Gênesis 21
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVI
1 Úpí wi sụ̃sụ́ Sárã ní cécé ĩꞌdi ꞌbã ándrá jọlé rĩ áni.
1 O Senhor foi bondoso com Sara, como lhe dissera, e fez por ela o que prometera.
2 Sárã ịsụ́ ꞌa, tị dó Ịbụrahị́mụ̃ ní ngọ́tị́ ágọ́bị́ ílí ĩꞌdi ꞌbã adrujó ĩdránígó ru rĩ sĩ. Útị mgbâ cé ụ́ꞌdụ́ Ãdróŋá ꞌbã jọlé ála sĩ ĩꞌdi tị rĩ gá.
2 Sara engravidou e deu um filho a Abraão em sua velhice, na época fixada por Deus em sua promessa.
3 Ịbụrahị́mụ̃ ꞌda dó ngọ́tị̂ rụ́ Ĩsákã ꞌi,
3 Abraão deu o nome de Isaque ao filho que Sara lhe dera.
4 Ĩsákã ụ́ꞌdụ́ la mụ calé ãrõ ꞌbo, Ịbụrahị́mụ̃ ĩtãrã ĩꞌdi rá cécé ándrá Ãdróŋá ꞌbã azịlé ĩꞌdiní rĩ áni.
4 Quando seu filho Isaque tinha oito dias de vida, Abraão o circuncidou, conforme Deus lhe havia ordenado.
5 Ịbụrahị́mụ̃ ílí dó ꞌdĩ sĩ 100 sáwã Ĩsákã tịjó ĩꞌdiní rĩ sĩ.
5 Estava ele com cem anos de idade quando lhe nasceu Isaque, seu filho.
6 Sárã jọ, “Ãdróŋá ají mání ãyĩkõ ꞌbo! ꞌBá pírí ị́jọ́ ꞌdĩ arelépi rá rĩ kí dó gụ má be.”
6 E Sara disse: "Deus me encheu de riso, e todos os que souberem disso rirão comigo".
7 Jọ vâ, “Ãꞌdi icó tátí jọlé la ma Sárã ꞌi má icó tá ngọ́tị́ tịlé Ịbụrahị́mụ̃ ní rá rĩ gá nĩ yã? Wó átị ĩꞌdiní ngọ́tị́ ágọ́bị́ sáwã ĩꞌdi ꞌbã dejó ꞌbo rĩ agá ꞌdâ rá.”
7 E acrescentou: "Quem diria a Abraão que Sara amamentaria filhos? Contudo eu lhe dei um filho em sua velhice! "
8 Ngọ́tị̂ zo dó ãzíla únze tị la ĩbã gá rá, ụ́ꞌdụ́ Ĩsákã tị nzejó ĩbã gá rĩ sĩ, Ịbụrahị́mụ̃ ꞌbã ụ̃mụ̃ ãmbógó tẽté la.
8 O menino cresceu e foi desmamado. No dia em que Isaque foi desmamado, Abraão deu uma grande festa.
9 Ụ́ꞌdụ́ ãlu Sárã ndre Ịsụmayị́lị̃ Hãgárĩ Mị̃sị́rị̃ rú rĩ ꞌbã tịlé Ịbụrahị́mụ̃ nî rĩ la avá agá ngọ́pị̃ Ĩsákã sĩ,
9 Sara, porém, viu que o filho que Hagar, a egípcia, dera a Abraão estava rindo de Isaque,
10 ãzíla Sárã jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Ípẽ ĩzóŋá ãtíꞌbó ru ꞌdĩ kí tị ngọ́pị̃ be ꞌdâ rá. Lẽ ũkú ꞌdĩ ꞌbã ngọ́pị ꞌba ịsụ́ ãko mídrị́ mâ ngọ́pị Ĩsákã ꞌbã amụ́lé ꞌdụlé rĩ kí agá ꞌdâ ku.”
10 e disse a Abraão: "Livre-se daquela escrava e do seu filho, porque ele jamais será herdeiro com o meu filho Isaque".
11 Ị́jọ́ ꞌdĩ fẽ Ịbụrahị́mụ̃ ásị́ gá ũcõgõ ãmbógó la ãꞌdusĩku Ịsụmayị́lị̃ ꞌbã vâ adrujó ĩꞌdi ꞌbã ngọ́tị́ŋá rĩ sĩ.
11 Isso perturbou demais Abraão, pois envolvia um filho seu.
12 Wó Ãdróŋá jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Mí adru mgbá ꞌdĩ sĩ ãzíla ĩzóŋá ãtíꞌbó ru Hãgárĩ ꞌbã ị́jọ́ sĩ ũcõgõ sĩ ku. Mí idé ị́jọ́ Sárã ꞌbã jọlé míní rĩ, ãꞌdusĩku ũyõ mání nalé rĩ sĩ anzị mídrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ kí ãfũ Ĩsákã rụ̂ sĩ.
