Gênesis 43

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kãnánĩ gá ꞌdãá rílẽ acá ũnzí trẹ̃yị́.
1 A fome se agravou na terra de Canaã.
2 ꞌBá Yãkóꞌbõ drị́ko gá rĩ kí mụ ãkónã ándrá ajílé Mị̃sị́rị̃ gâlé rĩ nalé pírí ꞌbo, Yãkóꞌbõ jọ ngọ́pịka ꞌbanî, “Ĩgõ ꞌbání ãkónã ãzí kí ĩgbãlé Mị̃sị́rị̃ gâlé.”
2 Quando os cereais que eles haviam trazido do Egito estavam para acabar, Jacó disse a seus filhos: “Voltem e comprem um pouco mais de mantimento para nós”.
3 Wó Yụ́dã jọ átẹ́pị̃ ní, “Ágọ́bị́ ꞌdã li ándrá ãma bị́lẹ́ ị̃ndụ́ ũkpómgboroto rú jọ, ‘Má icó ĩminí ãꞌị̃lé amụ́lé áma drị̃lẹ́ gá ku ĩdrĩ amụ́ ĩmi ádrị́pị vúléŋá rĩ kó ru rĩ gá.’
3 Judá, porém, respondeu: “O homem estava falando sério quando nos advertiu: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
4 Ídrĩ ãꞌị̃ Bénzãmĩnĩ fẽlé mụjó ãma abe rá, ãma mụ ãkónã ĩgbãlé míní rá.
4 Se o senhor enviar Benjamim conosco, desceremos e compraremos mais mantimento,
5 Ídrĩ ãꞌị̃ ku yã áni, ãma icó mụlé ku, ãꞌdusĩku ágọ́bị́ ꞌdã jọ ándrá ãmaní, ‘Má icó ĩminí ãꞌị̃lé amụ́lé áma drị̃lẹ́ gá ku ĩdrĩ amụ́ ĩmi ádrị́pị vúléŋá rĩ kó ru rĩ gá.’”
5 mas, se não deixar Benjamim ir, nós também não iremos. Lembre-se de que o homem disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’”.
6 Yãkóꞌbõ zị kí, “Ĩlũ ágọ́bị́ ꞌdã ní ĩmĩ ádrị́pị ãzí cí mání sĩ ũcõgõ ịsụ́jó ásị́ gá íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
6 “Por que vocês foram tão cruéis comigo?”, lamentou-se Jacó. “Por que disseram ao homem que tinham outro irmão?”
7 Umvi kí, “Ágọ́bị́ ꞌdã ri ị́jọ́ ụzịlé ãma tị gá ãzíla ꞌbá ãmadrị́ lị́cọ́ agá rĩ kí drị̃ gá jọjó la, ‘Ĩmi átẹ́pị drĩ kpere ídri yã? Ĩmĩ ádrị́pị ãzí cí yã?’ Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ãma ũlũ dó sĩ ĩꞌdiní kí rá. Ãma icó tâ dó nị̃lé la ĩꞌdi ꞌbã jọ la, ‘Ĩmi ají ĩmi ádrị́pị vúléŋá rĩ ĩndĩ rĩ gá íngoní ru’?”
7 “Ele fez uma porção de perguntas sobre nossa família”, responderam. “Quis saber: ‘Seu pai ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?’. Nós apenas respondemos às perguntas dele. Como poderíamos imaginar que ele diria: ‘Tragam seu irmão’?”
8 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yụ́dã jọ átẹ́pị̃ Yãkóꞌbõ nî, “Ípẽ mgbâ tị má be ãma dó sĩ drị̃ ko mụlé cọtị. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ãzí ãlu la ꞌbã drã rú dó sĩ ãbị́rị́ sĩ ku.
8 Judá disse a seu pai: “Deixe o rapaz ir comigo e partiremos. Do contrário, todos nós morreremos de fome, e não apenas nós, mas também nossos pequeninos.
