Marcos 14

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ace drĩ ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃ sĩ lẽjó ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ ãzíla mũkátĩ ãkụ́kị́ kóru rĩ najó. Ãtalo ãmbogo ꞌdĩ kí imbaꞌba ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi rĩ kí abe ri kí gẹ̃rị̃ ndrụ̃lé ũní-ũní ru sĩ Yẹ́sụ̃ rụjó ĩꞌdi ꞌdịjó rá.
1 Ora, dali a dois dias seria a festa da Páscoa e dos {pães} Ázimos; e os sumos sacerdotes e os escribas buscavam algum meio de prender Jesus à traição para matá-lo.
2 Jọ kí cénĩ-cénĩ rú, “Wó lẽ ꞌbã adru ụ́ꞌdụ́ ụ̃mụ̃ drị̂ sĩ ku, ꞌbá kí mụ ũmbã iꞌdólé ku.”
2 Mas não durante a festa, diziam eles, para não haver talvez algum tumulto entre o povo.
3 Yẹ́sụ̃ ꞌbã adru agá Bẽtánĩ gá lị́cọ́ ágọ́bị́ umvelé Sị̃mọ́nị̃ ãrí ꞌbã nalé rá rĩ drị́ rĩ sĩ, ũkú ãzí amụ́ ãdu ãjẹ̃ rú ãjị́ ngụ̃lépi vĩrĩ umvelé nádĩ la trũ cụ́pã gá tré. Nzị̃ tị la ũsũ dó ĩꞌdi Yẹ́sụ̃ ꞌbã drị̃ gá.
3 Jesus se achava em Betânia, em casa de Simão, o leproso. Quando ele se pôs à mesa, entrou uma mulher trazendo um vaso de alabastro cheio de um perfume de nardo puro, de grande preço, e, quebrando o vaso, derramou-lho sobre a cabeça.
4 ꞌBá ãzí rilépi ĩꞌdi trũ méjã ꞌbã tị gá rĩ iꞌdó kí unulé jọ kí, “Ũkú ꞌdĩ iza dó ãdu ãjẹ̃ rú ꞌdĩ íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?
4 Alguns, porém, ficaram indignados e disseram entre si: Por que este desperdício de bálsamo?
5 Ícó tá ãdu ꞌdĩ ị̃tụ̃ndãlé ãjẹ̃ ĩyõ la sĩ sĩlíngĩ túrú na séndẽ la fẽjó ꞌbá lẽmẽrí rĩ ꞌbanî.” ꞌDĩ vúlé gá uzá kí dó ũkpõ sĩ ũkû drị̃ gá.
5 Poder-se-ia tê-lo vendido por mais de trezentos denários, e os dar aos pobres. E irritavam-se contra ela.
6 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌbaní, “Ĩmi aꞌbe ũkú ꞌdĩ cã. Ĩmi ĩcãndĩ ĩꞌdi ku. Idé mání ị́jọ́ mũkẽ ũniyambamba la.
6 Mas Jesus disse-lhes: Deixai-a. Por que a molestais? Ela me fez uma boa obra.
7 ꞌBá lẽmẽrí rĩ kí ụ́ꞌdụ́ pírí sĩ ĩmi abe, ĩmi icó ĩꞌbaní ãko fẽlé sáwã cí ĩminí lẽlé rĩ agá. Wó má icó mụlé uꞌálé ĩmi abe ụ́ꞌdụ́ pírí ku.
7 Vós sempre tendes convosco os pobres e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; mas a mim não me tendes sempre.
8 Idé ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã lẽlé mání rĩ ꞌbo, ĩꞌdi ꞌbã ãdu ũsũjó áma ụrụꞌbá gâ sĩ áma itújó bábá sĩ áma ị̃sị̃jó rĩ sĩ.