12 Mas Deus lhe disse: "Não se perturbe por causa do menino e da escrava. Atenda a tudo o que Sara lhe pedir, porque será por meio de Isaque que a sua descendência há de ser considerada.
13 Ma vâ Hãgárĩ ngọ́pị fẽ acálé sụ́rụ́ trũ ãꞌdusĩku ãfũ vâ mí rụ́.”
13 Mas também do filho da escrava farei um povo; afinal ele é seu descendente".
14 Ịbụrahị́mụ̃ angá ụ́ꞌdụ́ ãzí rĩ sĩ ãngũsãrã sĩ, fẽ Hãgárĩ ní íná ãzíla ị̃yị́ íníríkó sĩ ị̃yị́ tõjó rĩ agá tré. Nị ngọ́tị́ŋâ ũngúkú la gá ãzíla pẽ dó ĩꞌdi tị mụlé. Hãgárĩ mụ rá ãzíla rĩ dó sĩ wãyá colé kõtórõ ꞌa Bẹ̃rị̃sẹ́bã drị̂ agá.
14 Na manhã seguinte, Abraão pegou alguns pães e uma vasilha de couro cheia d’água, entregou-os a Hagar e, tendo-os colocado nos ombros dela, despediu-a com o menino. Ela se pôs a caminho e ficou vagando pelo deserto de Berseba.
15 Ị̃yị̂ la mụ ukólé pírí ꞌbo, aꞌbe ngọ́tị́ŋâ mị̃rị́ ãzí agá
15 Quando acabou a água da vasilha, ela deixou o menino debaixo de um arbusto
16 ãzíla ngọ́pị̃ rụ́ ꞌdãá rĩ sĩ ri rá-rá ru ãni rú mítã 100. Jọ ĩꞌdiní cénĩ-cénĩ rú, “Má icó mâ ngọ́tị̂ ndrelé drã agá áma mịfị́ sĩ ku.” Ĩꞌdi ꞌbã ri agá ꞌdãá iꞌdó dó awálé.
16 e foi sentar-se perto dali, à distância de um tiro de flecha, porque pensou: "Não posso ver o menino morrer". Sentada ali perto, começou a chorar.
17 Ãdróŋá are mgbâ awá agá ãzíla mãlãyíkã Ãdróŋá drị̂ ajọ́ ị́jọ́ angájó ꞌbụ̃ gâlé Hãgárĩ nî, ãzíla jọ, “Hãgárĩ! Ãꞌdu ị́jọ́ fẽ míní ũcõgõ nĩ? Mí idé ụ̃rị̃ sĩ ku. Má are mgbâ ꞌbã áwáŋá rá.
17 Deus ouviu o choro do menino, e o anjo de Deus, do céu, chamou Hagar e lhe disse: "O que a aflige, Hagar? Não tenha medo; Deus ouviu o menino chorar, lá onde você o deixou.
18 Mí angá ụrụgá, ímụ mgbâ aꞌdụ́lé ími drị́ gá ãzíla mí ũmŋĩ ásị́ la. Ma ĩꞌdi fẽ acálé sụ́rụ́ ãmbógó la rú anzị ĩꞌdidrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ ꞌba rụ̂ sĩ.”
18 Levante o menino e tome-o pela mão, porque dele farei um grande povo".
19 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãdróŋá fẽ mịfị́ la nzị̃ dó ru rá ãzíla ndre dô sĩ kídí ãzí. Mụ ị̃yị́ ãtõlé íníríkó ị̃yị́ drị̂ agá ãzíla fẽ ĩꞌdi mvụlé mgbâ nî.
19 Então Deus lhe abriu os olhos, e ela viu uma fonte. Foi até lá, encheu de água a vasilha e deu de beber ao menino.
20 Mgbâ ꞌbã zo agá ꞌdĩ gá ꞌdâ, Ãdróŋá rĩ adrulé ĩꞌdi be; rĩ uꞌálé ãngũ kõtórõ rú Pãránĩ drị̂ gá ãzíla acá ãlị́gọ́ dora gbẹlépi la rú.
20 Deus estava com o menino. Ele cresceu, viveu no deserto e tornou-se flecheiro.
21 Ĩꞌdiní uꞌá agá ãngũ kõtórõ rú Pãránĩ drị̂ gá, ãndrẽ ĩgbã ĩꞌdiní ũkú Mị̃sị́rị̃ ízó ru la.
21 Vivia no deserto de Parã, e sua mãe conseguiu-lhe uma mulher da terra do Egito.
22 Ụ́ꞌdụ́ ãlu Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ mụ kí ãmbógó ĩꞌdidrị́ ãsĩkárĩ drị́ Fĩkólĩ be ãzíla jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Ãdróŋá ĩꞌdi ãko pírí míní idélé rĩ kí agá cí.