9 Ma pa tu ĩꞌdi ị́jọ́ gá ma ꞌi, mi dó sĩ amụ́ ĩꞌdi ịsụ́lé áma drị́ gá. Ádrĩ ĩꞌdi ají mí rụ́ ꞌdõlé ku, lẽ áwá dó ĩꞌdi ị́jọ́ áma ụrụꞌbá gá jãꞌdâ.
9 Garanto pessoalmente a segurança dele. O senhor pode me responsabilizar se eu não o trouxer de volta. Carregarei a culpa para sempre.
10 Ãdrĩ tá sáwã iza gá biri ꞌdĩ áni ku, ãma acị́ tánõ lé pâlé ị̃rị̃ ꞌdĩpí ꞌbo.”
10 Se não tivéssemos perdido todo esse tempo, poderíamos ter ido e voltado duas vezes”.
11 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ĩꞌbã átẹ́pị Ịsịrayị́lị̃ jọ ĩꞌbaní, “Drĩ dó adru ꞌdĩ áni yã áni, lẽ ĩꞌdụ ĩmidrị́ bẹ́gị̃ rĩ kí agá ãko ũniyambamba ãngũ ꞌdĩ drị̂ kí ãmbógó ní ĩndĩ; ãdu ngụ̃lépi vĩrĩ rĩ, ãnụ́ úsã, lũbánĩ ngụ̃lépi vĩrĩ rĩ, ife ífí kí ãzíla ife umvelé ãlĩmóndĩ rú rĩ ꞌbã ífí kí abe.
11 Por fim, Jacó, seu pai, lhes disse: “Se não há outro jeito, pelo menos façam o seguinte. Coloquem na bagagem os melhores produtos desta terra: bálsamo, mel, especiarias e mirra, pistache e amêndoas, e levem de presente para o homem.
12 Ĩꞌdụ vâ séndẽ ĩmi drị́ gá pâlékó ị̃rị̃ sĩ ĩndĩ ãꞌdusĩku lẽ ĩmi uja séndẽ ándrá ũꞌbãlé ĩmidrị́ gụ̃tị́yã kí agá rĩ kí vúlé.
12 Levem também o dobro do dinheiro que foi devolvido, pois alguém deve tê-lo colocado nos sacos por engano.
13 Ĩꞌdụ ĩmi ádrị́pị ꞌi, ĩgõ dó sĩ ĩꞌdi trũ vúlé ágọ́bị̂ rụ̂lé.
13 Depois, peguem seu irmão e voltem àquele homem.
14 Ãdróŋá Ũkpó ꞌDị́pị ꞌbã fẽ ásị́ ị̃gbẹ̃ ágọ́bị́ ꞌdã ꞌbã ásị́ gá ĩꞌdiní sĩ Bénzãmĩnĩ kí ãfẽjó ĩmidrị́ ĩmi ádrị́pị̃ ãzí lé ꞌdã be ĩndĩ. Wó drĩ dó vâ adru mání sĩ anzị mádrị̂ kí ãvĩjó pírí yã áni, lẽ ꞌbã adru dó ꞌdã ꞌbã áni.”
14 Que o Deus Todo-poderoso lhes conceda misericórdia quando estiverem diante daquele homem, para que ele liberte Simeão e deixe Benjamim voltar. Mas, se devo perder meus filhos, que assim seja”.
15 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ꞌbá ꞌdĩ ꞌdụ kí dó ãko ãzí fẽtáŋá ru la kí kí drị́ gá ĩndĩ ãzíla séndẽ pâlékó ị̃rị̃ sĩ rĩ abe trũ mụjó Mị̃sị́rị̃ gâlé Bénzãmĩnĩ trũ, ãzíla iꞌda kí dó sĩ ru Yụ̃sụ́fụ̃ drị̃lẹ́ gá.
15 Então os homens pegaram os presentes de Jacó e o dobro do dinheiro e partiram com Benjamim. Por fim, chegaram ao Egito e se apresentaram a José.
