2 Coríntios 2
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs ARIB
1 K'oa̱á ma‑ne nga k'oa̱s'ín kiskoòsòn‑la̱ nga mì ti̱ kiì kiìkon‑nò. Majìn‑na nga ba ki̱tsa̱jnaà.
1 Mas deliberei isto comigo mesmo: não ir mais ter convosco em tristeza.
2 Ta̱nga tsà 'a̱n, ba síkítsa̱jna‑nò, nga ko̱ma i̱skan, mì ti̱ yá tjín‑ne xi si̱ìtsjako̱‑na, nga jñò, jyeé ba titsa̱jnaà.
2 Porque, se eu vos entristeço, quem é, pois, o que me alegra, senão aquele que por mim é entristecido?
3 Koií xá jye kiskiì jngoò‑nò xo̱jo̱n, mé‑ne k'e̱ nga kìjchokon ìjngoò k'a‑nò nga mì ba si̱kíjna‑ná nga mochjeén‑né nga jñò si̱tsjako̱‑ná. Nga k'oa̱á s'ín tíjngoò takoàn, 'a̱n, matsja‑na ti̱koa̱ jñò, matsjaá‑nò.
3 E escrevi isto mesmo, para que, chegando, eu não tenha tristeza da parte dos que deveriam alegrar-me; confiando em vós todos, que a minha alegria é a de todos vós.
4 K'e̱ nga k'oa̱s'ín kiskiì‑nò, ndaà jchán kokájno‑la̱ ini̱ma̱‑na̱, baá kis'e‑na skanda ndáxkoaàn tsibíxteèn. Ta̱nga 'a̱n mìtsà koi xá kiskiì‑nò nga kàtaba‑nò. Jè‑né nga jcha̱a nga 'ñó matsjake̱‑nò.
4 Porque em muita tribulação e angústia de coração vos escrevi, com muitas lágrimas, não para que vos entristecêsseis, mas para que conhecêsseis o amor que abundantemente vos tenho.
5 Jè xi̱ta̱ xi tsohótsji jé, mìtsà ta 'a̱n xi ba kisìkíjna‑na, mejèn tsà ba kisìkítsa̱jna ngats'iì xi̱ta̱ na̱xa̱ndá‑la̱ Cristo. Tà k'oa̱á xan‑nò nga mì ko̱to chi̱ba̱‑la̱ koni s'ín tìxan‑nò.
5 Ora, se alguém tem causado tristeza, não me tem contristado a mim, mas em parte {para não ser por demais severo} a todos vós.
6 Nga kjìn ma‑nò xi tsibìnè‑là kjo̱'in jè xi̱ta̱ jè; jyeé ndaà tjín, ta ko̱ma‑ne.
6 Basta a esse tal esta repreensão feita pela maioria.
7 I̱'ndei̱, jè xi s'e̱en nga si̱jchàat'aà‑là jé‑la̱; si̱jetakòn xi̱ta̱ jè, mé‑ne nga mì kjo̱ba ki̱yájiìn‑ne.
7 De maneira que, pelo contrário, deveis antes perdoar-lhe e consolá-lo, para que ele não seja devorado por excessiva tristeza.
8 K'oa̱á ma‑ne nga bìtsi'bà‑nò nga ndaà jchi̱bàya‑nò nga ìjngoò k'a ti̱tsjacha xi̱ta̱ jè.
8 Pelo que vos rogo que confirmeis para com ele o vosso amor.
9 Ti̱koa̱ koií xá kiskiì‑nò i̱t'aà ts'e̱ kjoa̱ koi, mejèn‑na skot'aà‑nò, a kixi̱í kjoa̱ nga ma‑nò nìkitasòn yije.
9 É pois para isso também que escrevi, para, por esta prova, saber se sois obedientes em tudo.
10 Jè xi̱ta̱ xi jñò nìjchàat'aà‑la̱ jé‑la̱, ti̱koa̱á 'a̱n siìjchàat'aà‑la̱. Tsà mochjeén‑né nga 'a̱n siìjchàat'aà‑la̱ xi̱ta̱ jè, 'a̱n jyeé kisìjchàat'aà‑la̱ xi kjo̱ndaà tsa̱jòn ko̱ tíbeè Cristo.
