Atos 16
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA
1 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Páwụ̃lọ̃ mụ dó Dábẽ gá, ãzíla Lị́sị̃trã gá, ꞌdĩ ãngũ ꞌbá Yẹ́sụ̃ ãꞌị̃lépi rá umvelé Tị̃mị̃tị́yọ̃ ꞌi rĩ ꞌbã uꞌájó rĩ gá. Tị̃mị̃tị́yọ̃ ãndrẽ ándrá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú la, ĩꞌdi ꞌbá Yẹ́sụ̃ ãꞌị̃lépi rá la, ꞌbo átẹ́pị ĩꞌdi ándrá ꞌbá Gị̃rị́kị̃ rú la.
1 Paulo chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego.
2 ꞌBá pírí Yẹ́sụ̃ ãꞌị̃lépi rá Lị́sị̃trã gá ãzíla Ĩkónĩyãmũ gá rĩ, ri kí ị́jọ́ jọlé drị̃ la gá múké.
2 Os irmãos em Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Páwụ̃lọ̃ lẽ tí ĩꞌdi ꞌdụlé trũ mụjó ĩndĩ, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ĩtãrã dó ĩꞌdi rá. Idé ị́jọ́ ꞌdĩ íni la ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdã kí ị́jọ́ sĩ, ãꞌdusĩku nị̃ kí ándrá pírí Tị̃mị̃tị́yọ̃ átẹ́pị̃ ĩꞌdi Gị̃rị́kị̃ rĩ gá cé.
3 Paulo queria que Timóteo fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Kí acị́jó táwụ̃nị̃ ãlu-ãlu agâ sĩ rĩ sĩ, iꞌda kí ítútáŋá ãsị̃jó ụ̃pịgọŋa ꞌbaní itúlé, ꞌbá ĩyõ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdĩ ꞌbaní vú ũbĩlé rĩ kî.
4 Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém, para que as observassem.
5 ꞌDãá ꞌbá Yẹ́sụ̃ ãꞌị̃lépi rá ꞌdĩ kí pá umba dó ãꞌị̃táŋá agá, ãzíla kí kãlãfe ri tulé ụ́ꞌdụ́ pírí sĩ.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.
6 Páwụ̃lọ̃ acị́ kí ꞌbá ĩꞌdiní acị́jó ĩꞌba abe ꞌdã kî trũ ãngũ umvelé Fị̃rị́gị̃yã ꞌi, rĩ agâ sĩ ãngũ Gãlãtị́yã agá. Ĩꞌbaní acị́ agá ꞌdâ Úríndí Ãlá rĩ uga ĩꞌbaní ị́jọ́ Ãdróŋá drị́ gá rĩ ũlũjó ãngũ Ásĩyã drị́ rĩ gá úmgbé.
6 E percorreram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Sáwã ĩꞌbã kí acájó drĩdríŋĩ Mísĩyã drị̂ gá rĩ sĩ, ụ̃ꞌbị̃ kí tí filé Bị̃tị́nị̃yã gá, wó Úríndí Yẹ́sụ̃ drị́ gá rĩ aꞌbe ĩꞌbaní kẹ̃jị́ sĩ fijó ku.
7 Chegando perto de Mísia, tentaram ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 ꞌDãá alị kí Mísĩyã agâ sĩ, dó sĩ ilújó ándrá Trõwásĩ gá.
8 E, tendo contornado Mísia, foram a Trôade.
9 Ị́nị́ ꞌdã sĩ Páwụ̃lọ̃ ndre urobí agá ágọ́bị́ ãzí Mãkẽdónĩyã rú la ní pá tu agá drị́ ãꞌbãŋâ trũ, “Mí azá Mãkẽdónĩyã gá ꞌá ꞌdõlé ãma ãzã kojó.”
9 À noite, Paulo teve uma visão na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe rogava, dizendo: — Passe à Macedônia e ajude-nos.