8 Ela fez o que pode: embalsamou-me antecipadamente o corpo para a sepultura.
9 Ma ĩminí ị́jọ́ mgbã jọ, ãngũ pírí ụ̃nọ́kụ́ drị̃ gá ꞌdâ ála sĩ ị́jọ́ mgbã rĩ ũlũjó rĩ kí agá, ála ị́jọ́ ũkú ꞌdĩ ꞌbã idélé rĩ ũlũ ĩndĩ sĩ ĩꞌdi ꞌbã ị́jọ́ ũrãjó.”
9 Em verdade vos digo: onde quer que for pregado em todo o mundo o Evangelho, será contado para sua memória o que ela fez.
10 Yụ́dãsị̃ Ị̃sị̃kãrị́yọ́tị̃ ꞌbá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ꞌdĩ ꞌbã ãzí ru rĩ, mụ ãtalo ãmbogo rĩ ꞌba rụ̂lé sĩ mụjó Yẹ́sụ̃ mẹ́lẹ́ mbejó.
10 Judas Iscariotes, um dos Doze, foi avistar-se com os sumos sacerdotes para lhes entregar Jesus.
11 Ãtalo ãmbogo ꞌdĩ uꞌá kí ãyĩkõ sĩ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã jọlé rĩ sĩ, azị kí dó ĩꞌdiní sĩlíngĩ fẽjó rá. ꞌDãá Yụ́dãsị̃ iꞌdó dó sáwã múké sĩ ĩꞌdi rụjó rĩ kí ndrụ̃lé ãngũ la abe sĩ ĩꞌdi fẽjó ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdĩ ꞌbadrị́.
11 A esta notícia, eles alegraram-se e prometeram dar-lhe dinheiro. E ele buscava ocasião oportuna para o entregar.
12 Ụ́ꞌdụ́ drị̃drị̃ ụ̃mụ̃ mũkátĩ ãkụ́kị́ kóru rĩ najó sĩ ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ ꞌbã kãbĩlõ kí ụlị́jó ídétáŋá ru rĩ sĩ, ꞌbá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé rĩ zị kí ĩꞌdi, “Ílẽ ãmụ ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ idélé míní íngõlé?”
12 No primeiro dia dos Ázimos, em que se imolava a Páscoa, perguntaram-lhe os discípulos: Onde queres que preparemos a refeição da Páscoa?
13 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, Yẹ́sụ̃ pẽ ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé rĩ kí tị ị̃rị̃ jọ ĩꞌbaní, “Ĩminí fi agá táwụ̃nị̃ ãmbógó rĩ agâlé ĩdrĩ drị̃ ụfụ ágọ́bị́ ãzí úmvú ị̃yị́ drị̂ trũ drị̃ gá la abe, ĩꞌde vú la gâ sĩ.
13 Ele enviou dois dos seus discípulos, dizendo: Ide à cidade, e sair-vos-á ao encontro um homem, carregando um cântaro de água.
14 Jó ĩꞌdi ꞌbã fijó rĩ gá, ĩzị jó ꞌdị́pị ꞌi, ‘Ímbápị jọ jó ãmụ́ ꞌbadrị́ gá mání sĩ ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ najó ꞌbá mání imbálé rĩ abe rĩ íngõlé yã?’
14 Segui-o e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre pergunta: Onde está a sala em que devo comer a Páscoa com os meus discípulos?
15 Jó ꞌdị́pị la mụ jó ꞌa mgbọ gõrófã agá idélé bábá ãko pírí trũ la iꞌdalé ĩminí, ĩmi idé dó ãmaní ãkónã ala gá ꞌdãá.”
15 E ele vos mostrará uma grande sala no andar superior, mobiliada e pronta. Fazei ali os preparativos.
16 ꞌBá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé ꞌdĩ ko kí dó drị̃ mụlé táwụ̃nị̃ ãmbógó ꞌdã agâlé, ịsụ́ kí ị́jọ́ kí cécé tá Yẹ́sụ̃ ꞌbã jọlé ĩꞌbaní rĩ áni. Idé kí dó ãkónã ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ drị̂ ꞌdãá.