10 E a quem perdoardes alguma coisa, também eu; pois, o que eu também perdoei, se é que alguma coisa tenho perdoado, por causa de vós o fiz na presença de Cristo, para que Satanás não leve vantagem sobre nós;
11 Mé‑ne jè xi̱ta̱ nei̱í mìkiì ko̱ma jè si̱ìkijne‑ná, nga jyeé ndaà 'yaá kjoa̱maña̱‑la̱ kós'ín síxá.
11 porque não ignoramos as suas maquinações.
12 K'e̱ nga ijchoa ján na̱xa̱ndá Troas, nga kichjàya 'én ndaà‑la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Cristo, i̱t'aà ts'e̱ Na̱'èn‑ná kitáx'a̱'nde‑na nga kisìxákoa̱a 'én ndaà‑la̱ Nainá.
12 Ora, quando cheguei a Trôade para pregar o evangelho de Cristo, e quando se me abriu uma porta no Senhor,
13 Ta̱nga mìkiì ndaà kis'e‑la̱ ini̱ma̱‑na̱ nga mìkiì kiskaàjñaà jè 'ndsé Tito. K'oa̱á komà‑ne kisìkítsa̱jna jñà xi̱ta̱ xi ya̱ i̱'nde‑la̱, i̱kjoàn kiaà ján nangui Macedonia.
13 não tive descanso no meu espírito, porque não achei ali irmão Tito; mas, despedindo-me deles, parti para a Macedônia.
14 Ndaà chjí‑la̱ Nainá nga i̱t'aà ts'e̱ Cristo fìko̱‑naje̱n k'e̱ nga okó‑la̱je̱n jñà xi̱ta̱ i̱sò'nde nga jye kisìkijne. I̱t'aà tsa̱je̱n k'oa̱á s'ín obísòn kjo̱hítsjeèn‑la̱ Nainá xi ko̱s'ín ngaya‑la̱ koni jngoò jta̱‑la̱ tsojmì xi 'ñó ndaà jne̱, mé‑ne nga skoe̱‑ne jñà xi̱ta̱ ni̱ta̱ ñánda‑ne nga títsa̱jna.
14 Graças, porém, a Deus que em Cristo sempre nos conduz em triunfo, e por meio de nós difunde em todo lugar o cheiro do seu conhecimento;
15 I̱t'aà tsa̱je̱n k'oa̱á s'ín ngaya‑la̱ koni ni̱'ndi̱‑la̱ chrjongó‑la̱ Nainá, k'e̱ nga jè Cristo tsját'aà‑la̱ Nainá. K'oa̱á s'ín bijchókajiìn‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi bitjokàjiìn kjo̱'in ko̱ xi̱ta̱ xi chija.
15 porque para Deus somos um aroma de Cristo, nos que se salvam e nos que se perdem.
16 I̱t'aà ts'e̱ jñà xi̱ta̱ xi chija, [k'e̱ nga beè‑naje̱n nga bèno̱jmíya‑je̱n 'én‑la̱ Nainá], k'oa̱á s'ín ch'o jne̱‑la̱ koni jngoò jta̱ xi sík'en‑ná. Ta̱nga jñà xi̱ta̱ xi bitjokàjiìn kjo̱'in, k'oa̱á s'ín ndaà jne̱‑la̱ koni jngoò jta̱ xi síkíjnakon‑ná. I̱t'aà ts'e̱ xá koi, ni̱jngoò xi̱ta̱ chíkjoa̱‑la̱ nga síkitasòn xi ta kjo̱hítsjeèn ts'e̱.
16 Para uns, na verdade, cheiro de morte para morte; mas para outros cheiro de vida para vida. E para estas coisas quem é idôneo?
17 Ngaje̱n, mìkiì k'oa̱s'ín 'nè‑je̱n koni s'ín xi̱ta̱ xi kj'ei̱í xi chja̱ya 'én‑la̱ Nainá nga to̱n síkijne. Ngaje̱n, 'én kixi̱í nokjoà‑je̱n. Nainá tíbeè‑ne nga jè kisìkasén‑naje̱n ko̱ nga'ñó ts'e̱ Cristo‑né nga nokjoàya‑je̱n, nga jè Cristo titsa̱jnako̱‑je̱n.
17 Porque nós não somos falsificadores da palavra de Deus, como tantos outros; mas é com sinceridade, é da parte de Deus e na presença do próprio Deus que, em Cristo, falamos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.