10 Páwụ̃lọ̃ la mụ ícétáŋá ꞌdĩ ndrelé ꞌbo, jọ cọtị ãma angá bábá drị̃ kojó mụjó Mãkẽdónĩyã gá, ãma ásị́ gá rĩ dó, Ãdróŋá umve ãma ị́jọ́ mgbã ĩꞌdidrị́ gá rĩ ũlũjó ĩꞌbaní íni.
10 Assim que Paulo teve a visão, imediatamente procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.
11 Ãza íꞌbó sĩ angájó Trõwásĩ gá rĩ sĩ cajó Sãmõtrákẽ gá, drụ̃sị̃ la sĩ, ãca dó Nẹ̃yãpọ́lị̃ gá.
11 Tendo, pois, navegado de Trôade, fomos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, a Neápolis.
12 ꞌDã ꞌbã vúlé gá, ãmụ dó Fị̃lị́pị̃ gá, Fị̃lị́pị̃ ĩꞌdi táwụ̃nị̃ ãzí Mãkẽdónĩyã gá ꞌdãá ndẽlépi ãmbõgõ sĩ nĩ vâ ãngũ ꞌbá Rụ́mị̃ rú rĩ ꞌbã kí ꞌdụlé ĩꞌba ãni la rú rĩ ꞌi, ãma uꞌá ꞌdãá ụ́ꞌdụ́ wẽwẽ rú.
12 Dali fomos a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia romana. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.
13 Sãbátũ sĩ ãfũ táwụ̃nị̃ agá rĩ sĩ ãmvé mụjó ị̃yị́ ãzí tị gá, sĩ ãngũ ãzí ịsụ́jó Ãdróŋâ ãꞌị̃jó íni. Ãri vũ gá, ãzíla ãma iꞌdó ị́jọ́ jọlé ũkú ru tralépi ꞌdãá rĩ ꞌbaní.
13 No sábado, saímos da cidade para a beira do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que haviam se reunido ali.
14 Ũkú ị́jọ́ arelépi ꞌdĩ kí ãzí ãlu umvelé Lụ̃dị́yã ꞌi ũkú ãzí bõngó ũniyambamba la kí ị̃tụ̃ndãlépi Fị̃lị́pị̃ gá angálépi Tãyị̃tị́rã gá rĩ ꞌi, ĩꞌdi ꞌbá Ãdróŋâ rụ́ ị̃nzị̃lépi la. Ãdróŋá nzị̃ ásị́ la sĩ ị́jọ́ Páwụ̃lọ̃ ꞌbã ũlũlé ꞌdĩ arejó ãzíla ãꞌị̃jó la rá.
14 Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Ụ́ꞌdụ́ ĩꞌdi ãzíla ꞌbá ĩꞌdidrị́ko gá ꞌdãá rĩ ꞌbaní bãbụ̃tị́zị̃ fẽjó rĩ sĩ, Lụ̃dị́yã umve ãma ĩꞌdidrị́ko gâlé, jọ ãmaní, “Ĩdrĩ áma ãꞌị̃ ꞌbá Ãdróŋá ãꞌị̃lépi la rú rá, ĩmi amụ́ drĩ vâ uꞌálé mádrị́ jó agá.” Ri ị́jọ́ ꞌdĩ jọlé kpere ãmã ãꞌị̃ agá rá.
15 Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos fez este pedido: — Se julgam que eu sou fiel ao Senhor, venham ficar na minha casa. E nos constrangeu a isso.
16 Ụ́ꞌdụ́ ãlu ãmaní mụ agá ãngũ Ãdróŋá ãꞌị̃jó rĩ gá, ãma ụfụ drị̃ ĩzóŋá ãzí úríndí ũnzí ãzí ị́jọ́ mụlépi ru idélépi drị̃ gâlé rĩ iꞌdalépi rá la be, ĩꞌdi ĩzóŋá ãzí ajílé ãzị́ ngalépi la. Ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã iꞌdalé cé-cé rĩ sĩ, ịsụ́ dó ꞌbãngá sĩlíngĩ ĩyõ rú ꞌbá ĩꞌdidrị́ ãmbogo rú rĩ ꞌbanî.
