2 Coríntios 7

'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Jñò ndí 'ndsè xi matsjake̱‑nò, k'oa̱á tjín kjo̱ndaà xi tsjá‑ná Nainá koni s'ín kitsjaà tso'ba. K'oa̱á ma‑ne ki̱nchat'aàxìn‑là ngats'iì kjoa̱ xi tjé tjín xi síkits'ón yijo‑ná ko̱ ini̱ma̱‑ná, mé‑ne tsjeè ki̱tsa̱jnaá nga nguixko̱n Nainá. Ndaà jcha̱xkoán Nainá mé‑ne nga kjit'aà na̱chrjein ìsa̱ tsjeè si̱jchá yijo‑ná.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Chjoétjò‑náje̱n nga ko̱ ini̱ma̱‑nò. Ngaje̱n, ni̱yá xi̱ta̱ xi ch'o nìko̱‑je̱n; ni̱ sa̱á yá xi̱ta̱ nìkí'on‑je̱n, ni̱ sa̱á jngoò xi̱ta̱ chona̱cha̱n‑la̱je̱n.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 K'e̱ nga k'oa̱s'ín tìxan‑nò, mìtsà mé kjoa̱ xi ch'o tjín tìhonè‑nò; jyeé k'oa̱ kixan‑nò nga sa̱ ítjòn, kjit'aá na̱chrjein nga matsjacha‑nòje̱n, na̱s'ín ki̱yá ko̱ tsà titsa̱jnakoaán, ko̱ó ini̱ma̱‑na̱je̱n nga matsjacha‑nòje̱n.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Nguì 'én kixi̱í xi tìchjàko̱‑nò; 'ñó matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱ i̱t'aà tsa̱jòn. 'Ñó tjín‑na̱ kjo̱jetakòn ko̱ ta̱xki̱ tsjaá ma‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, na̱s'ín tse kjo̱'in tjín‑naje̱n.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 K'e̱ nga j'iì‑je̱n i̱ nangui Macedonia, ni̱mé xi komà kinìkjáya‑je̱n. 'Ñó kinìkájno‑je̱n; xki̱ xi ján kis'e‑naje̱n kjoa̱siì, koa̱ ya̱ i̱jiìn ini̱ma̱‑naje̱n 'ñó kisinchaàxkón.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ta̱nga Nainá síjehikon‑né xi̱ta̱ xi indaà tjín ikon; kisìjehikòn‑naje̱n k'e̱ nga j'iì Tito.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Mìtsà tà koi kjoa̱‑la̱ nga j'iì Tito, jè‑né nga jè, ti̱koa̱á tsja tjín‑la̱ xi i̱t'aà tsa̱jòn. Tsibéno̱jmí‑naje̱n nga jñò, 'ñó mejèn‑nò nga jcha̱xkon‑náje̱n. K'oa̱á ti̱ kitsò‑naje̱n nga ba titsa̱jnaà koa̱ makájno‑nò i̱t'aà ts'a̱n. K'e̱ nga ki'nchrè 'én koi, 'a̱n, ìsa̱á ndaà kjòtsja‑na.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Jñò, na̱s'ín tà kjoa̱ba tsohotsjì‑nò k'e̱ nga kisìkasén ítjòn‑nò xo̱jo̱n, i̱'ndei̱, mì ti̱ kiì tìsìkájno‑na. Nga sa̱ ítjòn kisìkájnoa nga kisìkasén jngoò‑nò xo̱jo̱n, koií kjoa̱‑la̱ nga kisibaá chiba na̱chrjein‑nò.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Ta̱nga i̱'ndei̱, matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, mìtsà koi nga kjoa̱ba kis'e‑nò kjoa̱ ts'e̱ xo̱jo̱n, koi‑né nga i̱t'aà ts'e̱ Nainá kinìkájno jé‑nò nga mì ti̱ jé chinchaàtsji‑nò. Jñò, k'oa̱á s'ín kjòba‑nò koni s'ín mejèn‑la̱ Nainá. K'oa̱á ma‑ne nga ni̱mé kjoa̱ ch'o kisakò‑nò i̱t'aà tsa̱je̱n.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Jè kjoa̱ba xi s'e‑ná koni s'ín mejèn‑la̱ Nainá, jè síxájiìn ini̱ma̱‑ná nga nìkájnoaá jé‑ná nga mì ti̱ jé binchaàtsji‑ná mé‑ne nga ko̱ma ki̱tjokàjñaá kjo̱'in; ko̱ mìtsà mé xi i̱skan si̱kájnoaá. Ta̱nga jè kjoa̱ba xi tsjá‑ná i̱sò'nde nga mìkiì mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá, jé síxájiìn ini̱ma̱‑ná nga kjoa̱ biyaà fìko̱‑ná.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ta̱nga ti̱kítsjeèn ngats'iì kjo̱ndaà xi ki'nè ta koi kjoa̱‑la̱ nga kjoa̱ba kisakò‑nò i̱t'aà ts'e̱ Nainá. I̱'ndei̱ titsa̱jnandaà‑nò nga s'e̱en kjoa̱ xi tjínè‑nò nga si̱kitasòn; k'oa̱á s'ín titsa̱hokoò yijo‑nò nga ni̱mé jé tjín‑nò; majticha‑nò kjoa̱ ts'e̱ jé; i̱'ndei̱ tsakjoòn‑chaà Nainá; mejèn‑nò nga jcha̱xkon‑ná; makájnoó‑nò i̱t'aà ts'a̱n; k'oa̱á komà‑ne nga kits'iì‑là kjo̱'in jè xi̱ta̱ xi tsohótsji jé. Ngats'iì kjoa̱ koi koni s'ín ki'nè, k'oa̱á s'ín 'ya‑la̱ nga mìtsà ngats'ioò tjín‑nò jé.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 'A̱n, koni s'ín kiskiì‑nò xo̱jo̱n carta xi kisìkasén‑nò, mìtsà jè tìsìkítsjeèn i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi tsohótsji jé; ni̱ mìtsà i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi kitsì'on kisìkasén‑nò xo̱jo̱n. Jè‑né nga ti̱jñò ki'ya‑nò nga nguixko̱n Nainá nga kixi̱í kjoa̱ nga tjòcha 'ya‑náje̱n.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Maje takòn‑náje̱n ngats'iì kjoa̱ xi ki'nè.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 'A̱n, jyeé ko̱s'ín ndaà kisìkítsa̱jna‑nò nga nguixko̱n Tito koni kixan‑la̱. Jñò, ni̱mé kjoa̱ tjín xi ch'o kinìkíjna‑ná. Koni s'ín nga ngats'iì 'én xi ki'mì‑nòje̱n, nguì 'én kixi̱‑né, k'oa̱á ti̱s'ín kixi̱ itjo koni tsò 'én xi kixan‑la̱ Tito nga ndaà kisìkítsa̱jna‑nò.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Tito, ìsa̱á 'ñó ndaà matsjakeè‑nò k'e̱ nga bítsjeèn‑la̱ nga ngats'ioò ndaà kinìkitasòn‑là ko̱ ndaà kichjoétjò k'e̱ nga ijchòkon‑nò, koa̱ 'ñó ndaà kiyaxkón.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 I̱'ndei̱, i̱t'aà tsa̱jòn ma'ñót'aà takoàn ni̱ta̱ mé kjoa̱‑ne, k'oa̱á ma‑ne nga matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.