Êxodo 5
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT
1 Mụ́sã ꞌbã kí Ãrọ́nị̃ be ị́jọ́ jọjó ꞌbá ĩyõ drị̃lẹ́ ru Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe ꞌbo rĩ ꞌbã vúlé gá, mụ kí dó úpí Mị̃sị́rị̃ drị̂ rụ́ ãzíla jọ kí ĩꞌdiní, “Úpí Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ jọ, ‘Mí aꞌbe ꞌbá mádrị̂ ꞌbã mụ kí, kí dó sĩ mụ ụ̃mụ̃ ꞌbãlé sĩ áma ị̃nzị̃jó ãngũ kõtórõ rú rĩ agâlé.’”
1 Depois disso, Moisés e Arão foram ver o faraó e declararam: “Assim diz o S enhor , o Deus de Israel: ‘Deixe meu povo sair para celebrar uma festa em minha honra no deserto’”.
2 Fãráwũ jọ, “Úpí la ꞌdĩ dó ãꞌdi ꞌi, mání ĩꞌdiní ị̃nzị̃táŋá fẽjó ãzíla ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí aꞌbejó mụjó rĩ? Ánị̃ Úpí la ĩmi ãni ꞌdĩ ku ãzíla má icó ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí aꞌbelé mụlé ku.”
2 “Quem é o S enhor ?”, retrucou o faraó. “Por que devo dar ouvidos a ele e deixar Israel sair? Não conheço o S enhor e não deixarei Israel sair.”
3 ꞌDãá jọ kí, “Ãdróŋá Ĩbũrãníyã drị̂ iꞌda ru ãmaní úꞌdîꞌda íni, lẽ ãꞌdụ ãcị̃ ãzí ụ́ꞌdụ́ na ãni la sĩ mụjó ãngũ kõtórõ rú rĩ agâlé sĩ mụjó ídétáŋá idéjó Úpí Ãdróŋá ãmadrị̂ ní, jõ íni ku ĩꞌdi ãma ị̃lị̃kị̃ jụ́wẹ̃ sĩ jõku ãꞌdị́ sĩ rá.”
3 Então Arão e Moisés disseram: “O Deus dos hebreus se encontrou conosco. Portanto, deixe-nos fazer uma viagem de três dias ao deserto para oferecermos sacrifícios ao S enhor , nosso Deus. Do contrário, ele nos castigará com alguma praga ou pela espada”.
4 Wó úpí Mị̃sị́rị̃ drị̂ jọ, Mụ́sã ꞌbaní Ãrọ́nị̃ be, “Ĩmi ꞌbá kí ꞌdụ ãzị́ ĩꞌbadrị̂ kí tị gá ꞌdâ rá la ãꞌdu sĩ? Ĩgõ vúlé ãzị́ ĩmidrị̂ kí tị gâlé!”
4 O rei do Egito respondeu: “Moisés e Arão, por que distraem o povo de suas tarefas? Voltem ao trabalho!
5 Fãráwũ jọ vâ, “Ĩndre drĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí dó ãngũ drị̃ gá ꞌdâ ũꞌbí ru, ãzíla ĩlẽ vâ kí atrịlé ãzị́ ngaŋá gá cí.”
5 Olhem! Há muitos do seu povo nesta terra, e vocês os estão impedindo de trabalhar!”.
6 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ Fãráwũ ꞌbã ãzị́táŋá ꞌbá ãmbogo rú ãtiꞌbo kí drị̃lẹ́ gá ãzíla ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ rú ãzị́ pámvú undrélépi rĩ abe:
6 Naquele mesmo dia, o faraó deu a seguinte ordem aos capatazes egípcios e aos supervisores israelitas:
7 “Ĩfẽ ꞌbá ꞌdĩ ꞌbaní ásé sĩ bị̃rị́kị̃ ꞌbejó la ị̃dị́ ku, ꞌbã ndrụ̃ kí ásé cénĩ.
7 “Não forneçam mais palha para o povo fazer tijolos. De agora em diante, eles mesmos devem juntá-la!
8 Wó ĩfẽ ꞌbã ꞌbe kí kãlãfe bị̃rị́kị̃ drị́ jõ lịlẹ́ kí drị̃ gá ídu rĩ ꞌi; ĩmi isé bị̃rị́kị̃ ꞌbã kãlãfe vúlé ku. Ũvũ la kí fẽ awálé sĩ jọjó la ãma tá mụ ídétáŋá idélé Ãdróŋá ãmadrị̂ ní rĩ gá nĩ.