16 Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma jovem possuída de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus donos.
17 Ĩzóŋá ꞌdĩ bĩ ãma vú Páwụ̃lọ̃ trũ úzáŋâ trũ, “Ãgọbị ꞌdĩ kí ụ̃pịgọŋa Ãdróŋá ụrụgá ãndânĩ rĩ drị́ gá rĩ kî, kí ĩminí gẹ̃rị̃ sĩ ru pajó rĩ ũlũ.”
17 Seguindo a Paulo e a nós, gritava, dizendo: — Estes homens são servos do Deus Altíssimo e anunciam a vocês o caminho da salvação.
18 Ĩzóŋá ꞌdĩ idé ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌdĩ ꞌbã áni ụ́ꞌdụ́ wẽwẽ rú. Ãsị̃jó Páwụ̃lọ̃ acá ũcõgõ sĩ ãndẽ vâ ị́jọ́ la sĩ rá, uja tị jọ úríndí ũnzí ꞌdã ní, “Rụ́ Yẹ́sụ̃ Kúrísĩtõ drị́ gá rĩ sĩ, ájọ míní, mí ãfũ ĩzóŋá ꞌdĩ agâlé rĩ sĩ ãmvé.” Úríndí ꞌdã aꞌbe kí dó ĩꞌdi ititi rá.
18 Isto se repetiu por muitos dias. Então Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: — Em nome de Jesus Cristo, eu ordeno que você saia dela. E, na mesma hora, o espírito saiu.
19 ꞌBá ĩzóŋá ꞌdĩ ꞌbã sĩ ãzị́ ngajó ĩꞌbaní rĩ kí mụ ndrelé la ĩzóŋá ꞌdĩ adrí rá, ị́jọ́ ĩꞌbaní ásị́ ꞌbãjó ĩꞌdi drị̃ gá séndẽ ịsụ́ŋá sĩ rĩ ukó rá. Rụ kí Páwụ̃lọ̃ kí Sílã be agụlé ãngũ sụ̂ rú rĩ agâlé pá tulé ꞌbá ãmbogo rú rĩ kí drị̃lẹ́ gá.
19 Quando os donos da jovem viram que se havia desfeito a esperança do lucro, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça, à presença das autoridades.
20 Ají kí kí ãmbogo ị́jọ́ amálépi rĩ kí drị̃lẹ́ gá jọ kí, “Ãgọbị ꞌdĩ kí ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú la kí, ãzíla lẽ kí ị́jọ́ ajílé ꞌbá ãmadrị́ gá rĩ kí drĩdríŋĩ gá.
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: — Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,
21 Kí ãma Rụ́mị̃ rú ꞌdĩ ꞌbaní ị́jọ́ ãmaní icólé ngalé ku rĩ kí iꞌdajó, ãzíla kí lẽjó la ãma ãꞌị̃ kî ãzíla ãnga kî rĩ sĩ.”
21 propagando costumes que não podemos aceitar, nem praticar, porque somos romanos.
22 ꞌBá ru tralépi wẽwẽ rú ꞌdĩ atrá kí ru gbõrú tị icílé Páwụ̃lọ̃ kí ụrụꞌbá gá Sílã be, kí idéjó ũnzí, ãzíla ãmbogo ị́jọ́ amálépi rĩ fẽ kí ãzị́táŋá ĩꞌbã bõngó kí ũtrũjó ãzíla kí cojó kẹ̃lị́ká sĩ.
22 Então a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as roupas, mandaram açoitá-los com varas.
23 Ála dó mụ kí colé ũnzíríkãnã rú ꞌbo, úsu dó kí mãbụ́sụ̃ gá, ãzíla úfẽ ãzị́táŋá ãsĩkárĩ kí andre tẽlépi rĩ ní kí ucéjó múké-múké.
23 E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram na prisão, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.
24 Ãzị́táŋá ũkpómgboroto ꞌdĩ sĩ, ãsĩkárĩ su dó kí jó ágágá ãndânĩ rĩ agá, ãzíla icí dó vâ kí pá ife sĩ cí.