16 Partiram os discípulos para a cidade e acharam tudo como Jesus lhes havia dito, e prepararam a Páscoa.
17 Ĩꞌdi mụ calé ĩndró sĩ, Yẹ́sụ̃ acá kí dó ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ꞌdĩ kí abe.
17 Chegando a tarde, dirigiu-se ele para lá com os Doze.
18 Yẹ́sụ̃ ꞌbã kí ri agá méjã tị gá ãkónã na agá, jọ ímbáꞌbá ꞌbaní, “Ma ĩminí ị́jọ́ mgbã jọ, ꞌbá ãzí ãlu ĩmi agá ꞌdâ la mụ áma mẹ́lẹ́ mbelé nĩ, ꞌbá ãmã sĩ ãkónã najó ĩꞌdi be ãngũ ãlu gá rĩ ꞌi.”
18 E enquanto estavam sentados à mesa e comiam, Jesus disse: Em verdade vos digo: um de vós que come comigo me há de entregar.
19 Ị́jọ́ ꞌdĩ fẽ kí ásị́ acá dó ũcõgõ rú, iꞌdó kí Yẹ́sụ̃ ụzịlé “Adru ma ꞌi ku yã?”
19 Começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe, um após outro: Porventura sou eu?
20 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌbaní, “Ĩꞌdi adru ĩmi mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ꞌdĩ ꞌbã ãzí ãma sĩ íná najó ĩꞌdi be bãkụ́lẹ̃ ãlu agá rĩ ꞌi.
20 Respondeu-lhes ele: É um dos Doze, que se serve comigo do mesmo prato.
21 Ngọ́tị́ ꞌBádrị̂ la mụ drãlé rá cécé ị́jọ́ sĩlé rĩ ꞌbã jọlé rĩ áni. Wó ĩꞌdi mụ adrulé andre ũnzĩ ãmbógó la rú ꞌbá Ngọ́tị́ ꞌBádrị̂ ꞌbã mẹ́lẹ́ mbelépi rĩ nî. Údrĩ ándrá ꞌbá íni rĩ tị agá ku la ándrá múké.”
21 O Filho do homem vai, segundo o que dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do homem for traído! Melhor lhe seria que nunca tivesse nascido...
22 Ĩꞌbã kí ãkónã na agá, Yẹ́sụ̃ ꞌdụ mũkátĩ fẽ ãwãꞌdĩfô drị̃ la gá, anu ꞌa la rá, fẽ dó ĩꞌdi ꞌbá ĩꞌdi ĩꞌbaní jọ, “Ĩna ụrụꞌbá mádrị́ gá rĩ ꞌi.”
22 Durante a refeição, Jesus tomou o pão e, depois de o benzer, partiu-o e deu-lho, dizendo: Tomai, isto é o meu corpo.
23 ꞌDụ dó kópõ fẽ ãwãꞌdĩfô Ãdróŋá ní drị̃ la gá, ãzíla fẽ dó ĩꞌbadrị̂lé, nga kí dó pírí mvụlé la.
23 Em seguida, tomou o cálice, deu graças e apresentou-lho, e todos dele beberam.
24 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌbaní, “Kópõ ꞌdĩ ãrí mádrị́ mụlépi asulépi ꞌbá wẽwẽ rú kí sĩ rĩ, ãzíla ĩꞌdi tị icíma Ãdróŋá ní ꞌbá ĩꞌdidrị̂ abe rĩ ꞌi.
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue, o sangue da aliança, que é derramado por muitos.
25 Ájọ ĩminí ị́jọ́ mgbã, má icó zãbíbũ ífí sụ́ ꞌdĩ mvụlé ị̃dị́ ku kpere mání mụ agá úꞌdí rĩ mvụ agá Sụ́rụ́ Ãdróŋá drị̂ agá.”