8 No entanto, continuem a exigir que produzam a mesma quantidade de tijolos que antes. Não reduzam a cota. Eles são preguiçosos e, por isso, clamam: ‘Deixe-nos sair para sacrificar ao nosso Deus’.
9 Ĩꞌbã ãzị́ ãgọbị kí drị̃ gá ũkpó ru, kí dó sĩ ị́jọ́ ãvĩ ĩnzõ drị̃ gá rá, be la kí dó sĩ ásị́ ꞌbã ãzị́ ngalé áyụ.”
9 Aumentem a carga de trabalho deles e cobrem o cumprimento das tarefas. Isso os ensinará a não dar ouvidos a mentiras!”.
10 ꞌDã ꞌbã vúlé gá ꞌbá ãmbogo rú ãtiꞌbo kí drị̃lẹ́ gá ãzíla ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ rú ãzị́ pámvú undrélépi rĩ kí abe mụ kí dó ꞌbá ꞌba rụ́ ãzị́ ãngũ gâlé ị́jọ́ ꞌdĩ lũjó ꞌbá ꞌbanî. Jọ kí, “ꞌDĩ ị́jọ́ Fãráwũ ꞌbã jọlé rĩ ꞌi: ‘Má icó ĩminí ásé sĩ bị̃rị́kị̃ ꞌbejó rĩ fẽlé ị̃dị́ ku.
10 Os capatazes e os supervisores saíram e informaram o povo: “Assim diz o faraó: ‘Vocês não receberão mais palha.
11 Ĩmụ ásé ĩmidrị́ sĩ bị̃rị́kị̃ ꞌbejó rĩ kí ndrụ̃ trũ, ĩmụ ãngũ ĩminí sĩ icójó ịsụ́jó la rá rĩ gâlé wó ãzị́ ĩminí ngalé rĩ ûmvi úmgbó la vúlé ãluŋá la ku.’”
11 Saiam e juntem-na onde puderem encontrá-la. No entanto, continuarão a produzir a mesma quantidade de tijolos que antes’”.
12 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ꞌbá iré kí dó ru ãngũ Mị̃sị́rị̃ drị̂ agâ sĩ pírí mụjó ásé ndrụ̃ trũ.
12 Então o povo se espalhou por toda a terra do Egito para juntar a palha que sobrava das colheitas.
13 ꞌBá ãmbogo rú ãtiꞌbo kí drị̃lẹ́ gá rĩ ri kí ꞌbá ꞌdĩ ꞌbaní ũcõgõ fẽlé, jọjó la, “Lẽ ĩde bị̃rị́kị̃ lẽlé ĩmidrị́ ụ́ꞌdụ́ ãlu-ãlu sĩ rĩ cécé jõ ĩminí ásé bị̃rị́kị̃ ꞌbejó rĩ fẽjó bábá rĩ áni.”
13 Enquanto isso, os capatazes egípcios continuavam a pressioná-los: “Completem sua cota diária de tijolos, como faziam quando nós lhes fornecíamos palha!”.
14 ꞌBá ãmbogo rú ãtiꞌbo kí drị̃lẹ́ gá Ịsịrayị́lị̃ rú Fãráwũ ꞌbã ũꞌbãlé rĩ kí úco kí ãzíla úzị kí, “Ĩde bị̃rị́kị̃ lịlẹ́ ĩmi drị̃ gá ájẹ ãzíla ãndrũ rĩ kí ꞌbelé ku ãꞌdu sĩ?”
14 E açoitavam os supervisores israelitas que haviam sido encarregados das equipes de trabalhadores. “Por que não completaram as cotas nem ontem nem hoje?”, perguntavam.
15 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ rú ãzị́ pámvú undrélépi ꞌdĩ mụ kí ãzíla ꞌbã kí mãmálá Fãráwũ rụ́: “Mí idé dó ị́jọ́ ãtiꞌbo mídrị̂ ꞌba rụ́ ꞌdĩ ꞌbã áni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã?