16 Yụ̃sụ́fụ̃ la mụ Bénzãmĩnĩ ndrelé ĩꞌba abe ꞌbo, jọ ãtíꞌbó ĩꞌdidrị́ jó agá ꞌdãá ãmbógó ru rĩ ní, “Mí agụ ꞌbá ꞌdĩ kí mádrị́ jó agâlé, ílị ãnãkpá ãzí ãzíla mí aꞌdí ĩꞌdi ãma dó sĩ mụ íná sáwã ázíyá drị̂ nalé ĩꞌba abe.”
16 Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Estes homens almoçarão comigo ao meio-dia. Leve-os ao palácio, mate um animal e prepare um grande banquete”.
17 Ãtíꞌbó ꞌdã idé cécé tá Yụ̃sụ́fụ̃ ꞌbã lũlé ĩꞌdiní rĩ áni, ꞌdụ dó ꞌbá ꞌdĩ kí agụlé ĩꞌdidrị́ jó agâlé.
17 O homem fez conforme José ordenou e os levou ao palácio de José.
18 Yụ̃sụ́fụ̃ ꞌbã ádrị́pịka ri kí idélé ụ̃rị̃ sĩ ála kí agụjó jó agâlé ꞌdĩ gá ꞌdâ. Ũrã kí, “Âjí ãma ꞌdõlé la séndẽ ándrá ujalé ãmadrị́ gụ̃tị́yã kí agá ĩndĩ ụ́ꞌdụ́ drị̃drị̃ ꞌdã drị̂ sĩ rĩ kí ị́jọ́ sĩ. Kí dó úꞌdîꞌda ãma tị ce, kí ãma kãyĩnõ kí upa rá ãzíla kí ãma ꞌbã acálé ĩꞌbã ãtiꞌbo rú.”
18 Quando os irmãos viram que estavam sendo levados à casa de José, ficaram apavorados. “É por causa do dinheiro que alguém colocou de volta nos sacos da outra vez que estivemos aqui”, disseram uns aos outros. “Ele planeja nos acusar de roubo e, depois, nos prender, nos tornar escravos e tomar nossos jumentos.”
19 Yụ̃sụ́fụ̃ ꞌbã ádrị́pịka kí mụ calé ĩꞌdidrị́ko gâlé ꞌbo, jọ kí ãtíꞌbó ãmbógó ru rĩ ní jó tị gá ꞌdãá,
19 À entrada do palácio, os irmãos se dirigiram ao administrador de José e lhe disseram:
20 “Ãmbógó, ụ́ꞌdụ́ drị̃drị̃ ꞌdã sĩ ãma amụ́ ãkónã ĩgbãlé Mị̃sị́rị̃ gá ꞌdâ.
20 “Ouça, senhor. Viemos ao Egito anteriormente para comprar mantimentos.
21 Ãma mụ calé ãngũ ãmaní sĩ ụ́ꞌdụ́ kojó gẹ̃rị̃ gá rĩ gá, ãnzị̃ dó gụ̃tị́yã ãmadrị̂ kí tị wó ꞌbá ãlu-ãlu ịsụ́ ĩꞌdi ꞌbã séndẽ gụ̃tị́yã agá ꞌdãá ũgũgõ ãnị̃ ãꞌdi ũꞌbã séndẽ ꞌdĩ kí ãmadrị́ gụ̃tị́yã kí agâlé nĩ yã rĩ gá ku. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ãma uja kí vúlé ꞌdõlé ĩndĩ.
21 No caminho de volta para casa, paramos para pernoitar e abrimos os sacos. Descobrimos que o dinheiro de cada um, a quantia exata que havíamos pago, estava na boca do saco. Trouxemos o dinheiro de volta. Aqui está.
22 Ãma ají vâ séndẽ ãzí kí sĩ ãkónã ĩgbãjó ĩndĩ. Ãnị̃ ãꞌdi ũꞌbã séndẽ ꞌdĩ kí ãmadrị́ gụ̃tị́yã kí agâlé vúlé nĩ yã rĩ gá ku.”