25 Em verdade vos digo: já não beberei do fruto da videira, até aquele dia em que o beberei de novo no Reino de Deus.
26 Kí dó mụ úngó ngolé sĩ Ãdróŋá ịcụ́jó ꞌbo, ko kí dó drị̃ mụlé ꞌBé Mị̃zẹ̃yị́tụ̃ gá.
26 Terminado o canto dos Salmos, saíram para o monte das Oliveiras.
27 Yẹ́sụ̃ jọ ímbáꞌbá ĩꞌdidrị́ gá rĩ ꞌbaní, “Ĩmi pírí la mụ áma aꞌbelé áꞌdụ̂sĩ ĩmi apá rá. Ị́jọ́ sĩlé rĩ ꞌbã jọlé rĩ ꞌbã áni,
27 E Jesus disse-lhes: Vós todos vos escandalizareis, pois está escrito: Ferirei o pastor, e as ovelhas serão dispersas {Zac 13,7}.
28 Wó má angá jõ ídri rú ꞌbo, ma mụ mụlé ĩmi drị̃lẹ́ gá Gãlị́lị̃ gâlé.”
28 Mas depois que eu ressurgir, eu vos precederei na Galiléia.
29 Pétẽrõ angá ụrụgá jọ, “ꞌBá pírí drĩ kí táni mụ ími aꞌbelé áꞌdụ̂sĩ, má icó ku.”
29 Entretanto, Pedro lhe respondeu: Ainda que todos se escandalizem de ti, eu, porém, nunca!
30 Yẹ́sụ̃ jọ Pétẽrõ ní, “Ájọ míní mgbã ị́nị́ ãndrũ ꞌdĩ sĩ ãꞌụ́gọ́ ꞌbe drĩ cẹ̃rẹ́ pâlé ị̃rị̃ ku, mi jọ la ími tị sĩ pâlé na ínị̃ ma ku.”
30 Jesus disse-lhe: Em verdade te digo: hoje, nesta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes me terás negado.
31 Wó Pétẽrõ umvi ị́jọ́ tị ũkpó sĩ, “Má icó ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã áni la jọlé áma tị sĩ ku, jõ táni ãmaní mụjó ũdrãjó mí be, má ãꞌị̃ rá.” Ímbáꞌbá ãzí rĩ jọ kí pírí ꞌdĩ ꞌbã áni.
31 Mas Pedro repetia com maior ardor: Ainda que seja preciso morrer contigo, não te renegarei.E todos disseram o mesmo.
32 Yẹ́sụ̃ kí dó mụ calé ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé rĩ kí abe ãngũ umvelé Gẽtẽsẽmánĩ ꞌi rĩ gá, jọ ĩꞌbaní, “Ĩri áma tẽlé ꞌdâ, ma drĩ mụ Ãdróŋá zịlé.”
32 Foram em seguida para o lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: Sentai-vos aqui, enquanto vou orar.
33 ꞌDụ Pétẽrõ ꞌi, Yãkóꞌbõ ꞌi ãzíla Yõhánã ꞌi isé ru ĩꞌba abe drị̃ gá were, ãzíla iꞌdó dó uꞌálé cãndí sĩ ãzíla ũcõgõ ãmbógó la sĩ,
33 Levou consigo Pedro, Tiago e João; e começou a ter pavor e a angustiar-se.
34 ãzíla jọ ĩꞌbaní, “Ũcõgõ afí áma ásị́ gá ĩꞌdi áma ásị́ lị ambamba ãni rú drã tị gá. Ĩtẽ ma ꞌdâ, ĩmi adru mịfị́ mgbọ.”
34 Disse-lhes: A minha alma está numa tristeza mortal; ficai aqui e vigiai.
35 Ĩꞌdi mụ ru isélé drị̃lẹ́ gá were ꞌbo, tị̃ ãja vụ̃rụ́ Ãdróŋá ãꞌị̃jó jọ, “Drĩ tá icó rá sáwã drị̃ cịjó rĩ drĩ tá alị áma drị̃ gâ sĩ alị-alị la múké.”
35 Adiantando-se alguns passos, prostrou-se com a face por terra e orava que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 Jọ vâ, “Bãbá! Má Átẹ́pị, ãko pírí icó kí rá la mî sĩ. Íꞌdụ kópõ ãzá tajó rĩ má rụ́ ꞌdâ rá adru mâ lẽlé rĩ áni ku, wó mî lẽlé rĩ áni.”
