1 Tessalonicenses 2

'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Jñò ndí 'ndsè ko̱ ndí tichjaá, 'ya‑nò k'e̱ nga ijchochón‑nòje̱n mìtsà ta kjo̱tjò.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Nga jyeé ndaà tíjiìn‑nò koni s'ín komàt'in‑je̱n ján na̱xa̱ndá Filipos, nga 'ñó tse kjo̱'in kinìkjeiín‑je̱n; 'ñó kijtseètoòn‑naje̱n xi̱ta̱; ta̱nga Nainá kisìchját'aà‑naje̱n nga kitsjaà‑naje̱n nga'ñó nga komà tsanguì‑je̱n ya̱ na̱xa̱ndá‑nò nga komà tsibèno̱jmí‑nòje̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá na̱s'ín 'ñó kjìn ma kondra̱‑naje̱n.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Nga 'én kixi̱í kinokjoàya‑je̱n, mìtsà jò tjín ini̱ma̱‑na̱je̱n nga tsibèno̱jmí‑nòje̱n, ti̱koa̱ mìtsà xi̱ta̱ kichona̱cha̱n‑la̱je̱n.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Nga̱ Nainá jyeé kiskoòt'aà‑naje̱n ko̱ k'oa̱á kitsò nga ok'ín‑naje̱n nga ngaje̱n kjònga̱tsja‑je̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Cristo mé‑ne nga ko̱ma ki̱nókjoa̱ya‑je̱n. Mìtsà jè xi mejèn‑naje̱n nga ndaà ki̱tsa̱jna‑je̱n nguixko̱n xi̱ta̱; jè‑né nga ndaà ki̱tsa̱jna‑je̱n nguixko̱n Nainá nga jè xi tíbeè ini̱ma̱‑ná.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Jyeé ndaà tíjiìn‑nò nga mìtsà 'én tsjén nokjoà‑je̱n koni tsà mé xi mejèn‑naje̱n nga k'oi̱‑náje̱n, ti̱koa̱á mìtsà to̱n binchaàtsji'ma‑je̱n. Kjoa̱ koi, Nainá tíbeè‑né.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Mìtsà jè binchaàtsji‑je̱n nga jñò, ko̱ xi̱ta̱ xi kj'ei̱í, nga 'nga si̱ìkítsa̱jna‑náje̱n. Tsà ji̱n xi mejèn‑naje̱n nga tsibìnè‑nòje̱n kjo̱tíxoma xi tjín‑naje̱n nga i̱t'aà ts'e̱ Cristo kisìxáya‑naje̱n, komaá‑la o̱kinìko̱‑nòje̱n.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Ta̱nga mìtsà ko̱s'ín kinìko̱‑nòje̱n. Ta sa̱á k'oa̱s'ín kinìko̱‑nòje̱n koni ndí i̱xti. K'oa̱á ngaya‑la̱ koni jngoò nea̱ xi síkaki i̱xti‑la̱ nga ndaà síjchá i̱xti‑la̱.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 'Ñó tjòcha ki'ya‑nòje̱n. K'oa̱á ma‑ne nga ko̱ kjo̱tsja‑naje̱n tsibèno̱jmí‑nòje̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Cristo. Ti̱koa̱á matsjaá‑naje̱n nga ndaà kinìko̱‑nòje̱n ni̱ta̱ mé kjoa̱ xi komàt'ioòn ta koií kjoa̱‑la̱ nga 'ñó matsjacha‑nòje̱n.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Ndí 'ndsè ko̱ ndí tichjaá, bítsjeèn‑nò kós'ín kinìxá‑je̱n nga binchaàtsji'a‑je̱n yijo‑naje̱n. Ko̱ na̱chrjein ko̱ ni̱tje̱n nìxá‑je̱n, mé‑ne nga mì jñò si̱jti‑nòje̱n jñà na̱chrjein k'e̱ nga kinokjoàyajiìn‑nòje̱n 'én ndaà‑la̱ Nainá.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Jñò, ndaà ki'yaà, ti̱koa̱á Nainá kijtseè‑né, nga ngaje̱n ndaà kinìko̱‑nòje̱n. K'oa̱á s'ín kinìko̱‑nòje̱n koni s'ín sasén‑la̱ Nainá koni s'ín tjín xi kjoa̱ kixi̱. Ko̱ ni̱yá xi jé ko̱ònè‑naje̱n koni s'ín kinìko̱‑nòje̱n jñò xi mokjeiín‑nò 'én ndaà‑la̱ Nainá.