sua ira .
20 Ngats'iì nangui xi tjín i̱jiìn ndáchikon ko̱ jñà nindoò, jngoó k'aá kichijà, mì ti̱ kiì ki'ya‑la̱.
20 Todas as ilhas desapareceram, e todos os montes sumiram.
21 Jñà xi̱ta̱ tsanè jtsí nda̱jo̱ xi 'ñó tsiaàn kjoàn, tjín‑la̱ tsà ichán kilo nga jngoò ìjngoò. Jñà xi̱ta̱, 'on kiìchja̱jno‑la̱ Nainá, koií kjoa̱‑la̱ nga tse kjo̱'in kis'e‑la̱ kjoa̱ ts'e̱ jtsí nda̱jo̱.
21 Chuvas de pedra caíram do céu sobre as pessoas. Eram grandes pedras, que pesavam mais de trinta quilos. E as pessoas amaldiçoaram a Deus por causa da praga de chuvas de pedra, pois ela era terrível.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.