24 Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e prendeu os pés deles no tronco.
25 Ị́nị́ ágágá ꞌdĩ gá ꞌdĩ, Páwụ̃lọ̃ iꞌdó kí Sílã be Ãdróŋâ rú ịcụ́lé úngó ngoŋá sĩ ãzíla Ãdróŋá zịŋá sĩ, wó íni ꞌdĩ ꞌbá ãzí ĩꞌba abe rĩ ri kí úngó ꞌdĩ kí arelé.Ãsĩkárĩ su kí dó kí jó ágágá ãndânĩ rĩ agá, icí kí pá ife sĩ cí.|alt="Paul and Silas in prison" src="WA03976b.tif" size="col" ref="16:24-25"
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.
26 Rụ̃gbụ́gbụ́ ũyãkĩyã ãzí ũkpómgboroto la iꞌdó jó tá be Páwụ̃lọ̃ kí sujó Sílã be ꞌbá ãzí ꞌdã kí abe ꞌdĩ ayalé pírí-pírí. Kẹ̃jị́tị ụ̃nzị̃ kí ru pírí ãzíla ímve tá Páwụ̃lọ̃ kí pá gá ãzíla ꞌbá mãbụ́sụ̃ jó gá ꞌdãá rĩ kí pá gá ꞌdĩ ayụ kí pírí cénĩ.
26 De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Ãsĩkárĩ angá ụ́ꞌdụ́ gâlé rĩ sĩ ụrụgá, ãzíla ĩꞌdi mụ kẹ̃jị́tị ꞌdĩ kí ndrelé mgbọ, anzé ménéŋá ĩꞌdidrị́ ụ́pụ́cẹ́ gá rĩ, lẽ dó sĩ ru sõlé rá, ãꞌdusĩku ũrã ꞌbá mãbụ́sụ̃ gá ꞌdĩ apá kí dó rá íni.
27 O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas da prisão, puxando da espada, ia suicidar-se, pois pensou que os presos tinham fugido.
28 Wó Páwụ̃lọ̃ za jọ, “Íꞌdị mi ku! Ãma pírí ꞌdõ cí!”
28 Mas Paulo gritou bem alto: — Não faça nenhum mal a si mesmo! Estamos todos aqui.
29 Aꞌị́ ãcí, afụ ru jó agâlé, aꞌdé ụrụꞌbá yãŋâ trũ Páwụ̃lọ̃ kí pálé gá Sílã be.
29 Então o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Ãsĩkárĩ ají kí ãmvé, uja kí zịlé, “Ãmbogo ꞌdĩ, lẽ má idé ãꞌdu ká mání sĩ áma pajó?”
30 Depois, trazendo-os para fora, disse: — Senhores, que devo fazer para que seja salvo?
31 Umvi kí, “Mí ãꞌị̃ Úpí Yẹ́sụ̃ ꞌi mi dó sĩ ími pa. Mi ꞌi ãzíla ꞌbá mídrị́ko gá rĩ kî trũ.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e toda a sua casa.
32 Uja kí dó ị́jọ́ Ãdróŋá drị́ gá rĩ ũlũlé ĩꞌdiní ãzíla ꞌbá jó agá ꞌdâ rĩ ꞌbaní pírí ĩndĩ.
32 E pregaram a palavra de Deus ao carcereiro e a todos os que faziam parte da casa dele.
33 Sáwã ị́nị́ drị́ gá ꞌdĩ agá ꞌdãá ũgũgõ ãsĩkárĩ ꞌdụ kí, ãzíla ũjĩ dó ĩꞌbã ãkõzá kí ꞌdãá cọtị úfẽ dó ĩꞌdiní ãzíla ꞌbá ĩꞌdidrị́ko gá rĩ abe bãbụ̃tị́zị̃.
33 Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes as feridas dos açoites. Logo a seguir, ele e todos os membros da casa dele foram batizados.
