2 Coríntios 7

'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jñò ndí 'ndsè xi matsjake̱‑nò, k'oa̱á tjín kjo̱ndaà xi tsjá‑ná Nainá koni s'ín kitsjaà tso'ba. K'oa̱á ma‑ne ki̱nchat'aàxìn‑là ngats'iì kjoa̱ xi tjé tjín xi síkits'ón yijo‑ná ko̱ ini̱ma̱‑ná, mé‑ne tsjeè ki̱tsa̱jnaá nga nguixko̱n Nainá. Ndaà jcha̱xkoán Nainá mé‑ne nga kjit'aà na̱chrjein ìsa̱ tsjeè si̱jchá yijo‑ná.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Chjoétjò‑náje̱n nga ko̱ ini̱ma̱‑nò. Ngaje̱n, ni̱yá xi̱ta̱ xi ch'o nìko̱‑je̱n; ni̱ sa̱á yá xi̱ta̱ nìkí'on‑je̱n, ni̱ sa̱á jngoò xi̱ta̱ chona̱cha̱n‑la̱je̱n.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 K'e̱ nga k'oa̱s'ín tìxan‑nò, mìtsà mé kjoa̱ xi ch'o tjín tìhonè‑nò; jyeé k'oa̱ kixan‑nò nga sa̱ ítjòn, kjit'aá na̱chrjein nga matsjacha‑nòje̱n, na̱s'ín ki̱yá ko̱ tsà titsa̱jnakoaán, ko̱ó ini̱ma̱‑na̱je̱n nga matsjacha‑nòje̱n.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Nguì 'én kixi̱í xi tìchjàko̱‑nò; 'ñó matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱ i̱t'aà tsa̱jòn. 'Ñó tjín‑na̱ kjo̱jetakòn ko̱ ta̱xki̱ tsjaá ma‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, na̱s'ín tse kjo̱'in tjín‑naje̱n.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 K'e̱ nga j'iì‑je̱n i̱ nangui Macedonia, ni̱mé xi komà kinìkjáya‑je̱n. 'Ñó kinìkájno‑je̱n; xki̱ xi ján kis'e‑naje̱n kjoa̱siì, koa̱ ya̱ i̱jiìn ini̱ma̱‑naje̱n 'ñó kisinchaàxkón.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ta̱nga Nainá síjehikon‑né xi̱ta̱ xi indaà tjín ikon; kisìjehikòn‑naje̱n k'e̱ nga j'iì Tito.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Mìtsà tà koi kjoa̱‑la̱ nga j'iì Tito, jè‑né nga jè, ti̱koa̱á tsja tjín‑la̱ xi i̱t'aà tsa̱jòn. Tsibéno̱jmí‑naje̱n nga jñò, 'ñó mejèn‑nò nga jcha̱xkon‑náje̱n. K'oa̱á ti̱ kitsò‑naje̱n nga ba titsa̱jnaà koa̱ makájno‑nò i̱t'aà ts'a̱n. K'e̱ nga ki'nchrè 'én koi, 'a̱n, ìsa̱á ndaà kjòtsja‑na.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Jñò, na̱s'ín tà kjoa̱ba tsohotsjì‑nò k'e̱ nga kisìkasén ítjòn‑nò xo̱jo̱n, i̱'ndei̱, mì ti̱ kiì tìsìkájno‑na. Nga sa̱ ítjòn kisìkájnoa nga kisìkasén jngoò‑nò xo̱jo̱n, koií kjoa̱‑la̱ nga kisibaá chiba na̱chrjein‑nò.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Ta̱nga i̱'ndei̱, matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, mìtsà koi nga kjoa̱ba kis'e‑nò kjoa̱ ts'e̱ xo̱jo̱n, koi‑né nga i̱t'aà ts'e̱ Nainá kinìkájno jé‑nò nga mì ti̱ jé chinchaàtsji‑nò. Jñò, k'oa̱á s'ín kjòba‑nò koni s'ín mejèn‑la̱ Nainá. K'oa̱á ma‑ne nga ni̱mé kjoa̱ ch'o kisakò‑nò i̱t'aà tsa̱je̱n.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Jè kjoa̱ba xi s'e‑ná koni s'ín mejèn‑la̱ Nainá, jè síxájiìn ini̱ma̱‑ná nga nìkájnoaá jé‑ná nga mì ti̱ jé binchaàtsji‑ná mé‑ne nga ko̱ma ki̱tjokàjñaá kjo̱'in; ko̱ mìtsà mé xi i̱skan si̱kájnoaá. Ta̱nga jè kjoa̱ba xi tsjá‑ná i̱sò'nde nga mìkiì mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá, jé síxájiìn ini̱ma̱‑ná nga kjoa̱ biyaà fìko̱‑ná.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ta̱nga ti̱kítsjeèn ngats'iì kjo̱ndaà xi ki'nè ta koi kjoa̱‑la̱ nga kjoa̱ba kisakò‑nò i̱t'aà ts'e̱ Nainá. I̱'ndei̱ titsa̱jnandaà‑nò nga s'e̱en kjoa̱ xi tjínè‑nò nga si̱kitasòn; k'oa̱á s'ín titsa̱hokoò yijo‑nò nga ni̱mé jé tjín‑nò; majticha‑nò kjoa̱ ts'e̱ jé; i̱'ndei̱ tsakjoòn‑chaà Nainá; mejèn‑nò nga jcha̱xkon‑ná; makájnoó‑nò i̱t'aà ts'a̱n; k'oa̱á komà‑ne nga kits'iì‑là kjo̱'in jè xi̱ta̱ xi tsohótsji jé. Ngats'iì kjoa̱ koi koni s'ín ki'nè, k'oa̱á s'ín 'ya‑la̱ nga mìtsà ngats'ioò tjín‑nò jé.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 'A̱n, koni s'ín kiskiì‑nò xo̱jo̱n carta xi kisìkasén‑nò, mìtsà jè tìsìkítsjeèn i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi tsohótsji jé; ni̱ mìtsà i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi kitsì'on kisìkasén‑nò xo̱jo̱n. Jè‑né nga ti̱jñò ki'ya‑nò nga nguixko̱n Nainá nga kixi̱í kjoa̱ nga tjòcha 'ya‑náje̱n.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Maje takòn‑náje̱n ngats'iì kjoa̱ xi ki'nè.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 'A̱n, jyeé ko̱s'ín ndaà kisìkítsa̱jna‑nò nga nguixko̱n Tito koni kixan‑la̱. Jñò, ni̱mé kjoa̱ tjín xi ch'o kinìkíjna‑ná. Koni s'ín nga ngats'iì 'én xi ki'mì‑nòje̱n, nguì 'én kixi̱‑né, k'oa̱á ti̱s'ín kixi̱ itjo koni tsò 'én xi kixan‑la̱ Tito nga ndaà kisìkítsa̱jna‑nò.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Tito, ìsa̱á 'ñó ndaà matsjakeè‑nò k'e̱ nga bítsjeèn‑la̱ nga ngats'ioò ndaà kinìkitasòn‑là ko̱ ndaà kichjoétjò k'e̱ nga ijchòkon‑nò, koa̱ 'ñó ndaà kiyaxkón.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 I̱'ndei̱, i̱t'aà tsa̱jòn ma'ñót'aà takoàn ni̱ta̱ mé kjoa̱‑ne, k'oa̱á ma‑ne nga matsja‑la̱ ini̱ma̱‑na̱.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.