15 Então os supervisores israelitas foram suplicar ao faraó: “Por favor, não trate seus servos desse modo.
16 Újọ ãmaní, lẽ úfẽ ãtiꞌbo mídrị̂ ꞌbaní ásé sĩ bị̃rị́kị̃ ꞌbejó rĩ ku, ãꞌbe vâ bị̃rị́kị̃, ála dị̃ ãma co sĩ, ꞌdĩ adru izatáŋá ãtiꞌbo mídrị̂ ꞌbaní la ku wó ꞌbá mídrị̂ ꞌbã ni la.”
16 Não recebemos palha, mas os capatazes continuam a exigir: ‘Façam tijolos!’. Somos açoitados constantemente, mas a culpa é do seu próprio povo!”.
17 Fãráwũ jọ, “ꞌDĩ ũvũ, ĩmi ũvúꞌbá! ꞌDĩ bã sĩ ị́jọ́ ĩminí sĩ jọjó la, lẽ ãmụ kí ídétáŋá idélé Úpí nî ꞌdĩ.
17 O faraó, porém, gritou: “Vocês são preguiçosos! Preguiçosos! Por isso, andam dizendo: ‘Deixe-nos sair para oferecer sacrifícios ao S enhor ’.
18 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ĩmụ ãzị́ gá. Ícó ĩminí ásé bị̃rị́kị̃ ꞌbejó rĩ fẽlé ku, wó lẽ ĩde kãlãfe bị̃rị́kị̃ ãni lịlẹ́ ĩmi drị̃ gá rĩ kí ꞌbelé pírí lẽlé rĩ áni.”
18 Voltem agora mesmo ao trabalho! Não receberão palha, mas terão de produzir a mesma cota de tijolos”.
19 ꞌBá Ịsịrayị́lị̃ rú ãzị́ pámvú undrélépi ꞌdĩ kí dó mụ ị́jọ́ jọlé ĩꞌbaní, “Lẽ ísé kãlãfe bị̃rị́kị̃ drị́ ĩꞌbaní ꞌbelé ụ́ꞌdụ́ ãlu-ãlu sĩ rĩ ku ꞌdĩ arelé ꞌbo, nị̃ kí dó rá kí dó ũcõgõ ãmbógó la agá.”
19 Quando os supervisores israelitas ouviram: “Vocês não poderão reduzir a quantidade de tijolos produzidos por dia”, perceberam que estavam em sérios apuros.
20 Kí mụ Fãráwũ aꞌbelé ꞌbo, ịsụ́ kí Mụ́sã kí Ãrọ́nị̃ be kí kí drị̃ tẽ agá sĩ ị́jọ́ jọjó ĩꞌba abe,
20 Ao sair do palácio do faraó, encontraram Moisés e Arão, que os esperavam do lado de fora.
21 jọ kí ĩꞌbaní, “Lẽ Úpí ꞌbã ndre ị́jọ́ ĩmidrị̂ nĩ ãzíla ꞌbã lị ị́jọ́ ĩmi drị̃ gá nĩ! Ĩfẽ Fãráwũ ní ãtiꞌbo ĩꞌdidrị̂ kí abe ãma ãjị́ ngụ̃lé ãzíla ménéŋá ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ sĩ ãma ụꞌdị́jó ĩmi ꞌi.”
21 Eles disseram aos dois irmãos: “O S enhor os julgue e os castigue por terem feito o faraó e seus oficiais nos odiarem. Vocês colocaram uma espada na mão deles e lhes deram uma desculpa para nos matar!”.
22 Mụ́sã uja ru Úpí rụ̂lé jọ ĩꞌdiní, “Wáwọ̃ Úpí mí ají dó ũcõgõ ꞌbá ꞌdĩ kí drị̃ gá íni ãꞌdu sĩ? ꞌDĩ dó ị́jọ́ míní sĩ áma tị pẽjó ala gá rĩ ꞌi yã?
22 Moisés voltou ao S enhor e disse: “Por que trouxeste toda essa desgraça sobre este povo, Senhor? Por que me enviaste?
23 Iꞌdójó mání mụ agá Fãráwũ drị̃lẹ́ gá ị́jọ́ jọjó ími rụ́ sĩ rĩ sĩ, Fãráwũ ají ũcõgõ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị́ ꞌdĩ ꞌbaní, wó ípa drĩ vâ ꞌbá mídrị́ ꞌdĩ kí ku.”
23 Desde que me apresentei ao faraó como teu porta-voz, ele passou a tratar teu povo com ainda mais crueldade. E tu não fizeste coisa alguma para libertá-lo!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.