36 Aba! {Pai!}, suplicava ele. Tudo te é possível; afasta de mim este cálice! Contudo, não se faça o que eu quero, senão o que tu queres.
37 Yẹ́sụ̃ la mụ ãgõlé ímbáꞌbá ꞌba rụ́ ꞌdõlé, ịsụ́ kí ụ́ꞌdụ́ ko agá. Umve Sị̃mọ́nị̃ Pétẽrõ ꞌi jọ ĩꞌdiní, “Ĩmi ụ́ꞌdụ́ ko yã? Ĩmi icó tẽlé mịfị́ trũ mgbọ sáwã ãlu ku yã?”
37 Em seguida, foi ter com seus discípulos e achou-os dormindo. Disse a Pedro: Simão, dormes? Não pudeste vigiar uma hora!
38 Jọ ĩꞌbaní, “Ĩmi adru mịfị́ trũ mgbọ, ĩzị Ãdróŋá ꞌi ĩmi mụ filé ụ̃ꞌbị̃táŋá agá ku. Úríndí lẽ rá wó ụrụꞌbá ũkpó kóru.”
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação. Pois o espírito está pronto, mas a carne é fraca.
39 Yẹ́sụ̃ uja vâ ru gõlé vúlé Ãdróŋá zịlé tá ĩꞌdi ꞌbã zịlé drị̃drị̃ rĩ áni.
39 Afastou-se outra vez e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Ĩꞌdi vâ mụ ru ujalé ĩꞌba rụ̂lé, ịsụ́ vâ kí ụ́ꞌdụ́ ko agá, ãꞌdusĩku mịfị́ la kí ãnzị ru ụ́ꞌdụ́ sĩ, ãzíla nị̃ kí kí ãꞌdu ị́jọ́ jọ ĩꞌdiní yã rĩ gá ku.
40 Voltando, achou-os de novo dormindo, porque seus olhos estavam pesados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Ĩꞌdi mụ gõlé ĩꞌba rụ̂lé pâlé na la sĩ, jọ ĩꞌbaní, “Ĩmi drĩ kpere ụ́ꞌdụ́ ko ãzíla avị́ yã? Ca rá! Sáwã sĩ Ngọ́tị́ ꞌBádrị̂ mẹ́lẹ́ mbejó ĩꞌdi fẽjó ꞌbá ũnzí ꞌbadrị́ rĩ acá ꞌbo.
41 Voltando pela terceira vez, disse-lhes: Dormi e descansai. Basta! Veio a hora! O Filho do homem vai ser entregue nas mãos dos pecadores.
42 Ĩmi angá ãmụ kî! Ĩndre, ꞌbá áma mẹ́lẹ́ mbelépi rĩ la amụ́ ꞌdĩ!”
42 Levantai-vos e vamos! Aproxima-se o que me há de entregar.
43 Yẹ́sụ̃ ꞌbã drĩ ị́jọ́ jọ agá ꞌdâ, cọtị Yụ́dãsị̃ ꞌbá ĩꞌdi imbálé mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ rĩ ꞌbã ãzí ãlu rĩ acá. ꞌBá ũꞌbí amụ́lépi ĩꞌdi trũ rĩ kí túré trũ ãzíla ménéŋá abe drị́ gá. ꞌDĩ kí ꞌbá ãtalo ãmbogo, imbaꞌba ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi, ãzíla ꞌbá ĩyõ rĩ ꞌbã kí tị ãpẽlé nĩ rĩ kî.
43 Ainda falava, quando chegou Judas Iscariotes, um dos Doze, e com ele um bando armado de espadas e cacetes, enviado pelos sumos sacerdotes, escribas e anciãos.