34 Ãsĩkárĩ ꞌdĩ ají Páwụ̃lọ̃ kí Sílã be íná nalé ĩꞌdidrị́ jó agá. Ãyĩkõ fụ dó ĩꞌdi ãꞌdusĩku ãꞌị̃ kí Ãdróŋá ꞌi ꞌbá ĩꞌdidrị́ko gá rĩ abe rá.
34 Então, levando-os para a sua própria casa, deu-lhes de comer; e, com todos os seus, manifestava grande alegria por ter crido em Deus.
35 Ĩꞌdi mụ calé ị̃tụ́ sĩ, ãmbógó ị́jọ́ amálépi rĩ pẽ ꞌbá ãzị́ ngalépi ĩꞌdi be la tị ãsĩkárĩ Páwụ̃lọ̃ kí andre tẽlépi rĩ rụ́ ãzị́táŋá ꞌdĩ trũ jọjó la, “Mí iyá ꞌbá ꞌdĩ ꞌbã mụ kî.”
35 Quando amanheceu, os magistrados enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem para o carcereiro: — Ponha aqueles homens em liberdade.
36 Ãsĩkárĩ jọ Páwụ̃lọ̃ ꞌbaní Sílã be, “Ãmbogo ị́jọ́ amálépi rĩ fẽ kí ũkpõ sĩ ĩmi iyájó Sílã be rá. Úꞌdîꞌda ĩmi dó mụ rá. Ĩmụ ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ.”
36 Então o carcereiro comunicou isso a Paulo, dizendo: — Os magistrados ordenaram que vocês fossem postos em liberdade. Portanto, vocês podem sair. Vão em paz.
37 Wó Páwụ̃lọ̃ jọ ãmbogo tá tị ãpẽlé ꞌdĩ ꞌbaní, “Co kí ãma ꞌbá ĩyõ kí drị̃lẹ́ gá ãma ụzịŋâ kóru, ãmaní táni adrujó ꞌbá Rụ́mị̃ gá rĩ kí rá tí, ãzíla su kí ãma mãbụ́sụ̃ gá. Wó lẽ kí dó úꞌdîꞌda ãma iyálé ũní ꞌbá ꞌbaní nị̃ŋâ kóru yã? ꞌDĩ áni la ꞌdáyụ! Lẽ ꞌbã amụ́ kí bãsĩ ãma iyálé ãmvêlé nĩ.”
37 Paulo, porém, lhes disse: — Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos jogaram na cadeia, sendo nós cidadãos romanos. Querem agora nos mandar embora sem maior alarde? Nada disso! Pelo contrário, que eles venham e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.
38 Ãmbogo tá tị ãpẽlé ꞌdĩ gõ kí ụ́ꞌdụ́kọ́ ꞌdĩ trũ ãmbogo ị́jọ́ amálépi rĩ ꞌba rụ̂lé, ãmbogo ꞌdĩ kí mụ arelé la Páwụ̃lọ̃ kí Sílã be ꞌbá Rụ́mị̃ gá la kí, acá kí ụ̃rị̃ sĩ.
38 Os oficiais de justiça comunicaram isso aos magistrados. Quando estes souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo.
39 Amụ́ kî trũtáŋá aꞌị́lé ĩꞌbadrị́ ãzíla iyá kí dó kí ãmvé, aꞌị́ kí Páwụ̃lọ̃ kí Sílã be táwụ̃nị̃ ꞌdã aꞌbejó rá.
39 Então foram até eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, pediram que se retirassem da cidade.
40 Páwụ̃lọ̃ kí Sílã be mụ ãfũlé mãbụ́sụ̃ gá rĩ sĩ ꞌbo, mụ kí dó Lụ̃dị́yã drị́ko gá, ịsụ́ kí ꞌbá Yẹ́sụ̃ ãꞌị̃lépi rá rĩ kí, kí mụ kí ásị́ ũŋmĩlé ꞌbo, aꞌbe kí dó táwụ̃nị̃ ꞌdã rá.
40 Tendo saído da prisão, Paulo e Silas dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os animaram. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.