Neemias 5
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs BKJ
1 “Sáwã ãzí ꞌbã vúlé gá ãgọbị ãzí kí ũkú ãzí kí abe iꞌdó kí ununuŋá ãmbógó la ĩꞌbã ádrị́pịka Yãhụ́dị̃ rú rĩ kí ụrụꞌbá gá.”
1 E houve um grande clamor do povo e das suas esposas contra os judeus, os seus irmãos.
2 Ãzí rĩ jọ kí, “Ãma anzịŋá ãma drị̂ kí abe ũꞌbí ru, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ lẽ ãma ịsụ́ kí ãná, ãma dó sĩ na la sĩ uꞌájó ídri.”
2 Porque havia quem dissesse: Nós, os nossos filhos, e as nossas filhas somos muitos; por isso nós apanhamos grãos para eles, para que possamos comer e viver.
3 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Ãma dó mụ ãko ãmadrị́ ámvụ́, zãbíbũ ife kí ãzíla jó kí ꞌbãlé gúrã rú sĩ ãkónã ịsụ́jó sáwã ãbị́rị́ drị́ ꞌdĩ agá.”
3 Havia também alguns que diziam: Nós empenhamos as nossas terras, vinhedos, e casas, para que possamos comprar grão, por causa da fome.
4 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Ãma aꞌị́ séndẽ sĩ mụ̃sọ́rọ̃ ũfẽjó úpí drị́ ámvụ́ ãmadrị̂ kí sĩ ãzíla zãbíbũ ife kí sĩ.
4 Havia também quem dizia: Tomamos dinheiro emprestado até para o tributo do rei, e sobre as nossas terras e vinhedos.
5 Ãdrĩ táni adru ĩꞌba abe ãrí ãzíla ĩzá ãlu, anzịŋá ãmadrị̂ drĩ kí táni adru ãlá ru anzịŋá ĩꞌbadrị̂ kî áni rá tí, ãma anzịŋá ãmadrị̂ kí fẽ adrulé ãtíꞌbó ru ĩꞌbaní sĩ séndẽ ịsụ́jó sĩ uꞌájó ídri. Ãma uzị izonzị ãmadrị́ ãzí rĩ kí ꞌbo, ãma dó ũkpó kó ru ãꞌdusĩku ámvụ́ ãmadrị̂ kí zãbíbũ ife ãmadrị̂ kí abe acá kí dó ꞌbá ãzí ꞌbãni la rú.”
5 Contudo, agora a nossa carne é como a carne dos nossos irmãos, os nossos filhos como os seus filhos; e eis que sujeitamos os nossos filhos e as nossas filhas para serem servos, e algumas das nossas filhas já são sujeitas à servidão; tampouco está ao nosso alcance redimi-los; porque outros homens detêm as nossas terras e vinhedos.
6 Ma dó mụ ĩꞌbã ununuŋá arelé ꞌbo, ũmbã rụ dó sĩ ma ambamba.
6 E eu fiquei muito irado quando ouvi o seu clamor e estas palavras.
7 Mání ị́jọ́ ũrã agá ị́jọ́ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbã kí jọlé rĩ drị̃ gá, ánga dó sĩ ị́jọ́ jọlé ꞌbá ãmbogo ãzíla drị̃lẹ́ka rú rĩ kí abe, ájọ ĩꞌbaní, “Ĩmi ĩmĩ ádrị́pịka kí ĩkpã, ĩmi séndẽ ũꞌbã séndẽ ĩꞌbaní aꞌị́lé ĩmidrị́ rĩ drị̃ gá ambamba!” Má aꞌị́ ꞌbá pírí kí amụ́jó sĩ drị̃ ụfụjó sĩ ị́jọ́ ꞌdĩ ãzã kojó.
7 Então, consultei comigo mesmo, e repreendi os nobres, e os governantes, e disse-lhes: Vós exigis usura de cada um do seu irmão. E eu convoquei uma grande assembleia contra eles.
