Neemias 5

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 “Sáwã ãzí ꞌbã vúlé gá ãgọbị ãzí kí ũkú ãzí kí abe iꞌdó kí ununuŋá ãmbógó la ĩꞌbã ádrị́pịka Yãhụ́dị̃ rú rĩ kí ụrụꞌbá gá.”
1 Entretanto, os homens do povo e suas mulheres fizeram ouvir lamentações muito fortes contra os judeus, seus irmãos.
2 Ãzí rĩ jọ kí, “Ãma anzịŋá ãma drị̂ kí abe ũꞌbí ru, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ lẽ ãma ịsụ́ kí ãná, ãma dó sĩ na la sĩ uꞌájó ídri.”
2 Havia alguns que diziam: Nós, nossos filhos e filhas, somos numerosos; precisamos de trigo, para que possamos comer e viver.
3 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Ãma dó mụ ãko ãmadrị́ ámvụ́, zãbíbũ ife kí ãzíla jó kí ꞌbãlé gúrã rú sĩ ãkónã ịsụ́jó sáwã ãbị́rị́ drị́ ꞌdĩ agá.”
3 Havia outros que diziam: Somos obrigados a empenhar nossas terras, nossas vinhas e nossas casas para termos trigo durante a fome.
4 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Ãma aꞌị́ séndẽ sĩ mụ̃sọ́rọ̃ ũfẽjó úpí drị́ ámvụ́ ãmadrị̂ kí sĩ ãzíla zãbíbũ ife kí sĩ.
4 Outros ainda: Tivemos de tomar dinheiro emprestado para pagar o tributo ao rei, empenhando nossas vinhas e nossos campos.
5 Ãdrĩ táni adru ĩꞌba abe ãrí ãzíla ĩzá ãlu, anzịŋá ãmadrị̂ drĩ kí táni adru ãlá ru anzịŋá ĩꞌbadrị̂ kî áni rá tí, ãma anzịŋá ãmadrị̂ kí fẽ adrulé ãtíꞌbó ru ĩꞌbaní sĩ séndẽ ịsụ́jó sĩ uꞌájó ídri. Ãma uzị izonzị ãmadrị́ ãzí rĩ kí ꞌbo, ãma dó ũkpó kó ru ãꞌdusĩku ámvụ́ ãmadrị̂ kí zãbíbũ ife ãmadrị̂ kí abe acá kí dó ꞌbá ãzí ꞌbãni la rú.”
5 E, no entanto, somos da mesma raça que nossos irmãos; nossos filhos não são diferentes dos deles; e eis que foi preciso escravizar nossos filhos e filhas; mesmo agora, entre nossas filhas, há algumas que já são escravas. E nada podemos fazer, porque nossos campos e nossas vinhas passaram já à mão de outros.
6 Ma dó mụ ĩꞌbã ununuŋá arelé ꞌbo, ũmbã rụ dó sĩ ma ambamba.
6 Estes lamentos e reclamações irritaram-me profundamente.
7 Mání ị́jọ́ ũrã agá ị́jọ́ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbã kí jọlé rĩ drị̃ gá, ánga dó sĩ ị́jọ́ jọlé ꞌbá ãmbogo ãzíla drị̃lẹ́ka rú rĩ kí abe, ájọ ĩꞌbaní, “Ĩmi ĩmĩ ádrị́pịka kí ĩkpã, ĩmi séndẽ ũꞌbã séndẽ ĩꞌbaní aꞌị́lé ĩmidrị́ rĩ drị̃ gá ambamba!” Má aꞌị́ ꞌbá pírí kí amụ́jó sĩ drị̃ ụfụjó sĩ ị́jọ́ ꞌdĩ ãzã kojó.
7 Depois de ter refletido, censurei as pessoas importantes e os magistrados: Por que, lhes disse eu, cobrais usuras de vossos irmãos? Convoquei então por causa deles uma grande assembléia,
8 Ájọ ĩꞌbaní, “Ãmaní icójó rá rĩ áni, ãma unze ãmã ádrị́pịka Yãhụ́dị̃ rú ándrá ụzịlé ãmị́yọ́ŋá ꞌbaní rĩ kí vúlé ꞌbo, wó ĩlẽ drĩ vâ kí ụzịlé ãtíꞌbó ru vúlé ị̃dị́ yã? Ãma dó kí unze pâlé sị́? Wó ꞌbá drị̃lẹ́ ru rĩ ĩyãŋã kí tútú, ndrụ̃ kí ị́jọ́ jọlé tí.”
