Gênesis 18
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA
1 Úpí iꞌda ru Ịbụrahị́mụ̃ ní kọmọrọ́ ife Mãmírẽ drị̂ ị̃ndụ́ gá ĩꞌdiní rĩ agá hémã ĩꞌdidrị̂ ꞌbã tị gá ꞌdãá ị̃tụ́kã íríkírí sĩ.
1 O Senhor apareceu a Abraão nos carvalhais de Manre, quando ele estava assentado à entrada da tenda, no maior calor do dia.
2 Ndre ãngũ ụrụgá ãzíla ndre dó ãgọbị kí na pá tu agá ụrụgâsĩ. Ĩꞌdi mụ kí ndrelé ꞌbo, cọtị cẹ̃ mụlé drị̃ ụfụlé ĩꞌba abe. Ãvụ̃ vụ̃rụ́ ị̃nzị̃táŋá sĩ kpere drị̃ la ꞌbã vũ aló agá.
2 Abraão levantou os olhos, olhou, e eis que três homens estavam em pé diante dele. Ao vê-los, Abraão correu da porta da tenda ao encontro deles, prostrou-se em terra
3 Jọ, “Úpí mádrị̂, Áma ị́jọ́ drĩ fi ĩmi ásị́ gá rá, ĩmi alị ãtíꞌbó ĩmidrị̂ drị́ko gâsĩ alị-alị ku.
3 e disse: — Senhor meu, se eu puder obter favor diante de seus olhos, peço que não passe adiante sem ficar um pouco com este seu servo.
4 Ma dó ãzị́ nga ĩminî. Ĩmi ají ásũ ĩminí ị̃yị́ sĩ pá ũjĩjó. Ĩmi dó sĩ avị́ ife ꞌdĩ ị̃ndụ́ gá ꞌdâ.
4 Vou pedir que se traga um pouco de água, para que lavem os pés e descansem debaixo desta árvore.
5 Ma ĩminí ãkónã ají wereŋá ru sĩ ĩminí ũkpõ fẽjó, ĩmi dó sĩ mụ ãcị̃ ĩmidrị́ ꞌdĩ gá múké. Ĩminí amụ́jó mádrị́ko gá ꞌdõlé rĩ ĩꞌdi mání ị̃nzị̃táŋá ru, lẽ áfẽ ĩminí ãko ãzí nalé rá.” Umvi kí, “Múké, ãma ãꞌị̃ rá.”
5 Trarei um pouco de comida, para que refaçam as forças, visto que chegaram até este servo de vocês; depois, poderão seguir adiante. Responderam: — Faça como você disse.
6 Ịbụrahị́mụ̃ afụ ru hémã agâlé, jọ Sárã ní, “Mí aꞌdụ́ ãnáfóró mĩnãmĩnã la sĩ íná avujó gbõrú.”
6 Abraão correu para a tenda de Sara e lhe disse: — Amasse depressa três medidas da melhor farinha e faça pão.
7 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, cẹ̃ dó tị́ kí agâlé ãzíla aꞌdụ́ dó kãjóŋá mũlũkũdũ la, fẽ ĩꞌdi ãtíꞌbó drị́ idélé kpĩcá gbõ rú.
7 Abraão, por sua vez, correu ao gado, pegou um novilho tenro e bom, e o entregou a um empregado, que se apressou em prepará-lo.
8 Ãkónã la dó mụ aꞌdílé ꞌbo, Ịbụrahị́mụ̃ ají dó ãdu, lẹ́sụ́ ãzíla kãjóŋá ĩzá tá idélé ꞌda kí ꞌbãlé kí drị̃lẹ́ gá. Ĩꞌbaní íná na agá ꞌdãá, Ịbụrahị́mụ̃ tu dó pá ãni rú ife ị̃ndụ́ gá ꞌdãá sĩ íyóŋá íyó jó.
8 Pegou também coalhada e leite e o novilho que tinha mandado preparar e pôs tudo diante deles; e permaneceu em pé junto a eles debaixo da árvore; e eles comeram.
9 Ãgọbị na ꞌdã zị kí Ịbụrahị́mụ̃ ꞌi, “Ũkú mídrị́ gá Sárã dó íngõlé yã?” Ịbụrahị́mụ̃ umvi kí jọ, “Ĩꞌdi hémã agâlé ꞌdã.”
9 Então lhe perguntaram: — Onde está Sara, a sua mulher? Ele respondeu: — Está aí na tenda.
10 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Úpí jọ, “Ãndá-ãndá ru ílí drụ̃sị̃ rĩ sĩ sáwã ꞌdĩ áni rĩ gá ma ãgõ mí rụ́ ꞌdõlé rá, ãzíla ũkú mídrị́ Sárã la ngọ́tị́ ágọ́bị́ ịsụ́ rá.”
10 Um deles disse: — Certamente voltarei a você, daqui a um ano; e Sara, a sua mulher, dará à luz um filho. Sara estava escutando, à porta da tenda, atrás de Abraão.
11 Ịbụrahị́mụ̃ kí dó Sárã be ĩdranigo rú ãzíla Sárã ꞌbã áyi sĩ ĩmbá ndrejó rĩ alí dó rá.
