1 Tessalonicenses 2
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs NVT
1 Jñò ndí 'ndsè ko̱ ndí tichjaá, 'ya‑nò k'e̱ nga ijchochón‑nòje̱n mìtsà ta kjo̱tjò.
1 Vocês mesmos sabem, irmãos, que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Nga jyeé ndaà tíjiìn‑nò koni s'ín komàt'in‑je̱n ján na̱xa̱ndá Filipos, nga 'ñó tse kjo̱'in kinìkjeiín‑je̱n; 'ñó kijtseètoòn‑naje̱n xi̱ta̱; ta̱nga Nainá kisìchját'aà‑naje̱n nga kitsjaà‑naje̱n nga'ñó nga komà tsanguì‑je̱n ya̱ na̱xa̱ndá‑nò nga komà tsibèno̱jmí‑nòje̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá na̱s'ín 'ñó kjìn ma kondra̱‑naje̱n.
2 Sabem como fomos maltratados e quanto sofremos em Filipos, antes de chegarmos aí. E, no entanto, com confiança em nosso Deus, anunciamos a vocês as boas-novas de Deus, apesar de grande oposição.
3 Nga 'én kixi̱í kinokjoàya‑je̱n, mìtsà jò tjín ini̱ma̱‑na̱je̱n nga tsibèno̱jmí‑nòje̱n, ti̱koa̱ mìtsà xi̱ta̱ kichona̱cha̱n‑la̱je̱n.
3 Portanto, como veem, não pregamos com a intenção de enganá-los, nem com motivos impuros, nem com artimanhas.
4 Nga̱ Nainá jyeé kiskoòt'aà‑naje̱n ko̱ k'oa̱á kitsò nga ok'ín‑naje̱n nga ngaje̱n kjònga̱tsja‑je̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Cristo mé‑ne nga ko̱ma ki̱nókjoa̱ya‑je̱n. Mìtsà jè xi mejèn‑naje̱n nga ndaà ki̱tsa̱jna‑je̱n nguixko̱n xi̱ta̱; jè‑né nga ndaà ki̱tsa̱jna‑je̱n nguixko̱n Nainá nga jè xi tíbeè ini̱ma̱‑ná.
4 Em vez disso, falamos como mensageiros aprovados por Deus, aos quais foram confiadas as boas-novas. Nosso propósito não é agradar as pessoas, mas a Deus, que examina as intenções de nosso coração.
5 Jyeé ndaà tíjiìn‑nò nga mìtsà 'én tsjén nokjoà‑je̱n koni tsà mé xi mejèn‑naje̱n nga k'oi̱‑náje̱n, ti̱koa̱á mìtsà to̱n binchaàtsji'ma‑je̱n. Kjoa̱ koi, Nainá tíbeè‑né.
5 Como bem sabem, nunca tentamos conquistá-los com bajulação, e Deus é nossa testemunha de que não agimos motivados pela ganância.
6 Mìtsà jè binchaàtsji‑je̱n nga jñò, ko̱ xi̱ta̱ xi kj'ei̱í, nga 'nga si̱ìkítsa̱jna‑náje̱n. Tsà ji̱n xi mejèn‑naje̱n nga tsibìnè‑nòje̱n kjo̱tíxoma xi tjín‑naje̱n nga i̱t'aà ts'e̱ Cristo kisìxáya‑naje̱n, komaá‑la o̱kinìko̱‑nòje̱n.
6 Quanto ao reconhecimento humano, nunca o buscamos de vocês, nem de nenhum outro.
7 Ta̱nga mìtsà ko̱s'ín kinìko̱‑nòje̱n. Ta sa̱á k'oa̱s'ín kinìko̱‑nòje̱n koni ndí i̱xti. K'oa̱á ngaya‑la̱ koni jngoò nea̱ xi síkaki i̱xti‑la̱ nga ndaà síjchá i̱xti‑la̱.
7 Ainda que, como apóstolos de Cristo, tivéssemos o direito de fazer certas exigências, agimos como crianças entre vocês. Ou melhor, fomos como a mãe que alimenta os filhos e deles cuida.