8 e disse-lhes: Nossos irmãos judeus, que tinham sido vendidos às nações, nós os resgatamos segundo nossa posse. E vós vendeis vossos irmãos? É a nós que eles seriam vendidos! Calaram-se, não encontrando o que responder.
9 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ájọ, “Ị́jọ́ ĩminí ngalé ꞌdĩ ĩꞌdi ũnzí! Lẽ ĩmi ụ̃rị̃ Ãdróŋá ĩndĩ ãzíla ĩnga ị́jọ́ pịrị rĩ áyụ. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku mẹ́rọ́ꞌbá ãmadrị̂ rú rĩ icó dó sĩ ãma uꞌdálé ku.
9 Eu continuei: O que estais fazendo não é correto! Não devíeis caminhar no temor de nosso Deus, para evitar o insulto das nações que são nossas inimigas?
10 Ma ꞌi, mâ ádrị́pịka kí ãzíla ꞌbá mádrị́ ãzí rĩ kí abe ãma vâ séndẽ ãzíla ãná fẽ ꞌbá ꞌbaní tị ũfẽlé vúlé rá. Wó lẽ ãma aꞌbe kí dó sĩ ị́jọ́ ꞌbá kí ĩkpãjó séndẽ ũꞌbãjó kí drị̃ gá ambamba rĩ rá.
10 Eu mesmo, com meus irmãos e servos, nós emprestamos prata e trigo. Pois bem! Abandonemos o que nos devem.
11 Lẽ ãndrũ ĩmi uja ĩꞌbã ámvụ́ kí, ámvụ́ mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ kí, ámvụ́ zãbíbũ drị̂ kí ãzíla jó kí abe ĩꞌbadrị́. Ĩmi uja séndẽ ĩminí ũꞌbãlé séndẽ ĩꞌbaní ꞌdụlé ĩmidrị́ rĩ kí drị̃ gá rĩ kí, ãná, wáyĩnĩ úꞌdí ãzíla mị̃zẹ̃yị́tụ̃ ãdu fẽlé ĩꞌbaní rĩ kí ꞌbã ãlu túrú drị̃ gá rĩ kí vúlé.”
11 Devolvei-lhes desde já seus campos, suas vinhas, suas oliveiras e suas casas, bem como a porcentagem de prata, de trigo, de vinho e de azeite que exigistes deles como juros.
12 ꞌBá ꞌdĩ jọ kí, “Ãma kí uja vúlé rá, ãma icó ãko ãzị́ aꞌị́lé ꞌdã drị̃ gâsĩ ĩꞌba drị̂lé ku. Ãma dó nga la míní jọlé rĩ áni.”
12 Responderam eles: Devolveremos tudo, e nada mais lhes pediremos; faremos tudo o que dizes. Chamei então os sacerdotes, e os fiz jurar que procederiam assim.
13 Má aya vâ kánzũ mání sụ̃lé rĩ ꞌi ãzíla ájọ, “Gẹ̃rị̃ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ũyõ ꞌdĩ nalépi rá wó vú la ũbĩlépi ku rĩ Ãdróŋá la vâ ãko ĩꞌdidrị̂ kí ꞌdụ rá, ĩꞌdi dó sĩ ace ãko ãzí kóru.”
13 E sacudi o pó de meu manto, dizendo: Que Deus assim sacuda de sua casa e de seus bens todo aquele que não cumprir com a sua palavra; que assim, expulso, fique também tal homem espoliado! Ao que toda a assembléia respondeu: Amém, louvando o Senhor. E o povo nada mais disse.
