Gênesis 21
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT
1 Úpí wi sụ̃sụ́ Sárã ní cécé ĩꞌdi ꞌbã ándrá jọlé rĩ áni.
1 O S enhor agiu em favor de Sara e cumpriu o que lhe tinha prometido.
2 Sárã ịsụ́ ꞌa, tị dó Ịbụrahị́mụ̃ ní ngọ́tị́ ágọ́bị́ ílí ĩꞌdi ꞌbã adrujó ĩdránígó ru rĩ sĩ. Útị mgbâ cé ụ́ꞌdụ́ Ãdróŋá ꞌbã jọlé ála sĩ ĩꞌdi tị rĩ gá.
2 Ela engravidou e deu à luz um filho para Abraão na velhice dele, exatamente no tempo indicado por Deus.
3 Ịbụrahị́mụ̃ ꞌda dó ngọ́tị̂ rụ́ Ĩsákã ꞌi,
3 Abraão deu o nome Isaque ao filho que Sara lhe deu.
4 Ĩsákã ụ́ꞌdụ́ la mụ calé ãrõ ꞌbo, Ịbụrahị́mụ̃ ĩtãrã ĩꞌdi rá cécé ándrá Ãdróŋá ꞌbã azịlé ĩꞌdiní rĩ áni.
4 No oitavo dia depois do nascimento de Isaque, Abraão o circuncidou, como Deus havia ordenado.
5 Ịbụrahị́mụ̃ ílí dó ꞌdĩ sĩ 100 sáwã Ĩsákã tịjó ĩꞌdiní rĩ sĩ.
5 Abraão tinha 100 anos quando Isaque nasceu.
6 Sárã jọ, “Ãdróŋá ají mání ãyĩkõ ꞌbo! ꞌBá pírí ị́jọ́ ꞌdĩ arelépi rá rĩ kí dó gụ má be.”
6 Sara declarou: “Deus me fez sorrir. Todos que ficarem sabendo do que aconteceu vão rir comigo!”.
7 Jọ vâ, “Ãꞌdi icó tátí jọlé la ma Sárã ꞌi má icó tá ngọ́tị́ tịlé Ịbụrahị́mụ̃ ní rá rĩ gá nĩ yã? Wó átị ĩꞌdiní ngọ́tị́ ágọ́bị́ sáwã ĩꞌdi ꞌbã dejó ꞌbo rĩ agá ꞌdâ rá.”
7 E disse mais: “Quem diria a Abraão que sua mulher amamentaria um bebê? E, no entanto, em sua velhice, eu lhe dei um filho!”.
8 Ngọ́tị̂ zo dó ãzíla únze tị la ĩbã gá rá, ụ́ꞌdụ́ Ĩsákã tị nzejó ĩbã gá rĩ sĩ, Ịbụrahị́mụ̃ ꞌbã ụ̃mụ̃ ãmbógó tẽté la.
8 Quando Isaque cresceu e estava para ser desmamado, Abraão preparou uma grande festa para comemorar a ocasião.
9 Ụ́ꞌdụ́ ãlu Sárã ndre Ịsụmayị́lị̃ Hãgárĩ Mị̃sị́rị̃ rú rĩ ꞌbã tịlé Ịbụrahị́mụ̃ nî rĩ la avá agá ngọ́pị̃ Ĩsákã sĩ,
9 Sara, porém, viu Ismael, filho de Abraão e da serva egípcia Hagar, caçoar de seu filho, Isaque,
10 ãzíla Sárã jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Ípẽ ĩzóŋá ãtíꞌbó ru ꞌdĩ kí tị ngọ́pị̃ be ꞌdâ rá. Lẽ ũkú ꞌdĩ ꞌbã ngọ́pị ꞌba ịsụ́ ãko mídrị́ mâ ngọ́pị Ĩsákã ꞌbã amụ́lé ꞌdụlé rĩ kí agá ꞌdâ ku.”
10 e disse a Abraão: “Livre-se da escrava e do filho dela! Ele jamais será herdeiro junto com meu filho, Isaque!”.
11 Ị́jọ́ ꞌdĩ fẽ Ịbụrahị́mụ̃ ásị́ gá ũcõgõ ãmbógó la ãꞌdusĩku Ịsụmayị́lị̃ ꞌbã vâ adrujó ĩꞌdi ꞌbã ngọ́tị́ŋá rĩ sĩ.
11 Abraão ficou muito perturbado com isso, pois Ismael era seu filho.
12 Wó Ãdróŋá jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Mí adru mgbá ꞌdĩ sĩ ãzíla ĩzóŋá ãtíꞌbó ru Hãgárĩ ꞌbã ị́jọ́ sĩ ũcõgõ sĩ ku. Mí idé ị́jọ́ Sárã ꞌbã jọlé míní rĩ, ãꞌdusĩku ũyõ mání nalé rĩ sĩ anzị mídrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ kí ãfũ Ĩsákã rụ̂ sĩ.