8 'Ñó tjòcha ki'ya‑nòje̱n. K'oa̱á ma‑ne nga ko̱ kjo̱tsja‑naje̱n tsibèno̱jmí‑nòje̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Cristo. Ti̱koa̱á matsjaá‑naje̱n nga ndaà kinìko̱‑nòje̱n ni̱ta̱ mé kjoa̱ xi komàt'ioòn ta koií kjoa̱‑la̱ nga 'ñó matsjacha‑nòje̱n.
8 Nós os amamos tanto que compartilhamos com vocês não apenas as boas-novas de Deus, mas também nossa própria vida.
9 Ndí 'ndsè ko̱ ndí tichjaá, bítsjeèn‑nò kós'ín kinìxá‑je̱n nga binchaàtsji'a‑je̱n yijo‑naje̱n. Ko̱ na̱chrjein ko̱ ni̱tje̱n nìxá‑je̱n, mé‑ne nga mì jñò si̱jti‑nòje̱n jñà na̱chrjein k'e̱ nga kinokjoàyajiìn‑nòje̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá.
9 Não se lembram, irmãos, de como trabalhamos arduamente entre vocês? Noite e dia nos esforçamos para obter sustento, a fim de não sermos um peso para ninguém enquanto lhes anunciávamos as boas-novas de Deus.
10 Jñò, ndaà ki'yaà, ti̱koa̱á Nainá kijtseè‑né, nga ngaje̱n ndaà kinìko̱‑nòje̱n. K'oa̱á s'ín kinìko̱‑nòje̱n koni s'ín sasén‑la̱ Nainá koni s'ín tjín xi kjoa̱ kixi̱. Ko̱ ni̱yá xi jé ko̱ònè‑naje̱n koni s'ín kinìko̱‑nòje̱n jñò xi mokjeiín‑nò 'én ndaà‑la̱ Nainá.
10 Vocês mesmos são nossas testemunhas, e Deus também é, de que fomos dedicados, honestos e irrepreensíveis com todos vocês, os que creem.
11 Ti̱koa̱á jyeé ndaà tíjiìn‑nò nga je̱n, ndaà kinìko̱‑nòje̱n nga jngoò ìjngoò koni s'ín síko̱ i̱xti‑la̱ jngoò xi̱ta̱ xi na̱'èn ma.
11 E sabem que tratamos a cada um como um pai trata seus filhos.
12 Kinìje ikon‑nòje̱n koa̱ kinì'ñójiìn‑je̱n takòn ko̱ k'oa̱s'ín tsibìnè‑nòje̱n nga k'oa̱s'ín s'e̱en koni s'ín ok'ìn‑la̱ xi xi̱ta̱‑la̱ Nainá maà; nga jè‑né xi síkí'nchré‑nò nga ya̱ titsa̱jnajiìn‑là xi̱ta̱ xi jye jè tíhotíxoma‑la̱ ko̱ ti̱koa̱ ya̱ titsa̱jnajñoò kjoa̱jeya‑la̱.
12 Aconselhamos, incentivamos e insistimos para que vivam de modo que Deus considere digno, pois ele os chamou para terem parte em seu reino e em sua glória.
13 Kjit'aà na̱chrjein 'biì‑la̱je̱n kjo̱ndaà Nainá koni s'ín ndaà kichjoétjò 'én‑la̱ nga mìtsà k'oa̱s'ín kichjoétjò koni 'én‑la̱ xi ta̱xki̱ xi̱ta̱. K'oa̱á s'ín kichjoétjò koni tjín xi nguì kjoa̱ kixi̱ nga 'én‑la̱ Nainá‑né. Jñà 'én koi, tí'yaá‑la̱ nga nchisíxájiìn ini̱ma̱‑nò jñò xi mokjeiín‑nò.
13 Portanto, nunca deixamos de agradecer a Deus, pois, quando vocês receberam de nós a mensagem dele, não consideraram nossas palavras meras ideias humanas, mas as aceitaram como palavra de Deus, o que sem dúvida são. E essa mensagem continua a atuar em vocês, os que creem.