14 Iꞌdójó ụ́ꞌdụ́ áma pẽjó gávũnã rú ãngũ Yụ́dã drị̂ gá ꞌdã sĩ, ꞌdĩ ílí kãlị́ ị̃rị̃ kpere ílí kãlị́ na drị̃ ị̃rị̃ úpí Ãrĩtãsẽrĩsésĩ ꞌbã adrujó úpí ru rĩ gá. Ílí mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ꞌdã kí agá pírí ãma mâ ádrị́pịka kí abe ãgã ãkónã fẽlé gávũnã ní ri kí ꞌdụlé úmgbé.
14 Depois do dia em que o rei me estabeleceu como governador da região de Judá, isto é, depois do vigésimo até o trigésimo segundo ano do reinado do rei Artaxerxes, durante doze anos, nem eu nem meus irmãos comemos o pão do governador.
15 Wó gávũnã áma drị̃lẹ́ gá drị̃drị̃ rĩ ri kí ándrá tẹ́rị́ ãnzị la kí ũꞌbãlé ꞌbá kí drị̃ gá ãzíla ꞌdụ kí séndẽ ífí-ífí ru kãlị́ sụ ĩꞌbadrị́ ãkónã kí drị̃ gá wáyĩnĩ be. ꞌBá gávũnã ꞌdĩ kí ũngúkú gá rĩ ũꞌbã kí vâ tẹ́rị́ ãnzị la kí ꞌbá kí drị̃ gá ĩndĩ. Wó mâ rú rĩ, ụ̃rị̃ Ãdróŋá drị̂ sĩ má idé ị́jọ́ ãzí ꞌdĩ áni la ku.
15 Os antigos governadores, meus predecessores, cobrando o pão e o vinho à razão de quarenta siclos por dia, tinham sido uma carga para o povo, que também sofria as exações de seus servos. Mas, quanto a mim, o temor de Deus preservou-me de proceder assim.
16 Áfẽ ma pírí sĩ ãzị́ bõrõ ꞌdĩ sịjó rĩ ngajó, ãgã ãngũ ĩgbãlé ãmaní úmgbé ãzíla ãtiꞌbo mádrị̂ ri kí ru tralé pírí ãzị́ ngaŋá gá.
16 Eu mesmo colaborei no trabalho de reparação das muralhas. Não compramos campo algum, e meus servos puseram-se todos a trabalhar.
17 ꞌDĩ ꞌbã drị̃ gá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú 150 rĩ kí ãmbogo kí abe ri kí ãkónã nalé mádrị́ ꞌbá ãzí amụ́lépi sụ́rụ́ ãma andre gá rĩ agá rĩ kí abe.
17 Tinha eu ao meu encargo a alimentação de cento e cinqüenta homens, judeus e magistrados, além dos que nos vinham procurar das regiões vizinhas.
18 Ma Nẽhẽmíyã ꞌi ma ãkónã aꞌdílé ụ́ꞌdụ́ ãlu ãlu sĩ rĩ agá tị́ fẽ ãlu, kãbĩlõ ãlá la kí fẽ ázíyá ãꞌụ́ kí abe ãzíla ụ́ꞌdụ́ mụdrị́ ãlu ãlu sĩ ma wáyĩnĩ pírí ũví ndú-ndú rĩ kí fẽ. ꞌDĩ kí drị̃ gâsĩ pírí ága ãkónã fẽlé gávũnã ꞌbaní rĩ kí vú ku ãꞌdusĩku ãko lẽlé ꞌbá ꞌbadrị̂lé rĩ kí tẹ́rị́ ãnzị la rú kí drị̃ gá.
18 Preparávamos cada dia um boi, seis carneiros escolhidos e aves, tudo à minha custa; e a cada dez dias se servia o vinho necessário em abundância. Entretanto, não reclamei a pensão do governador porque os trabalhos pesavam muito sobre o povo.
19 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ázị dó Ãdróŋá ꞌi, ꞌbárĩ Ãdróŋá mádrị̂, mí ũrã drĩ áma ị́jọ́ ãzíla íwi mání sụ̃sụ́ ị́jọ́ pírí mání ngalé ꞌbá ꞌdĩ ꞌbaní ꞌdĩ kî sĩ fô.
19 Lembrai-vos, ó meu Deus, de tudo o que eu fiz por este povo, e recompensai-me.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.