8 Ájọ ĩꞌbaní, “Ãmaní icójó rá rĩ áni, ãma unze ãmã ádrị́pịka Yãhụ́dị̃ rú ándrá ụzịlé ãmị́yọ́ŋá ꞌbaní rĩ kí vúlé ꞌbo, wó ĩlẽ drĩ vâ kí ụzịlé ãtíꞌbó ru vúlé ị̃dị́ yã? Ãma dó kí unze pâlé sị́? Wó ꞌbá drị̃lẹ́ ru rĩ ĩyãŋã kí tútú, ndrụ̃ kí ị́jọ́ jọlé tí.”
8 E eu lhes disse: Nós, segundo a nossa capacidade, temos redimido os nossos irmãos judeus, os quais foram vendidos aos pagãos; e vós vendereis os vossos irmãos? Ou serão eles vendidos para nós? Eles, então, retiveram a sua paz, e não acharam nada para responder.
9 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ájọ, “Ị́jọ́ ĩminí ngalé ꞌdĩ ĩꞌdi ũnzí! Lẽ ĩmi ụ̃rị̃ Ãdróŋá ĩndĩ ãzíla ĩnga ị́jọ́ pịrị rĩ áyụ. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku mẹ́rọ́ꞌbá ãmadrị̂ rú rĩ icó dó sĩ ãma uꞌdálé ku.
9 Disse eu também: Não é bom isto o que fazeis; não deveríamos nós andar no temor do nosso Deus por causa do opróbrio dos pagãos, os nossos inimigos?
10 Ma ꞌi, mâ ádrị́pịka kí ãzíla ꞌbá mádrị́ ãzí rĩ kí abe ãma vâ séndẽ ãzíla ãná fẽ ꞌbá ꞌbaní tị ũfẽlé vúlé rá. Wó lẽ ãma aꞌbe kí dó sĩ ị́jọ́ ꞌbá kí ĩkpãjó séndẽ ũꞌbãjó kí drị̃ gá ambamba rĩ rá.
10 De modo semelhante, eu e os meus irmãos, e os meus servos, podemos exigir deles dinheiro e grão. Rogo-vos, deixemos de fora esta usura.
11 Lẽ ãndrũ ĩmi uja ĩꞌbã ámvụ́ kí, ámvụ́ mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ kí, ámvụ́ zãbíbũ drị̂ kí ãzíla jó kí abe ĩꞌbadrị́. Ĩmi uja séndẽ ĩminí ũꞌbãlé séndẽ ĩꞌbaní ꞌdụlé ĩmidrị́ rĩ kí drị̃ gá rĩ kí, ãná, wáyĩnĩ úꞌdí ãzíla mị̃zẹ̃yị́tụ̃ ãdu fẽlé ĩꞌbaní rĩ kí ꞌbã ãlu túrú drị̃ gá rĩ kí vúlé.”
11 Restituí-lhes hoje, vos peço, as suas terras, os seus vinhedos, os seus olivais, e as suas casas, também a centésima parte do dinheiro, e do grão, do vinho, e do azeite, que vós exigistes deles.
12 ꞌBá ꞌdĩ jọ kí, “Ãma kí uja vúlé rá, ãma icó ãko ãzị́ aꞌị́lé ꞌdã drị̃ gâsĩ ĩꞌba drị̂lé ku. Ãma dó nga la míní jọlé rĩ áni.”
12 Então eles disseram: Nós lhes restituiremos, e não exigiremos nada deles; assim faremos como tu dizes. Então eu chamei os sacerdotes, e tomei deles um juramento, de que eles fariam de acordo com esta promessa.
13 Má aya vâ kánzũ mání sụ̃lé rĩ ꞌi ãzíla ájọ, “Gẹ̃rị̃ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ũyõ ꞌdĩ nalépi rá wó vú la ũbĩlépi ku rĩ Ãdróŋá la vâ ãko ĩꞌdidrị̂ kí ꞌdụ rá, ĩꞌdi dó sĩ ace ãko ãzí kóru.”
13 Também sacudi o meu colo, e disse: Assim Deus sacuda todo homem da sua casa, e do seu trabalho, o qual não cumprir esta promessa, assim seja ele sacudido e esvaziado. E toda a congregação disse: Amém. E louvaram o SENHOR. E o povo fez de acordo com esta promessa.