22 Também trouxemos mais dinheiro para comprar mantimentos. Não fazemos ideia de quem colocou o dinheiro nos sacos”.
23 Ãtíꞌbô jọ, “Ásị́ ị̃gbẹ̃ ꞌbã adru ĩmi abe. Ĩmi idé ụ̃rị̃ sĩ ku. Ãdróŋá ĩmidrị́ ĩmi átẹ́pị drị̂ ꞌbã séndẽ ꞌdĩ kí ĩminí gụ̃tị́yã agâlé nĩ. Má ịsụ́ ándrá séndẽ ĩmidrị́ ĩminí sĩ ãkónã ĩgbãjó rĩ kí rá.” ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, âjí dó Sị̃mọ́nị̃ ĩꞌba rụ́ ꞌdõlé.
23 “Fiquem tranquilos”, disse o administrador. “Não tenham medo. Seu Deus, o Deus de seu pai, deve ter colocado esse tesouro nos sacos. Tenho certeza de que recebi seu pagamento.” Depois disso, soltou Simeão e o levou até onde eles estavam.
24 Ãtíꞌbó ꞌdĩ agụ dó ꞌbá ꞌdĩ kí Yụ̃sụ́fụ̃ drị́ jó agâlé, fẽ ĩꞌbaní ị̃yị́ sĩ pá ũjĩjó ãzíla fẽ ĩrí kãyĩnõ ĩꞌbadrị̂ ꞌbanî.
24 Em seguida, o administrador os conduziu para dentro do palácio de José. Deu-lhes água para lavar os pés e providenciou ração para seus jumentos.
25 Itú kí ĩꞌbã fẽtáŋá kí bábá fẽlé Yụ̃sụ́fụ̃ ní sáwã ĩꞌdiní acájó rĩ sĩ, ãꞌdusĩku úlũ ĩꞌbaní kí amụ́ íná sáwã ázíyá drị̂ nalé ĩꞌdi trũ ãngũ ãlu gá rĩ gá rá.
25 Quando foram avisados que almoçariam lá, os irmãos prepararam os presentes para a chegada de José ao meio-dia.
26 Yụ̃sụ́fụ̃ la mụ acálé lị́cọ́ gá ꞌbo, ꞌdụ kí dó ĩꞌbã fẽtáŋá kí kí drị́ gá ĩndĩ trũ mụjó ĩꞌdi rụ́ jó agâlé ãzíla ãvụ̃ kí dó vụ̃rụ́ ĩꞌdi drị̃lẹ́ gá.
26 Assim que José chegou em casa, entregaram-lhe os presentes que haviam trazido e curvaram-se até o chão diante dele.
27 Yụ̃sụ́fụ̃ zị kí sĩ ị́jọ́ kí lé íngoní yã rĩ nị̃jó ãzíla jọ, “Ĩmi átẹ́pị ãmbá ru ándrá ĩminí mání ị́jọ́ jọjó drị̃ la gá rĩ múké yã? Ĩꞌdi drị̃ kị́rị́ ídri yã?”
27 Depois de cumprimentá-los, José quis saber: “Como está seu pai, o senhor idoso do qual me falaram? Ainda está vivo?”.
28 Umvi kí, “Ãtíꞌbó mídrị́ ãma átẹ́pị drĩ ídri ãzíla ĩꞌdi múké.” Ãvụ̃ kí Yụ̃sụ́fụ̃ drị̃lẹ́ gá vụ̃rụ́ sĩ ĩꞌdiní ị̃nzị̃táŋá fẽjó.
28 “Sim”, responderam eles. “Nosso pai, seu servo, ainda está vivo e vai bem.” E curvaram-se mais uma vez.
