Neemias 5
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs ARA
1 “Sáwã ãzí ꞌbã vúlé gá ãgọbị ãzí kí ũkú ãzí kí abe iꞌdó kí ununuŋá ãmbógó la ĩꞌbã ádrị́pịka Yãhụ́dị̃ rú rĩ kí ụrụꞌbá gá.”
1 Foi grande, porém, o clamor do povo e de suas mulheres contra os judeus, seus irmãos.
2 Ãzí rĩ jọ kí, “Ãma anzịŋá ãma drị̂ kí abe ũꞌbí ru, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ lẽ ãma ịsụ́ kí ãná, ãma dó sĩ na la sĩ uꞌájó ídri.”
2 Porque havia os que diziam: Somos muitos, nós, nossos filhos e nossas filhas; que se nos dê trigo, para que comamos e vivamos.
3 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Ãma dó mụ ãko ãmadrị́ ámvụ́, zãbíbũ ife kí ãzíla jó kí ꞌbãlé gúrã rú sĩ ãkónã ịsụ́jó sáwã ãbị́rị́ drị́ ꞌdĩ agá.”
3 Também houve os que diziam: As nossas terras, as nossas vinhas e as nossas casas hipotecamos para tomarmos trigo nesta fome.
4 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Ãma aꞌị́ séndẽ sĩ mụ̃sọ́rọ̃ ũfẽjó úpí drị́ ámvụ́ ãmadrị̂ kí sĩ ãzíla zãbíbũ ife kí sĩ.
4 Houve ainda os que diziam: Tomamos dinheiro emprestado até para o tributo do rei, sobre as nossas terras e as nossas vinhas.
5 Ãdrĩ táni adru ĩꞌba abe ãrí ãzíla ĩzá ãlu, anzịŋá ãmadrị̂ drĩ kí táni adru ãlá ru anzịŋá ĩꞌbadrị̂ kî áni rá tí, ãma anzịŋá ãmadrị̂ kí fẽ adrulé ãtíꞌbó ru ĩꞌbaní sĩ séndẽ ịsụ́jó sĩ uꞌájó ídri. Ãma uzị izonzị ãmadrị́ ãzí rĩ kí ꞌbo, ãma dó ũkpó kó ru ãꞌdusĩku ámvụ́ ãmadrị̂ kí zãbíbũ ife ãmadrị̂ kí abe acá kí dó ꞌbá ãzí ꞌbãni la rú.”
5 No entanto, nós somos da mesma carne como eles, e nossos filhos são tão bons como os deles; e eis que sujeitamos nossos filhos e nossas filhas para serem escravos, algumas de nossas filhas já estão reduzidas à escravidão. Não está em nosso poder evitá-lo; pois os nossos campos e as nossas vinhas já são de outros.
6 Ma dó mụ ĩꞌbã ununuŋá arelé ꞌbo, ũmbã rụ dó sĩ ma ambamba.
6 Ouvindo eu, pois, o seu clamor e estas palavras, muito me aborreci.
7 Mání ị́jọ́ ũrã agá ị́jọ́ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbã kí jọlé rĩ drị̃ gá, ánga dó sĩ ị́jọ́ jọlé ꞌbá ãmbogo ãzíla drị̃lẹ́ka rú rĩ kí abe, ájọ ĩꞌbaní, “Ĩmi ĩmĩ ádrị́pịka kí ĩkpã, ĩmi séndẽ ũꞌbã séndẽ ĩꞌbaní aꞌị́lé ĩmidrị́ rĩ drị̃ gá ambamba!” Má aꞌị́ ꞌbá pírí kí amụ́jó sĩ drị̃ ụfụjó sĩ ị́jọ́ ꞌdĩ ãzã kojó.
7 Depois de ter considerado comigo mesmo, repreendi os nobres e magistrados e lhes disse: Sois usurários, cada um para com seu irmão; e convoquei contra eles um grande ajuntamento.