14 Jñò ndí 'ndsè ko̱ ndí tichjaá, k'oa̱á s'ín komàt'ioòn koni s'ín komàt'in jñà xi̱ta̱ na̱xa̱ndá‑la̱ Nainá xi mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Cristo Jesús xi títsa̱jna ján nangui Judea. Ti̱jñà‑ne xi̱ta̱ na̱xa̱ndá judío xíkjín kiìtji̱ngui kondra̱‑la̱. Jñò ti̱jñà‑ne xi̱ta̱ na̱xa̱ndá tsa̱jòn kiìtji̱ngui kondra̱‑nò.
14 E então, irmãos, vocês foram perseguidos por seus próprios compatriotas, tornando-se assim imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus na Judeia, que também sofreram nas mãos de seu próprio povo, os judeus.
15 Jñà xi̱ta̱ judío kisìk'en Na̱'èn‑ná Jesús ko̱ ti̱jñà‑ne xi̱ta̱ jchínga‑la̱ kisìk'en jñà xi̱ta̱ xi kiìchja̱ya̱ nga̱jo̱‑la̱ Nainá kjòtseé. I̱'ndei̱, tákó k'oa̱á síko̱‑naje̱n nga fìtji̱ngui kondra̱‑naje̱n. Nainá mìkiì sasén‑la̱ kjoa̱ xi s'ín xi̱ta̱ koi, nguì kondra̱á fì‑la̱ ngats'iì kjoa̱,
15 Eles mataram o Senhor Jesus e os profetas, e agora também nos perseguem. Não agradam a Deus e trabalham contra toda a humanidade,
16 nga mìkiì tsjá'nde nga nokjoà‑la̱je̱n jñà xi mìtsà xi̱ta̱ judío mé‑ne nga ti̱koa̱ ki̱tjokàjiìn‑ne kjo̱'in. K'oa̱á ma‑ne xi̱ta̱ koi, skanda nchisíkatonè‑la̱ nga ótsji jé‑la̱ yijo‑la̱. Jyeé kjo̱meè f'iìkanè‑la̱ kjo̱'in xi tji̱ko̱ kjo̱jti‑la̱ Nainá.
16 procurando impedir-nos de anunciar a salvação aos gentios. Com isso, continuam a acumular pecados, mas a ira de Deus finalmente os alcançou.
17 'Ndseé ko̱ tichjaá, k'e̱ nga chinchat'aàxìn chiba na̱chrjein‑nòje̱n, na̱s'ín mì ti̱ kiì kiyaxkon‑ná xinguia̱á, ngaje̱n 'ñó nìkítsjeèn‑nòje̱n. 'Ñó mejèn‑naje̱n nga onguíchoòn‑nòje̱n.
17 Irmãos, depois de um breve tempo separados de vocês, embora nosso coração nunca os tenha deixado, esforçamo-nos por voltar a vê-los, pela grande saudade que sentimos.
18 Mejèn tsanguì‑je̱n. 'A̱n xi 'mì‑na̱ Pablo, kjìn k'a mejèn kiaà, ta̱nga jè xi̱ta̱ nei̱í mìkiì kitsjaà'nde‑naje̱n.
18 Queríamos muito visitá-los, e eu, Paulo, tentei não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 Kjoa̱ tsa̱jòn‑nò nga titsa̱chiñá‑la̱je̱n nga 'ñó ko̱tsja‑naje̱n ko̱ nga ndaà ki̱tjo‑je̱n k'e̱ nga kjoi̱í ìjngoò k'a Na̱'èn‑ná Jesucristo.
19 Afinal, o que nos dá esperança e alegria? E qual será nossa magnífica recompensa e coroa diante do Senhor Jesus quando ele voltar? Serão vocês!
20 Kixi̱í kjoa̱ i̱t'aà tsa̱jòn‑nò nga ndaà ki̱tjongui‑je̱n ko̱ nga s'e̱‑naje̱n kjoa̱ tsja.
20 Sim, vocês são nosso orgulho e nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.