14 Iꞌdójó ụ́ꞌdụ́ áma pẽjó gávũnã rú ãngũ Yụ́dã drị̂ gá ꞌdã sĩ, ꞌdĩ ílí kãlị́ ị̃rị̃ kpere ílí kãlị́ na drị̃ ị̃rị̃ úpí Ãrĩtãsẽrĩsésĩ ꞌbã adrujó úpí ru rĩ gá. Ílí mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ꞌdã kí agá pírí ãma mâ ádrị́pịka kí abe ãgã ãkónã fẽlé gávũnã ní ri kí ꞌdụlé úmgbé.
14 Além disso, a partir do momento em que eu fui indicado para ser o seu governador na terra de Judá, do vigésimo ano até o trigésimo segundo ano do rei Artaxerxes, doze anos, eu e os meus irmãos não temos comido o pão do governador.
15 Wó gávũnã áma drị̃lẹ́ gá drị̃drị̃ rĩ ri kí ándrá tẹ́rị́ ãnzị la kí ũꞌbãlé ꞌbá kí drị̃ gá ãzíla ꞌdụ kí séndẽ ífí-ífí ru kãlị́ sụ ĩꞌbadrị́ ãkónã kí drị̃ gá wáyĩnĩ be. ꞌBá gávũnã ꞌdĩ kí ũngúkú gá rĩ ũꞌbã kí vâ tẹ́rị́ ãnzị la kí ꞌbá kí drị̃ gá ĩndĩ. Wó mâ rú rĩ, ụ̃rị̃ Ãdróŋá drị̂ sĩ má idé ị́jọ́ ãzí ꞌdĩ áni la ku.
15 Porém os governadores anteriores que haviam estado antes de mim foram imputáveis diante do povo, e tomaram-lhe pão e vinho, além de quarenta shekels de prata; sim, até os seus servos tinham domínio sobre o povo; mas eu não fiz assim, por causa do temor a Deus.
16 Áfẽ ma pírí sĩ ãzị́ bõrõ ꞌdĩ sịjó rĩ ngajó, ãgã ãngũ ĩgbãlé ãmaní úmgbé ãzíla ãtiꞌbo mádrị̂ ri kí ru tralé pírí ãzị́ ngaŋá gá.
16 Sim, além disso eu continuei na obra dessa muralha, tampouco compramos terra; e todos os meus servos foram reunidos para lá trabalhar.
17 ꞌDĩ ꞌbã drị̃ gá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú 150 rĩ kí ãmbogo kí abe ri kí ãkónã nalé mádrị́ ꞌbá ãzí amụ́lépi sụ́rụ́ ãma andre gá rĩ agá rĩ kí abe.
17 Havia à minha mesa, além dos judeus e soberanos, cento e cinquenta, que vinham ter conosco dentre os pagãos que estão ao redor de nós.
18 Ma Nẽhẽmíyã ꞌi ma ãkónã aꞌdílé ụ́ꞌdụ́ ãlu ãlu sĩ rĩ agá tị́ fẽ ãlu, kãbĩlõ ãlá la kí fẽ ázíyá ãꞌụ́ kí abe ãzíla ụ́ꞌdụ́ mụdrị́ ãlu ãlu sĩ ma wáyĩnĩ pírí ũví ndú-ndú rĩ kí fẽ. ꞌDĩ kí drị̃ gâsĩ pírí ága ãkónã fẽlé gávũnã ꞌbaní rĩ kí vú ku ãꞌdusĩku ãko lẽlé ꞌbá ꞌbadrị̂lé rĩ kí tẹ́rị́ ãnzị la rú kí drị̃ gá.
18 Ora, aquilo que era preparado para mim diariamente era um boi e seis ovelhas escolhidas; também aves eram preparadas para mim, e uma vez a cada dez dias, provisão de todo tipo de vinho; contudo, não exigi o pão do governador, porque a servidão era pesada sobre este povo.
19 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ázị dó Ãdróŋá ꞌi, ꞌbárĩ Ãdróŋá mádrị̂, mí ũrã drĩ áma ị́jọ́ ãzíla íwi mání sụ̃sụ́ ị́jọ́ pírí mání ngalé ꞌbá ꞌdĩ ꞌbaní ꞌdĩ kî sĩ fô.
19 Pensa em mim, meu Deus, para o bem, de acordo com tudo o que tenho feito por este povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.