2 Coríntios 7
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs BKJ
1 Jñò ndí 'ndsè xi matsjake̱‑nò, k'oa̱á tjín kjo̱ndaà xi tsjá‑ná Nainá koni s'ín kitsjaà tso'ba. K'oa̱á ma‑ne ki̱nchat'aàxìn‑là ngats'iì kjoa̱ xi tjé tjín xi síkits'ón yijo‑ná ko̱ ini̱ma̱‑ná, mé‑ne tsjeè ki̱tsa̱jnaá nga nguixko̱n Nainá. Ndaà jcha̱xkoán Nainá mé‑ne nga kjit'aà na̱chrjein ìsa̱ tsjeè si̱jchá yijo‑ná.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Chjoétjò‑náje̱n nga ko̱ ini̱ma̱‑nò. Ngaje̱n, ni̱yá xi̱ta̱ xi ch'o nìko̱‑je̱n; ni̱ sa̱á yá xi̱ta̱ nìkí'on‑je̱n, ni̱ sa̱á jngoò xi̱ta̱ chona̱cha̱n‑la̱je̱n.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 K'e̱ nga k'oa̱s'ín tìxan‑nò, mìtsà mé kjoa̱ xi ch'o tjín tìhonè‑nò; jyeé k'oa̱ kixan‑nò nga sa̱ ítjòn, kjit'aá na̱chrjein nga matsjacha‑nòje̱n, na̱s'ín ki̱yá ko̱ tsà titsa̱jnakoaán, ko̱ó ini̱ma̱‑na̱je̱n nga matsjacha‑nòje̱n.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Nguì 'én kixi̱í xi tìchjàko̱‑nò; 'ñó matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱ i̱t'aà tsa̱jòn. 'Ñó tjín‑na̱ kjo̱jetakòn ko̱ ta̱xki̱ tsjaá ma‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, na̱s'ín tse kjo̱'in tjín‑naje̱n.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 K'e̱ nga j'iì‑je̱n i̱ nangui Macedonia, ni̱mé xi komà kinìkjáya‑je̱n. 'Ñó kinìkájno‑je̱n; xki̱ xi ján kis'e‑naje̱n kjoa̱siì, koa̱ ya̱ i̱jiìn ini̱ma̱‑naje̱n 'ñó kisinchaàxkón.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Ta̱nga Nainá síjehikon‑né xi̱ta̱ xi indaà tjín ikon; kisìjehikòn‑naje̱n k'e̱ nga j'iì Tito.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Mìtsà tà koi kjoa̱‑la̱ nga j'iì Tito, jè‑né nga jè, ti̱koa̱á tsja tjín‑la̱ xi i̱t'aà tsa̱jòn. Tsibéno̱jmí‑naje̱n nga jñò, 'ñó mejèn‑nò nga jcha̱xkon‑náje̱n. K'oa̱á ti̱ kitsò‑naje̱n nga ba titsa̱jnaà koa̱ makájno‑nò i̱t'aà ts'a̱n. K'e̱ nga ki'nchrè 'én koi, 'a̱n, ìsa̱á ndaà kjòtsja‑na.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Jñò, na̱s'ín tà kjoa̱ba tsohotsjì‑nò k'e̱ nga kisìkasén ítjòn‑nò xo̱jo̱n, i̱'ndei̱, mì ti̱ kiì tìsìkájno‑na. Nga sa̱ ítjòn kisìkájnoa nga kisìkasén jngoò‑nò xo̱jo̱n, koií kjoa̱‑la̱ nga kisibaá chiba na̱chrjein‑nò.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Ta̱nga i̱'ndei̱, matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, mìtsà koi nga kjoa̱ba kis'e‑nò kjoa̱ ts'e̱ xo̱jo̱n, koi‑né nga i̱t'aà ts'e̱ Nainá kinìkájno jé‑nò nga mì ti̱ jé chinchaàtsji‑nò. Jñò, k'oa̱á s'ín kjòba‑nò koni s'ín mejèn‑la̱ Nainá. K'oa̱á ma‑ne nga ni̱mé kjoa̱ ch'o kisakò‑nò i̱t'aà tsa̱je̱n.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Jè kjoa̱ba xi s'e‑ná koni s'ín mejèn‑la̱ Nainá, jè síxájiìn ini̱ma̱‑ná nga nìkájnoaá jé‑ná nga mì ti̱ jé binchaàtsji‑ná mé‑ne nga ko̱ma ki̱tjokàjñaá kjo̱'in; ko̱ mìtsà mé xi i̱skan si̱kájnoaá. Ta̱nga jè kjoa̱ba xi tsjá‑ná i̱sò'nde nga mìkiì mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá, jé síxájiìn ini̱ma̱‑ná nga kjoa̱ biyaà fìko̱‑ná.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ta̱nga ti̱kítsjeèn ngats'iì kjo̱ndaà xi ki'nè ta koi kjoa̱‑la̱ nga kjoa̱ba kisakò‑nò i̱t'aà ts'e̱ Nainá. I̱'ndei̱ titsa̱jnandaà‑nò nga s'e̱en kjoa̱ xi tjínè‑nò nga si̱kitasòn; k'oa̱á s'ín titsa̱hokoò yijo‑nò nga ni̱mé jé tjín‑nò; majticha‑nò kjoa̱ ts'e̱ jé; i̱'ndei̱ tsakjoòn‑chaà Nainá; mejèn‑nò nga jcha̱xkon‑ná; makájnoó‑nò i̱t'aà ts'a̱n; k'oa̱á komà‑ne nga kits'iì‑là kjo̱'in jè xi̱ta̱ xi tsohótsji jé. Ngats'iì kjoa̱ koi koni s'ín ki'nè, k'oa̱á s'ín 'ya‑la̱ nga mìtsà ngats'ioò tjín‑nò jé.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 'A̱n, koni s'ín kiskiì‑nò xo̱jo̱n carta xi kisìkasén‑nò, mìtsà jè tìsìkítsjeèn i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi tsohótsji jé; ni̱ mìtsà i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi kitsì'on kisìkasén‑nò xo̱jo̱n. Jè‑né nga ti̱jñò ki'ya‑nò nga nguixko̱n Nainá nga kixi̱í kjoa̱ nga tjòcha 'ya‑náje̱n.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Maje takòn‑náje̱n ngats'iì kjoa̱ xi ki'nè.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 'A̱n, jyeé ko̱s'ín ndaà kisìkítsa̱jna‑nò nga nguixko̱n Tito koni kixan‑la̱. Jñò, ni̱mé kjoa̱ tjín xi ch'o kinìkíjna‑ná. Koni s'ín nga ngats'iì 'én xi ki'mì‑nòje̱n, nguì 'én kixi̱‑né, k'oa̱á ti̱s'ín kixi̱ itjo koni tsò 'én xi kixan‑la̱ Tito nga ndaà kisìkítsa̱jna‑nò.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Tito, ìsa̱á 'ñó ndaà matsjakeè‑nò k'e̱ nga bítsjeèn‑la̱ nga ngats'ioò ndaà kinìkitasòn‑là ko̱ ndaà kichjoétjò k'e̱ nga ijchòkon‑nò, koa̱ 'ñó ndaà kiyaxkón.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 I̱'ndei̱, i̱t'aà tsa̱jòn ma'ñót'aà takoàn ni̱ta̱ mé kjoa̱‑ne, k'oa̱á ma‑ne nga matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.