12 Deus, porém, lhe disse: “Não se perturbe por causa do menino e da serva. Faça tudo que Sara lhe pedir, pois Isaque é o filho de quem depende a sua descendência.
13 Ma vâ Hãgárĩ ngọ́pị fẽ acálé sụ́rụ́ trũ ãꞌdusĩku ãfũ vâ mí rụ́.”
13 Contudo, também farei uma nação dos descendentes do filho de Hagar, pois ele é seu filho”.
14 Ịbụrahị́mụ̃ angá ụ́ꞌdụ́ ãzí rĩ sĩ ãngũsãrã sĩ, fẽ Hãgárĩ ní íná ãzíla ị̃yị́ íníríkó sĩ ị̃yị́ tõjó rĩ agá tré. Nị ngọ́tị́ŋâ ũngúkú la gá ãzíla pẽ dó ĩꞌdi tị mụlé. Hãgárĩ mụ rá ãzíla rĩ dó sĩ wãyá colé kõtórõ ꞌa Bẹ̃rị̃sẹ́bã drị̂ agá.
14 Na manhã seguinte, Abraão se levantou cedo, preparou mantimentos e uma vasilha cheia de água e os pôs sobre os ombros de Hagar. Então, mandou-a embora com seu filho, e ela andou sem rumo pelo deserto de Berseba.
15 Ị̃yị̂ la mụ ukólé pírí ꞌbo, aꞌbe ngọ́tị́ŋâ mị̃rị́ ãzí agá
15 Quando acabou a água, Hagar colocou o menino à sombra de um arbusto
16 ãzíla ngọ́pị̃ rụ́ ꞌdãá rĩ sĩ ri rá-rá ru ãni rú mítã 100. Jọ ĩꞌdiní cénĩ-cénĩ rú, “Má icó mâ ngọ́tị̂ ndrelé drã agá áma mịfị́ sĩ ku.” Ĩꞌdi ꞌbã ri agá ꞌdãá iꞌdó dó awálé.
16 e foi sentar-se sozinha, uns cem metros adiante. “Não quero ver o menino morrer”, disse ela, chorando sem parar.
17 Ãdróŋá are mgbâ awá agá ãzíla mãlãyíkã Ãdróŋá drị̂ ajọ́ ị́jọ́ angájó ꞌbụ̃ gâlé Hãgárĩ nî, ãzíla jọ, “Hãgárĩ! Ãꞌdu ị́jọ́ fẽ míní ũcõgõ nĩ? Mí idé ụ̃rị̃ sĩ ku. Má are mgbâ ꞌbã áwáŋá rá.
17 Mas Deus ouviu o choro do menino e, do céu, o anjo de Deus chamou Hagar: “Que foi, Hagar? Não tenha medo! Deus ouviu o menino chorar, dali onde ele está.
18 Mí angá ụrụgá, ímụ mgbâ aꞌdụ́lé ími drị́ gá ãzíla mí ũmŋĩ ásị́ la. Ma ĩꞌdi fẽ acálé sụ́rụ́ ãmbógó la rú anzị ĩꞌdidrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ ꞌba rụ̂ sĩ.”
18 Levante-o e anime-o, pois farei dos descendentes dele uma grande nação”.
19 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãdróŋá fẽ mịfị́ la nzị̃ dó ru rá ãzíla ndre dô sĩ kídí ãzí. Mụ ị̃yị́ ãtõlé íníríkó ị̃yị́ drị̂ agá ãzíla fẽ ĩꞌdi mvụlé mgbâ nî.
19 Então Deus abriu os olhos de Hagar, e ela viu um poço cheio de água. Sem demora, encheu a vasilha de água e deu para o menino beber.
20 Mgbâ ꞌbã zo agá ꞌdĩ gá ꞌdâ, Ãdróŋá rĩ adrulé ĩꞌdi be; rĩ uꞌálé ãngũ kõtórõ rú Pãránĩ drị̂ gá ãzíla acá ãlị́gọ́ dora gbẹlépi la rú.
20 Deus estava com o menino enquanto ele crescia no deserto. Ismael se tornou flecheiro
21 Ĩꞌdiní uꞌá agá ãngũ kõtórõ rú Pãránĩ drị̂ gá, ãndrẽ ĩgbã ĩꞌdiní ũkú Mị̃sị́rị̃ ízó ru la.
21 e se estabeleceu no deserto de Parã, e sua mãe conseguiu para ele uma esposa egípcia.
22 Ụ́ꞌdụ́ ãlu Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ mụ kí ãmbógó ĩꞌdidrị́ ãsĩkárĩ drị́ Fĩkólĩ be ãzíla jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Ãdróŋá ĩꞌdi ãko pírí míní idélé rĩ kí agá cí.