11 Abraão e Sara já eram velhos, avançados em idade; e a Sara já lhe havia cessado o costume das mulheres.
12 Sárã gụ dó gụ̃gụ̃. Jọ, “Ma dó ĩdránígó ru ãzíla áma ũkpõ ukó dó ꞌbo, mâ ágô vâ ĩdránígó ru, má icó dó ãyĩkõ ịsụ́lé sĩ áma icíjó ágọ́bị́ be rá yã?”
12 Por isso Sara riu em seu íntimo, dizendo consigo mesma: — Depois de velha, e velho também o meu senhor, terei ainda prazer?
13 Úpí zị Ịbụrahị́mụ̃ ꞌi, “Sárã gụgụ̃ ãzíla jọ ‘Má icó ngọ́tị́ŋá ịsụ́lé ꞌdĩ sĩ ma dó ĩdránígó ru la íngoní ru ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?’
13 Então o Senhor perguntou a Abraão: — Por que Sara riu, dizendo: “Será verdade que darei ainda à luz, sendo velha?”
14 Ị́jọ́ ãzí Úpí ní ũkpó-ũkpó la cí yã? Ílí drụ̃sị̃ rĩ sĩ sáwã pẽlé rĩ agá, ma ãgõ rá ãzíla Sárã la ngọ́tị́ ágọ́bị́ tị rá.”
14 Por acaso, existe algo demasiadamente difícil para o Senhor ? Daqui a um ano, neste mesmo tempo, voltarei a você, e Sara terá um filho.
15 Sárã idé ụ̃rị̃ sĩ, ga ãgátã rá jọ, “Ágụ gẹ̃rị̃ sĩ ku.”
15 Então Sara teve medo e negou, dizendo: — Eu não ri. Ele, porém, disse: — Não é verdade; é certo que você riu.
16 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãgọbị̂ angá kí dó ụrụgá sĩ drị̃ kojó mụjó, ndre kí dó ãngũ ándrá Sõdómũ gâlé ru. Ịbụrahị́mụ̃ agụ dó kí pá ꞌbãlé gẹ̃rị̃ gá.
16 Quando aqueles homens se levantaram dali, olharam para Sodoma; e Abraão ia com eles, para os encaminhar.
17 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Úpí zị ru ꞌa, “Má icó ị́jọ́ mání lẽlé idélé rĩ kí ucílé Ịbụrahị́mụ̃ ní cá rá yã? Yụ má icó kí ucílé ĩꞌdiní ku.
17 O Senhor disse: — Será que eu devo esconder de Abraão o que estou para fazer,
18 Ãndá-ãndá ru Ịbụrahị́mụ̃ la mụ acálé sụ́rụ́ ãmbógó ũkpó íni la, ĩꞌdi rụ̂ sĩ ma mụ sụ̃sụ́ wilé sụ́rụ́ ụ̃nọ́kụ́ drị̃ gá ꞌdâ rĩ ꞌbaní pírí.
18 visto que Abraão certamente virá a ser uma grande e poderosa nação, e nele serão benditas todas as nações da terra?
19 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ápẽ ĩꞌdi íni la sĩ ímbátáŋá fẽjó anzị ĩꞌdidrị̂ ꞌbaní ãzíla anzị ĩꞌdidrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ kí dó sĩ Úpí tị are sĩ ị́jọ́ pịrị rĩ idéjó ãzíla ị́jọ́ lịŋá pịrị rĩ be, Úpí la dó sĩ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã azịlé ꞌi idé la Ịbụrahị́mụ̃ ní rĩ kí idé rá.”
19 Porque eu o escolhi para que ordene aos seus filhos e a sua casa depois dele, a fim de que guardem o caminho do Senhor e pratiquem a justiça e o juízo, para que o Senhor faça vir sobre Abraão o que lhe prometeu.
20 Úpí jọ Ịbụrahị́mụ̃ ní, “Ị́jọ́ ũnzí jọlé ꞌbá Sõdómũ gá ãzíla Gõmórã gá rĩ kí drị̃ gá rĩ acá kpere áma bị́lẹ́ gá rá.
20 Então o Senhor disse: — O clamor contra Sodoma e Gomorra tem aumentado, e o seu pecado é gravíssimo.
21 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, álẽ sịlé vụ̃rụ̂lé sĩ ị́jọ́ ũnzíkãnã ĩꞌbadrị́ ĩꞌbã kí idélé acálépi kpere áma bị́lẹ́ gá ꞌdĩ kí ãndá yã rĩ ndrelé. Drĩ kí dó adru ãndá ku ma dô sĩ nị̃ la rá.”
21 Descerei e verei se, de fato, o que têm praticado corresponde a esse clamor que veio até mim. E, se este não for o caso, eu ficarei sabendo.
22 Ãgọbị ị̃rị̃ ꞌdĩ mụ kí dó Sõdómũ gâlé ru, wó Úpí ace drĩ ru Ịbụrahị́mụ̃ be.