29 Yụ̃sụ́fụ̃ undré ãngũ ãzíla ndre ádrị́pị̃ Bénzãmĩnĩ kí sĩ adrujó ĩꞌdi be andre gá ãlu rĩ ꞌi zị, “ꞌdĩ dó ĩmi ádrị́pị vúléŋá ándrá ĩminí jọlé mání rĩ ꞌi yã?” Jọ, “Mâ ngọ́tị̂, ásị́ ị̃gbẹ̃ Ãdróŋá drị̂ ꞌbã ri ími drị̃ gá.”
29 Então José olhou para seu irmão Benjamim, o filho de sua mãe, e perguntou: “Este é o irmão mais novo de que vocês me falaram?”. E disse a Benjamim: “Deus seja bondoso com você, meu filho”.
30 Yụ̃sụ́fụ̃ la mụ ádrị́pị̃ Bénzãmĩnĩ ndrelé ꞌbo, ásị́ la lẽ dó kpẹ̃lé kpẹ̃kpẹ̃, afụ dó ru fũlé ãmvé ãzíla mụ dó ãngũ ndrụ̃ trũ sĩ awájó. Fi rụ́mụ̃ ãzí agá ãzíla awá dó mị́ndrẹ sĩ.
30 Muito emocionado por causa do irmão, José saiu depressa da sala. Foi para o quarto, onde chorou.
31 Ĩꞌdi mụ ru mẹ́lẹ́tị mị́ndrẹ rú rĩ ũjĩlé ꞌbo, ãfũ ãmvé ĩꞌba rụ́ ꞌdõlé, ãzíla imbá ru ásị́ ũkpó ru, jọ ãtíꞌbô ní, “Mí ají dó ãmaní íná nalé.”
31 Depois de lavar o rosto, voltou mais controlado e ordenou: “Tragam a comida!”.
32 Úfẽ Yụ̃sụ́fụ̃ ní íná méjã ĩꞌdidrị̂ drị̃ gá ãzíla ádrị́pịka ꞌbaní méjã ãzí rĩ drị̃ gá. ꞌBá Mị̃sị́rị̃ rú íná ꞌdã nalépi ĩndĩ rĩ ꞌbaní úfẽ íná nalé áꞌdụ̂sĩ ãꞌdusĩku ĩꞌdi ị́jọ́ ãzí ũnzí la ꞌbá Mị̃sị́rị̃ rú rĩ ꞌbaní íná najó ꞌbá Ĩbũrãníyã rú rĩ abe ãngũ ãlu gá.
32 José foi servido em sua própria mesa, e seus irmãos, em uma mesa separada. Os egípcios que comiam com José, por sua vez, foram servidos em outra mesa, pois os egípcios desprezavam os hebreus e se recusavam a comer com eles.
33 Îri Yụ̃sụ́fụ̃ ꞌbã ádrị́pịka kí méjã ĩꞌbadrị̂ tị gá ílí ĩꞌbadrị̂ kí vú sĩ ãzíla ja kí tị ĩꞌdi rụ̂lé ru iꞌdójó kãjãní rĩ sĩ kpere vúléŋá rĩ rụ́. Kí mụ ndrelé la îri kí ꞌdĩ ꞌbã áni, ụ̃sụ̃ kí ụ̃sụ̃-ụ̃sụ̃ ãzíla undré kí dó ru mịfị́ gá mịfị́ gá.
33 José disse a cada um dos irmãos onde deviam sentar-se e, para espanto deles, colocou-os ao redor da mesa em ordem de idade, do mais velho para o mais novo.
34 Úfẽ Bénzãmĩnĩ ní íná ãmbógó ru ãndânĩ ndẽ ádrị́pịka ꞌbadrị̂ kí pâlé tõwú sĩ. Na kí dó ãkónã ãzíla mvụ kí wáyĩnĩ kpere ĩꞌbã kí aga agá.
34 Mandou encher os pratos deles com comida de sua própria mesa, e deram a Benjamim uma porção cinco vezes maior que a dos outros. E eles comeram e beberam à vontade com José.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.