44 Yụ́dãsị̃ iꞌda tá ĩꞌbaní ị́jọ́ ícétáŋá ru la ꞌbá ꞌdĩ abe ídu rú: “Ágọ́bị́ mání mụlé zịlé amvuŋá sĩ rĩ bãsĩ ĩꞌdi ꞌi, ĩrụ ĩꞌdi, ãsĩkárĩ ꞌbã rụ kí dó ĩꞌdi agụlé drị̃ gá.”
44 Ora, o traidor tinha-lhes dado o seguinte sinal: Aquele a quem eu beijar é ele. Prendei-o e levai-o com cuidado.
45 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, Yụ́dãsị̃ mụ dó cọtị pịrị Yẹ́sụ̃ rụ̂lé jọ, “Rábị̃!” zị dó ĩꞌdi amvuŋá sĩ.
45 Assim que ele se aproximou de Jesus, disse: Rabi!, e o beijou.
46 Rụ kí dó ĩꞌdi mgbemgbe cí.
46 Lançaram-lhe as mãos e o prenderam.
47 Wó ꞌbá ãzí pá tulépi ãni rú ꞌdãá la anzé ménéŋá ga átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ ꞌbã ãtíꞌbó ꞌbã bị́lẹ́ wẹ́ vụ̃rụ́.
47 Um dos circunstantes tirou da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e decepou-lhe a orelha.
48 Yẹ́sụ̃ jọ ũꞌbí ꞌbaní, “Ĩmi amụ́ áma rụlé túré, ãzíla ménéŋá ãꞌdị́ drị̂ trũ má iza ꞌbã rĩ ị́jọ́ ũnzí la áni ãꞌdu sĩ yã?
48 Mas Jesus tomou a palavra e disse-lhes: Como a um bandido, saístes com espadas e cacetes para prender-me!
49 Ma ụ́ꞌdụ́ pírí sĩ ĩmi abe ꞌbá kí imbá agá lị́cọ́ Ãdróŋá drị̂ agá ꞌdãá, ĩrụ jõ ma ku. Wó ị́jọ́ sĩlé bụ́kụ̃ Ãdróŋá drị̃ agá rĩ ꞌbã idé ru nĩ.”
49 Entretanto, todos os dias estava convosco, ensinando no templo, e não me prendestes. Mas isso acontece para que se cumpram as Escrituras.
50 Ị́jọ́ ꞌdã ꞌbã ũngúkú gá ꞌbá pírí aꞌbe kí ĩꞌdi áꞌdụ̂sĩ apá kí rá.
50 Então todos o abandonaram e fugiram.
51 ꞌBá ãzí kãrị́lẹ̃ rú ꞌdelépi Yẹ́sụ̃ vú gâ sĩ la cí, sụ̃ bõngó ku wó ꞌbe ru ụrụꞌbá sókã sĩ. ꞌBá ũꞌbí tá Yẹ́sụ̃ rụlépi ꞌdĩ ụ̃ꞌbị̃ kí tí ĩꞌdi rụlé,
51 Seguia-o um jovem coberto somente de um pano de linho; e prenderam-no.
52 mvu apálé pílílí ru aꞌbe bõngó sókã rú ꞌdĩ kí drị́ gá ꞌdãá.
52 Mas, lançando ele de si o pano de linho, escapou-lhes despido.
53 Ị́jọ́ ꞌdã ꞌbã ũngúkú gá ꞌbá ꞌdĩ agụ kí dó Yẹ́sụ̃ ꞌi átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ drị́ jó agâlé. ꞌBá pírí ãtalo ãmbogo, imbaꞌba ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi rĩ kí ãzíla ꞌbá ĩyõ rĩ kí abe tra kí ru ĩꞌdidrị́ko gá ꞌdãá.
53 Conduziram Jesus à casa do sumo sacerdote, onde se reuniram todos os sacerdotes, escribas e anciãos.
54 Pétẽrõ bĩ Yẹ́sụ̃ vú rá-rá ru kpere lị́cọ́ ꞌa átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ drị́ ꞌdã agâlé. Ri kí dó vụ̃rụ́ ãsĩkárĩ jó Ãdróŋá drị̂ andre tẽlépi rĩ abe ãcí yulé.