22 Assim, aqueles homens partiram dali e foram para Sodoma; mas Abraão ainda permaneceu na presença do Senhor .
23 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ịbụrahị́mụ̃ asé ru Ãdróŋá andre gá, zị ĩꞌdi, “Mi mụ ꞌbá ị́jọ́ kóru rĩ kí ụꞌdị́lé ꞌbá ị́jọ́ ũnzí rĩ kí abe yã?
23 E, aproximando-se, Abraão perguntou: — Será que vais destruir o justo com o ímpio?
24 ꞌBá ị́jọ́ kóru rĩ drĩ kí adru ꞌbá kãlị́ tõwú táwụ̃nị̃ ꞌdã agá ꞌdãá cí mí kí ụꞌdị́ ꞌbá ũnzí rĩ kí abe pírí yã? Mí icó táwụ̃nị̃ ꞌdã aꞌbelé kí ị́jọ́ sĩ ku yã?
24 Se houver, por acaso, cinquenta justos na cidade, ainda assim destruirás e não pouparás o lugar por amor dos cinquenta justos que nela se encontram?
25 Ãndá-ãndá ru mí icó ꞌbá ị́jọ́ kóru rĩ kí ụꞌdị́lé ꞌbá ị́jọ́ trũ rĩ abe pírí ku. Mí icó ku! ꞌBá ị́jọ́ ụ̃nọ́kụ́ drị̃ gá rĩ lịlẹ́pi pírí nĩ rĩ icó ị́jọ́ pịrị rĩ idélé ku yã?”
25 Longe de ti fazeres tal coisa: matar o justo com o ímpio, como se o justo fosse igual ao ímpio. Longe de ti! Será que o Juiz de toda a terra não faria justiça?
26 Úpí jọ, “Ádrĩ ꞌbá ị́jọ́ kóru rĩ kí ịsụ́ kãlị́ tõwú rá ma táwụ̃nị̃ Sõdómũ drị́ ꞌdã aꞌbe kí ị́jọ́ sĩ rá.”
26 Então o Senhor disse: — Se eu encontrar cinquenta justos dentro da cidade de Sodoma, pouparei a cidade toda por amor a eles.
27 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ịbụrahị́mụ̃ ꞌbã vâ mãmálá Ãdróŋá drị̃lẹ́ gá ị̃dị́ jọ, “Áma ũkpó sĩ ị́jọ́ jọjó mí be la yụ, ãꞌdusĩku ma ꞌbá míní ꞌbãlé mi ꞌi la.
27 Abraão continuou: — Eis que me atrevi a falar ao Senhor, eu que sou pó e cinza.
28 ꞌBá ị́jọ́ kóru rĩ drĩ kí adru ꞌbá kãlị́ sụ drị̃ tõwú drĩ kí ca kãlị́ tõwú ku mi drĩ vâ táwụ̃nị̃ ꞌdã ị̃lị̃kị̃ ꞌbá tõwú ꞌdã kí ị́jọ́ sĩ rá yã?”
28 Caso faltarem cinco para cinquenta justos, destruirás por isso toda a cidade? Deus respondeu: — Não a destruirei se eu encontrar ali quarenta e cinco.
29 Ịbụrahị́mụ̃ zị vâ ị̃dị́, “ꞌBá drĩ kí adru ꞌdãá kãlị́ sụ mi ãngũ ꞌdã ị̃lị̃kị̃ rá yã?”
29 Então Abraão disse: — E se, por acaso, houver ali apenas quarenta? Deus respondeu: — Não o farei por amor aos quarenta.
30 Ịbụrahị́mụ̃ jọ Úpí ní, “Ími ásị́ ꞌbã azá mání ku mí aꞌbe ájọ ị́jọ́; ꞌbá múké rĩ drĩ kí adru kãlị́ na mi ãngũ ꞌdã ị̃lị̃kị̃ rá yã?”
30 Abraão insistiu: — Não se ire o Senhor, se eu continuar a falar. E se houver ali apenas trinta? O — Não o farei se eu encontrar ali trinta.
31 Ịbụrahị́mụ̃ jọ, “Ítrũ ma ị́jọ́ mání jọlé ásị́ ũkpó sĩ ꞌdĩ sĩ rá. ꞌBá drĩ kí adru kãlị́ ị̃rị̃ mi ãngũ ꞌdã ị̃lị̃kị̃ rá yã?”
31 Abraão continuou: — Eis que me atrevi a falar ao Senhor. E se, por acaso, houver ali apenas vinte? O — Não a destruirei por amor aos vinte.
32 Ịbụrahị́mụ̃ jọ, “Úpí mí idé mání ũmbã sĩ ku fô! Wó ꞌbá drĩ kí adru mụdrị́?”
32 Finalmente Abraão disse: — Não se ire o Senhor, se lhe falo somente mais esta vez. E se, por acaso, houver ali apenas dez? O — Não a destruirei por amor aos dez.
33 Úpí la mụ Ịbụrahị́mụ̃ be ị́jọ́ jọŋá delé ꞌbo, mụ dó rá, ãzíla Ịbụrahị́mụ̃ gõ dó lị́cọ́ gá.
33 Quando acabou de falar com Abraão, o Senhor se retirou, e Abraão voltou para onde estava antes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.