22 Por esse tempo, Abimeleque, acompanhado de Ficol, comandante do seu exército, foi visitar Abraão. “É evidente que Deus está com você, ajudando-o em tudo que faz”, disse Abimeleque.
23 Úꞌdîꞌda lẽ ína ũyõ Ãdróŋá drị̃lẹ́ gá mí icó áma ulélé ku, jõku anzịŋá mádrị̂ kí ãzíla anzị mádrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ kí ulé lé ku. Mí iꞌda mání sụ́rụ́ míní sĩ mụjó uꞌájó ala gá ãmị́yọ́ŋá ru rĩ, mí icé mání ásị́-ị̃gbẹ̃ cécé mání icélé míní rĩ áni.”
23 “Jure, em nome de Deus, que não enganará nem a mim, nem a meus filhos, nem a nenhum de meus descendentes. Tenho sido leal a você, por isso jure que será leal a mim e a esta terra onde vive como estrangeiro.”
24 Ịbụrahị́mụ̃ jọ, “Ána ũyõ, ma idé la rá.”
24 Abraão respondeu: “Eu juro!”.
25 Ịbụrahị́mụ̃ unu Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ drị̃lẹ́ gá ụ̃pị́gọ́ŋá ĩꞌdidrị̂ ꞌbã kí kídî pajó rá rĩ sĩ.
25 Contudo, Abraão reclamou com Abimeleque sobre um poço que os servos de Abimeleque lhe haviam tomado à força.
26 Wó Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ jọ, “Ánị̃ ãꞌdi idé ị́jọ́ ꞌdĩ nĩ yã rĩ gá ku. Ílũ vâ mání ị́jọ́ ꞌdĩ ku, drĩ gápi mâ arelé ími tị gá ãndrũ ꞌdĩ.”
26 “Eu não sabia disso”, respondeu Abimeleque. “Não faço ideia de quem seja o responsável. Você nunca se queixou a esse respeito.”
27 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ịbụrahị́mụ̃ ají dó kãbĩlõ kí tị́ be ãzíla fẽ dó kí Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ drị́. ꞌBá ị̃rị̃ ꞌdĩ icí kí dó tị rá.
27 Então Abraão deu ovelhas e bois a Abimeleque, e os dois fizeram um acordo.
28 Ịbụrahị́mụ̃ uya kãbĩlõ ĩꞌdidrị́ ũꞌbí rĩ kí agá kãbĩlõmvá ãrónĩ la kí ázị̂rị̃.
28 Quando Abraão também separou do rebanho mais sete cordeirinhas,
29 Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ zị Ịbụrahị́mụ̃ ꞌi, “Ị́jọ́ míní kãbĩlõmvá ázị̂rị̃ ꞌdĩ kí uyajó rĩ ꞌbã ífí íngoní yã?”
29 Abimeleque lhe perguntou: “Por que você separou estas sete das demais?”.
30 Ịbụrahị́mụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Mí aꞌị́ kãbĩlõ ázị̂rị̃ ꞌdĩ kí áma drị́ gá ꞌdâ icéjó la ága kídí ꞌdĩ ma ꞌi.”
30 Abraão respondeu: “Por favor, aceite estas sete cordeirinhas como testemunho de que eu cavei este poço”.
31 Ãngũ ꞌdã ála dô sĩ ĩꞌdi umve Bẹ̃rị̃sẹ́bã ꞌi ãꞌdusĩku ãgọbị ị̃rị̃ ꞌdĩ icí kí tị ala gá ꞌdãá.
31 Por isso Abraão chamou o lugar de Berseba, porque ali os dois fizeram o juramento.
32 Tị icíma Bẹ̃rị̃sẹ́bã gá ꞌdã vúlé gá, Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ kí ãsĩkárĩ ãmbógó ĩꞌdidrị́ Fĩkólĩ be uja kí ru mụlé ãngũ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ gá.
32 Depois de firmarem a aliança em Berseba, Abimeleque e Ficol, comandante do seu exército, voltaram para a terra dos filisteus.
33 Ịbụrahị́mụ̃ sa ị́tị́ Bẹ̃rị̃sẹ́bã gá ꞌdãá, ãzíla ịcụ́ dó sĩ Úpí Ãdróŋá jãꞌdâ rĩ rụ́ ãngũ ꞌdã gá ꞌdãá.
33 Abraão plantou uma tamargueira em Berseba e ali invocou o nome do S enhor , o Deus Eterno.
34 Ịbụrahị́mụ̃ uꞌá dó ãngũ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ gá ụ́ꞌdụ́ ãzo rú.
34 E Abraão morou na terra dos filisteus como estrangeiro por longo tempo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.