22 Naquela ocasião, Abimeleque, acompanhado de Ficol, comandante do seu exército, disse a Abraão: "Deus está contigo em tudo o que fazes.
23 Úꞌdîꞌda lẽ ína ũyõ Ãdróŋá drị̃lẹ́ gá mí icó áma ulélé ku, jõku anzịŋá mádrị̂ kí ãzíla anzị mádrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ kí ulé lé ku. Mí iꞌda mání sụ́rụ́ míní sĩ mụjó uꞌájó ala gá ãmị́yọ́ŋá ru rĩ, mí icé mání ásị́-ị̃gbẹ̃ cécé mání icélé míní rĩ áni.”
23 Agora, jura-me, diante de Deus, que não vais enganar-me, nem a mim nem a meus filhos e descendentes. Trata a nação que te acolheu como estrangeiro com a mesma bondade com que te tratei".
24 Ịbụrahị́mụ̃ jọ, “Ána ũyõ, ma idé la rá.”
24 Respondeu Abraão: "Eu juro! "
25 Ịbụrahị́mụ̃ unu Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ drị̃lẹ́ gá ụ̃pị́gọ́ŋá ĩꞌdidrị̂ ꞌbã kí kídî pajó rá rĩ sĩ.
25 Todavia Abraão reclamou com Abimeleque a respeito de um poço que os servos de Abimeleque lhe tinham tomado à força.
26 Wó Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ jọ, “Ánị̃ ãꞌdi idé ị́jọ́ ꞌdĩ nĩ yã rĩ gá ku. Ílũ vâ mání ị́jọ́ ꞌdĩ ku, drĩ gápi mâ arelé ími tị gá ãndrũ ꞌdĩ.”
26 Mas Abimeleque lhe respondeu: "Não sei quem fez isso. Nunca me disseste nada, e só fiquei sabendo disso hoje".
27 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ịbụrahị́mụ̃ ají dó kãbĩlõ kí tị́ be ãzíla fẽ dó kí Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ drị́. ꞌBá ị̃rị̃ ꞌdĩ icí kí dó tị rá.
27 Então Abraão trouxe ovelhas e bois, deu-os a Abimeleque, e os dois firmaram um acordo.
28 Ịbụrahị́mụ̃ uya kãbĩlõ ĩꞌdidrị́ ũꞌbí rĩ kí agá kãbĩlõmvá ãrónĩ la kí ázị̂rị̃.
28 Abraão separou sete ovelhas do rebanho,
29 Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ zị Ịbụrahị́mụ̃ ꞌi, “Ị́jọ́ míní kãbĩlõmvá ázị̂rị̃ ꞌdĩ kí uyajó rĩ ꞌbã ífí íngoní yã?”
29 pelo que Abimeleque lhe perguntou: "Que significam estas sete ovelhas que separaste das demais? "
30 Ịbụrahị́mụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Mí aꞌị́ kãbĩlõ ázị̂rị̃ ꞌdĩ kí áma drị́ gá ꞌdâ icéjó la ága kídí ꞌdĩ ma ꞌi.”
30 Ele respondeu: "Aceita estas sete ovelhas de minhas mãos como testemunho de que eu cavei este poço".
31 Ãngũ ꞌdã ála dô sĩ ĩꞌdi umve Bẹ̃rị̃sẹ́bã ꞌi ãꞌdusĩku ãgọbị ị̃rị̃ ꞌdĩ icí kí tị ala gá ꞌdãá.
31 Por isso aquele lugar foi chamado Berseba, porque ali os dois fizeram um juramento.
32 Tị icíma Bẹ̃rị̃sẹ́bã gá ꞌdã vúlé gá, Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ kí ãsĩkárĩ ãmbógó ĩꞌdidrị́ Fĩkólĩ be uja kí ru mụlé ãngũ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ gá.
32 Firmado esse acordo em Berseba, Abimeleque e Ficol, comandante das suas tropas, voltaram para a terra dos filisteus.
33 Ịbụrahị́mụ̃ sa ị́tị́ Bẹ̃rị̃sẹ́bã gá ꞌdãá, ãzíla ịcụ́ dó sĩ Úpí Ãdróŋá jãꞌdâ rĩ rụ́ ãngũ ꞌdã gá ꞌdãá.
33 Abraão, por sua vez, plantou uma tamargueira em Berseba e ali invocou o nome do Senhor, o Deus Eterno.
34 Ịbụrahị́mụ̃ uꞌá dó ãngũ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ gá ụ́ꞌdụ́ ãzo rú.
34 E morou Abraão na terra dos filisteus por longo tempo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.