8 Ájọ ĩꞌbaní, “Ãmaní icójó rá rĩ áni, ãma unze ãmã ádrị́pịka Yãhụ́dị̃ rú ándrá ụzịlé ãmị́yọ́ŋá ꞌbaní rĩ kí vúlé ꞌbo, wó ĩlẽ drĩ vâ kí ụzịlé ãtíꞌbó ru vúlé ị̃dị́ yã? Ãma dó kí unze pâlé sị́? Wó ꞌbá drị̃lẹ́ ru rĩ ĩyãŋã kí tútú, ndrụ̃ kí ị́jọ́ jọlé tí.”
8 Disse-lhes: nós resgatamos os judeus, nossos irmãos, que foram vendidos às gentes, segundo nossas posses; e vós outra vez negociaríeis vossos irmãos, para que sejam vendidos a nós?
9 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ájọ, “Ị́jọ́ ĩminí ngalé ꞌdĩ ĩꞌdi ũnzí! Lẽ ĩmi ụ̃rị̃ Ãdróŋá ĩndĩ ãzíla ĩnga ị́jọ́ pịrị rĩ áyụ. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku mẹ́rọ́ꞌbá ãmadrị̂ rú rĩ icó dó sĩ ãma uꞌdálé ku.
9 Então, se calaram e não acharam o que responder. Disse mais: não é bom o que fazeis; porventura não devíeis andar no temor do nosso Deus, por causa do opróbrio dos gentios, os nossos inimigos?
10 Ma ꞌi, mâ ádrị́pịka kí ãzíla ꞌbá mádrị́ ãzí rĩ kí abe ãma vâ séndẽ ãzíla ãná fẽ ꞌbá ꞌbaní tị ũfẽlé vúlé rá. Wó lẽ ãma aꞌbe kí dó sĩ ị́jọ́ ꞌbá kí ĩkpãjó séndẽ ũꞌbãjó kí drị̃ gá ambamba rĩ rá.
10 Também eu, meus irmãos e meus moços lhes demos dinheiro emprestado e trigo. Demos de mão a esse empréstimo.
11 Lẽ ãndrũ ĩmi uja ĩꞌbã ámvụ́ kí, ámvụ́ mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ kí, ámvụ́ zãbíbũ drị̂ kí ãzíla jó kí abe ĩꞌbadrị́. Ĩmi uja séndẽ ĩminí ũꞌbãlé séndẽ ĩꞌbaní ꞌdụlé ĩmidrị́ rĩ kí drị̃ gá rĩ kí, ãná, wáyĩnĩ úꞌdí ãzíla mị̃zẹ̃yị́tụ̃ ãdu fẽlé ĩꞌbaní rĩ kí ꞌbã ãlu túrú drị̃ gá rĩ kí vúlé.”
11 Restituí-lhes hoje, vos peço, as suas terras, as suas vinhas, os seus olivais e as suas casas, como também o centésimo do dinheiro, do trigo, do vinho e do azeite, que exigistes deles.
12 ꞌBá ꞌdĩ jọ kí, “Ãma kí uja vúlé rá, ãma icó ãko ãzị́ aꞌị́lé ꞌdã drị̃ gâsĩ ĩꞌba drị̂lé ku. Ãma dó nga la míní jọlé rĩ áni.”
12 Então, responderam: Restituir-lhes-emos e nada lhes pediremos; faremos assim como dizes. Então, chamei os sacerdotes e os fiz jurar que fariam segundo prometeram.
13 Má aya vâ kánzũ mání sụ̃lé rĩ ꞌi ãzíla ájọ, “Gẹ̃rị̃ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ũyõ ꞌdĩ nalépi rá wó vú la ũbĩlépi ku rĩ Ãdróŋá la vâ ãko ĩꞌdidrị̂ kí ꞌdụ rá, ĩꞌdi dó sĩ ace ãko ãzí kóru.”
13 Também sacudi o meu regaço e disse: Assim o faça Deus, sacuda de sua casa e de seu trabalho a todo homem que não cumprir esta promessa; seja sacudido e despojado. E toda a congregação respondeu: Amém! E louvaram o Senhor ; e o povo fez segundo a sua promessa.