54 Pedro o foi seguindo de longe até dentro do pátio. Sentou-se junto do fogo com os servos e aquecia-se.
55 Ãtalo ãmbogo rĩ kí ꞌbá ị́jọ́ amálépi rĩ kí abe pírí, ri kí ị́jọ́ ãzí ĩnzõ rú la ndrụ̃lé Yẹ́sụ̃ ụrụꞌbá gâ sĩ ĩꞌdi ꞌdịjó wó ịsụ́ kí ku.
55 Os sumos sacerdotes e todo o conselho buscavam algum testemunho contra Jesus, para o condenar à morte, mas não o achavam.
56 ꞌBá wẽwẽ rú nze kí ị́jọ́ ĩnzõ rú la kí vú Yẹ́sụ̃ ụrụꞌbá gá, wó ị́jọ́ ĩꞌbã kí jọlé rĩ icí kí ru ku.
56 Muitos diziam falsos testemunhos contra ele, mas seus depoimentos não concordavam.
57 Ãgọbị ãzí tu kí pá ị́jọ́ ĩnzõ rú la vú nzelé Yẹ́sụ̃ ụrụꞌbá gá jọ kí,
57 Levantaram-se, então, alguns e deram esse falso testemunho contra ele:
58 “Ãma are ĩꞌdi ꞌbã ị́jọ́ ꞌdĩ jọ agá, ‘Ma mụ jó Ãdróŋá drị́ ꞌbá ꞌbã kí sịlé ꞌdĩ andilé rá. Ụ́ꞌdụ́ na vúlé gá ma vâ mụ sịlé la rá.’”
58 Ouvimo-lo dizer: Eu destruirei este templo, feito por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, que não será feito por mãos de homens.
59 Ị́jọ́ ĩꞌbã kí jọlé ꞌdĩ icí kí ru pírí ku.
59 Mas nem neste ponto eram coerentes os seus testemunhos.
60 Átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ angá pá tulé ụrụgá ꞌbá kí drị̃lẹ́ gá ꞌdãá zị Yẹ́sụ̃ ꞌi, “Mí icó tị apelé sĩ ị́jọ́ umvijó ku yã? Ị́jọ́ ꞌbá ꞌdĩ ꞌbã kí vú nze lé mí rụ́ ꞌdĩ kí ãꞌdu?”
60 O sumo sacerdote levantou-se no meio da assembléia e perguntou a Jesus: Não respondes nada? O que é isto que dizem contra ti?
61 Wó Yẹ́sụ̃ ĩyãŋã tútú ape tị sĩ ị́jọ́ umvijó ku. Átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ zị vâ ĩꞌdi ị̃dị́, “Mi Kúrísĩtõ Ãdróŋá ꞌbã Ngọ́pị ꞌi yã?”
61 Mas Jesus se calava e nada respondia. O sumo sacerdote tornou a perguntar-lhe: És tu o Cristo, o Filho de Deus bendito?
62 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Ma ĩꞌdi ꞌi. Ĩmi Ngọ́tị́ ꞌBádrị̂ ndre ri agá Ãdróŋá Ũkpó ꞌDị́pị ꞌbã drị́ ãndá rĩ gá, ãzíla amụ́ agá ụ̃rụ́ꞌbụ̃ ꞌbụ̃ gá rĩ abe!”
62 Jesus respondeu: Eu o sou. E vereis o Filho do Homem sentado à direita do poder de Deus, vindo sobre as nuvens do céu.
63 Ũmbã sĩ átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ asi dó kánzũ ĩꞌdi ụrụꞌbá gá ri kí ũmbã sĩ rá ãzíla jọ, “Sãdínĩ ãmaní ndrụ̃lé ĩꞌdiní ị̃dị́ rĩ íngõ ꞌi?
63 O sumo sacerdote rasgou então as suas vestes. Para que desejamos ainda testemunhas?!, exclamou ele.
64 Ĩmi are úꞌdáŋá ĩꞌdi ꞌbã sĩ Ãdróŋá ꞌdajó rĩ ꞌbo. Ĩmĩ ũrã ị́jọ́ íngoní?”