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Ti̱koa̱á jyeé ndaà tíjiìn‑nò nga je̱n, ndaà kinìko̱‑nòje̱n nga jngoò ìjngoò koni s'ín síko̱ i̱xti‑la̱ jngoò xi̱ta̱ xi na̱'èn ma.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Kinìje ikon‑nòje̱n koa̱ kinì'ñójiìn‑je̱n takòn ko̱ k'oa̱s'ín tsibìnè‑nòje̱n nga k'oa̱s'ín s'e̱en koni s'ín ok'ìn‑la̱ xi xi̱ta̱‑la̱ Nainá maà; nga jè‑né xi síkí'nchré‑nò nga ya̱ titsa̱jnajiìn‑là xi̱ta̱ xi jye jè tíhotíxoma‑la̱ ko̱ ti̱koa̱ ya̱ titsa̱jnajñoò kjoa̱jeya‑la̱.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Kjit'aà na̱chrjein 'biì‑la̱je̱n kjo̱ndaà Nainá koni s'ín ndaà kichjoétjò 'én‑la̱ nga mìtsà k'oa̱s'ín kichjoétjò koni 'én‑la̱ xi ta̱xki̱ xi̱ta̱. K'oa̱á s'ín kichjoétjò koni tjín xi nguì kjoa̱ kixi̱ nga 'én‑la̱ Nainá‑né. Jñà 'én koi, tí'yaá‑la̱ nga nchisíxájiìn ini̱ma̱‑nò jñò xi mokjeiín‑nò.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Jñò ndí 'ndsè ko̱ ndí tichjaá, k'oa̱á s'ín komàt'ioòn koni s'ín komàt'in jñà xi̱ta̱ na̱xa̱ndá‑la̱ Nainá xi mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Cristo Jesús xi títsa̱jna ján nangui Judea. Ti̱jñà‑ne xi̱ta̱ na̱xa̱ndá judío xíkjín kiìtji̱ngui kondra̱‑la̱. Jñò ti̱jñà‑ne xi̱ta̱ na̱xa̱ndá tsa̱jòn kiìtji̱ngui kondra̱‑nò.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Jñà xi̱ta̱ judío kisìk'en Na̱'èn‑ná Jesús ko̱ ti̱jñà‑ne xi̱ta̱ jchínga‑la̱ kisìk'en jñà xi̱ta̱ xi kiìchja̱ya̱ nga̱jo̱‑la̱ Nainá kjòtseé. I̱'ndei̱, tákó k'oa̱á síko̱‑naje̱n nga fìtji̱ngui kondra̱‑naje̱n. Nainá mìkiì sasén‑la̱ kjoa̱ xi s'ín xi̱ta̱ koi, nguì kondra̱á fì‑la̱ ngats'iì kjoa̱,
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 nga mìkiì tsjá'nde nga nokjoà‑la̱je̱n jñà xi mìtsà xi̱ta̱ judío mé‑ne nga ti̱koa̱ ki̱tjokàjiìn‑ne kjo̱'in. K'oa̱á ma‑ne xi̱ta̱ koi, skanda nchisíkatonè‑la̱ nga ótsji jé‑la̱ yijo‑la̱. Jyeé kjo̱meè f'iìkanè‑la̱ kjo̱'in xi tji̱ko̱ kjo̱jti‑la̱ Nainá.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 'Ndseé ko̱ tichjaá, k'e̱ nga chinchat'aàxìn chiba na̱chrjein‑nòje̱n, na̱s'ín mì ti̱ kiì kiyaxkon‑ná xinguia̱á, ngaje̱n 'ñó nìkítsjeèn‑nòje̱n. 'Ñó mejèn‑naje̱n nga onguíchoòn‑nòje̱n.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Mejèn tsanguì‑je̱n. 'A̱n xi 'mì‑na̱ Pablo, kjìn k'a mejèn kiaà, ta̱nga jè xi̱ta̱ nei̱í mìkiì kitsjaà'nde‑naje̱n.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Kjoa̱ tsa̱jòn‑nò nga titsa̱chiñá‑la̱je̱n nga 'ñó ko̱tsja‑naje̱n ko̱ nga ndaà ki̱tjo‑je̱n k'e̱ nga kjoi̱í ìjngoò k'a Na̱'èn‑ná Jesucristo.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Kixi̱í kjoa̱ i̱t'aà tsa̱jòn‑nò nga ndaà ki̱tjongui‑je̱n ko̱ nga s'e̱‑naje̱n kjoa̱ tsja.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.