14 Iꞌdójó ụ́ꞌdụ́ áma pẽjó gávũnã rú ãngũ Yụ́dã drị̂ gá ꞌdã sĩ, ꞌdĩ ílí kãlị́ ị̃rị̃ kpere ílí kãlị́ na drị̃ ị̃rị̃ úpí Ãrĩtãsẽrĩsésĩ ꞌbã adrujó úpí ru rĩ gá. Ílí mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ꞌdã kí agá pírí ãma mâ ádrị́pịka kí abe ãgã ãkónã fẽlé gávũnã ní ri kí ꞌdụlé úmgbé.
14 Também desde o dia em que fui nomeado seu governador na terra de Judá, desde o vigésimo ano até ao trigésimo segundo ano do rei Artaxerxes, doze anos, nem eu nem meus irmãos comemos o pão devido ao governador.
15 Wó gávũnã áma drị̃lẹ́ gá drị̃drị̃ rĩ ri kí ándrá tẹ́rị́ ãnzị la kí ũꞌbãlé ꞌbá kí drị̃ gá ãzíla ꞌdụ kí séndẽ ífí-ífí ru kãlị́ sụ ĩꞌbadrị́ ãkónã kí drị̃ gá wáyĩnĩ be. ꞌBá gávũnã ꞌdĩ kí ũngúkú gá rĩ ũꞌbã kí vâ tẹ́rị́ ãnzị la kí ꞌbá kí drị̃ gá ĩndĩ. Wó mâ rú rĩ, ụ̃rị̃ Ãdróŋá drị̂ sĩ má idé ị́jọ́ ãzí ꞌdĩ áni la ku.
15 Mas os primeiros governadores, que foram antes de mim, oprimiram o povo e lhe tomaram pão e vinho, além de quarenta siclos de prata; até os seus moços dominavam sobre o povo, porém eu assim não fiz, por causa do temor de Deus.
16 Áfẽ ma pírí sĩ ãzị́ bõrõ ꞌdĩ sịjó rĩ ngajó, ãgã ãngũ ĩgbãlé ãmaní úmgbé ãzíla ãtiꞌbo mádrị̂ ri kí ru tralé pírí ãzị́ ngaŋá gá.
16 Antes, também na obra deste muro fiz reparação, e terra nenhuma compramos; e todos os meus moços se ajuntaram ali para a obra.
17 ꞌDĩ ꞌbã drị̃ gá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú 150 rĩ kí ãmbogo kí abe ri kí ãkónã nalé mádrị́ ꞌbá ãzí amụ́lépi sụ́rụ́ ãma andre gá rĩ agá rĩ kí abe.
17 Também cento e cinquenta homens dos judeus e dos magistrados e os que vinham a nós, dentre as gentes que estavam ao nosso redor, eram meus hóspedes.
18 Ma Nẽhẽmíyã ꞌi ma ãkónã aꞌdílé ụ́ꞌdụ́ ãlu ãlu sĩ rĩ agá tị́ fẽ ãlu, kãbĩlõ ãlá la kí fẽ ázíyá ãꞌụ́ kí abe ãzíla ụ́ꞌdụ́ mụdrị́ ãlu ãlu sĩ ma wáyĩnĩ pírí ũví ndú-ndú rĩ kí fẽ. ꞌDĩ kí drị̃ gâsĩ pírí ága ãkónã fẽlé gávũnã ꞌbaní rĩ kí vú ku ãꞌdusĩku ãko lẽlé ꞌbá ꞌbadrị̂lé rĩ kí tẹ́rị́ ãnzị la rú kí drị̃ gá.
18 O que se preparava para cada dia era um boi e seis ovelhas escolhidas; também à minha custa eram preparadas aves e, de dez em dez dias, muito vinho de todas as espécies; nem por isso exigi o pão devido ao governador, porquanto a servidão deste povo era grande.
19 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ázị dó Ãdróŋá ꞌi, ꞌbárĩ Ãdróŋá mádrị̂, mí ũrã drĩ áma ị́jọ́ ãzíla íwi mání sụ̃sụ́ ị́jọ́ pírí mání ngalé ꞌbá ꞌdĩ ꞌbaní ꞌdĩ kî sĩ fô.
19 Lembra-te de mim para meu bem, ó meu Deus, e de tudo quanto fiz a este povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.