64 Ouvistes a blasfêmia! Que vos parece? E unanimemente o julgaram merecedor da morte.
65 ꞌBá ãzí rĩ iꞌdó kí sụ̃sụ́ uwílé Yẹ́sụ̃ ụrụꞌbá gá ãzí rĩ umbé kí ĩꞌdi ꞌbã mịfị́ kí cí, adị kí ĩꞌdi ãzíla jọ kí, “Ílũ ãmaní, mí ũrã ãꞌdi dị mi nĩ!” Ãsĩkárĩ ꞌdụ kí dó ĩꞌdi colé.
65 Alguns começaram a cuspir nele, a tapar-lhe o rosto, a dar-lhe socos e a dizer-lhe: Adivinha! Os servos igualmente davam-lhe bofetadas.
66 Pétẽrõ ꞌbã ri agá vụ̃rụ́ lị́cọ́ agá ꞌdãá, ĩzóŋá ãtíꞌbó ru átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ drị́ gá rĩ ꞌbã ãzí ãlu amụ́ ꞌdãá.
66 Estando Pedro embaixo, no pátio, veio uma das criadas do sumo sacerdote.
67 Ĩꞌdi mụ Pétẽrõ ndrelé ãcí yu agá ꞌdãá, Ifí ĩꞌdi ãni rú lọ́lọ́ jọ ĩꞌdiní, “Mi vâ ꞌbá Yẹ́sụ̃ Nãzẹ̃rẹ́tị̃ gá rĩ drị́ rĩ ꞌbã ãzí.”
67 Ela fixou os olhos em Pedro, que se aquecia, e disse: Também tu estavas com Jesus de Nazaré.
68 Wó Pétẽrõ tu rá, jọ, “Ánị̃ ĩꞌdi ku. Ánị̃ vâ ĩmi ị́jọ́ jọ ãꞌdu drị̃ gá yã rĩ ku.” Ãfũ dó ãmvé pãráta gá. Cọtị ãꞌụ́gọ́ ꞌbe cẹ̃rẹ́.
68 Ele negou: Não sei, nem compreendo o que dizes. E saiu para a entrada do pátio; e o galo cantou.
69 Ĩzóŋá tá ãtíꞌbó ru rĩ ndre vâ Pétẽrõ ị̃dị́ jọ ꞌbá pá utulépi ꞌdãá rĩ ꞌbaní, “Ágọ́bị́ ꞌdĩ bãsĩ ĩꞌbã ãzí.”
69 A criada, que o vira, começou a dizer aos circunstantes: Este faz parte do grupo deles.
70 Pétẽrõ tu vâ ị̃dị́.
70 Mas Pedro negou outra vez. Pouco depois, os que ali estavam diziam de novo a Pedro: Certamente tu és daqueles, pois és galileu.
71 Pétẽrõ iꞌdó ru alụ́lé, na ũyõ kí drị̃lẹ́ gá ꞌdãá jọ, “Ánị̃ ꞌbá ĩmi ị́jọ́ jọjó drị̃ la gá ꞌdĩ ku.”
71 Então ele começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais.
72 Cọtị ãꞌụ́gọ́ ꞌbe dó cẹ̃rẹ́ pâlé ị̃rị̃ rĩ ꞌi. Ị́jọ́ Yẹ́sụ̃ ꞌbã jọlé Pétẽrõ ní, “Mi áma gã úmgbé pâlé na ꞌdĩ sĩ ãꞌụ́gọ́ ꞌbe drĩ cẹ̃rẹ́ ku rĩ” agá dó ĩꞌdiní. Ị́jọ́ ꞌdĩ fi dó ásị́ la gá ãzákírílí ru kpẹ̃ dó awálé.
72 E imediatamente cantou o galo pela segunda vez. Pedro lembrou-se da palavra que Jesus lhe havia dito: Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás. E, lembrando-se disso, rompeu em soluços.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.