2 Samuel 19

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 ꞌBá ãzí jọ Yõwábũ ní, “Úpí la awá Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ị́jọ́ sĩ.”
1 E disseram a Joabe: Eis que o rei anda chorando e lastima-se por Absalão.
2 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ ị́jọ́ ãꞌdị́ ndẽjó rá rĩ uja ru áwáŋá ru ãꞌdusĩku ãsĩkárĩ are kí ị́jọ́ jọlé, “Úpí la awá ĩꞌdi ꞌbã ngọ́tị̂ sĩ rĩ rá.”
2 Então, a vitória se tornou, naquele mesmo dia, em tristeza para todo o povo; porque, naquele mesmo dia, o povo ouvira dizer: Mui triste está o rei por causa de seu filho.
3 ꞌBá unze kí dó sĩ ru ụ́ꞌdụ́ dã sĩ mụlé filé táwụ̃nị̃ agâlé kírí-kírí ru cécé ꞌbá ndẽlé ãꞌdị́ gá rá rĩ ꞌbã kí apájó kí ndẽjó rá drị̃nzá sĩ rĩ áni.
3 E, naquele mesmo dia, o povo entrou às furtadelas na cidade, como o povo de vergonha se escoa quando foge da peleja.
4 Úpí aku ru mẹ́lẹ́tị cí, ri dó sĩ awálé rere, “Wáwọ̃ mâ ngọ́tị́ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃! Wáwọ̃ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃, mâ ngọ́tị̂, mâ ngọ́tị̂.”
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto; e o rei gritava a alta voz: Meu filho Absalão, Absalão, meu filho, meu filho!
5 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ mụ dó jó agá úpí rụ̂lé ãzíla jọ dó ĩꞌdiní, “Ãndrũ ífẽ dó drị̃nzá ꞌbá mídrị̂ ꞌbaní pírí, ꞌbá ími ídri palépi, ídri anzị mídrị̂ ꞌbadrị́ izonzị mídrị̂ kí abe, ũkú mídrị̂ kí ãzíla ũkú mídrị́ ãtiꞌbo rú rĩ ꞌbã drị̂ kí abe rĩ ꞌbaní ꞌbo.
5 Então, entrou Joabe ao rei, em casa, e disse: Hoje, envergonhaste a face de todos os teus servos, que livraram hoje a tua vida, e a vida de teus filhos, e de tuas filhas, e a vida de tuas mulheres, e a vida de tuas concubinas,
6 Ílẽ ꞌbá ími ngụ̃lépi ũnzí rĩ kí, ãzíla ꞌbá ími lẽlépi rĩ kí íngụ̃ kí ũnzí. Mí iꞌda ãndrũ tọndọlọ ãsĩkárĩ ãmbogo ꞌdĩ kí ãsĩkárĩ ĩbadrị̂ kí abe ãzị́ la kí míní ꞌdáyụ. Ándre mi tá uꞌá ãyĩkõ sĩ rá la Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drĩ tá adru ídri ãzíla ãdrĩ tá ũdrã pírí rá rĩ gá.
6 amando tu aos que te aborrecem e aborrecendo aos que te amam; porque, hoje, dás a entender que nada valem para contigo capitães e servos; porque entendo, hoje, que, se Absalão vivesse, e todos nós, hoje, fôssemos mortos, então, bem te parecera aos teus olhos.
7 Úꞌdîꞌda mí angá, ífũ ꞌbá ꞌba rụ̂lé kí ásị́ imbálé vâ sĩ ĩꞌbaní ãwãꞌdĩfô fẽjó. Ána ũyõ rụ́ Úpí drị̂ sĩ, ị́nị́ ꞌdĩ sĩ, ꞌbá ãzí icó acelé míní ãluŋá la ku. Ị́jọ́ ꞌdĩ la dó ũnzĩkãnã sĩ ị́jọ́ ãzí jọ ru idélépi ími ụrụꞌbá gá iꞌdójó kãrị̃lẹ̃ sĩ rĩ kí ndẽ pírí rá.”
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala conforme o coração de teus servos; porque, pelo Senhor , te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e maior mal te será isso do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ úpí angá dó ụrụgá ãzíla ri dó úmvúke ĩꞌdidrị̂ drị̃ gá kẹ̃jị́ tị gá ꞌdãá. Ála dó mụ lũlé la ꞌbá ꞌbaní, “Úpí ri kẹ̃jị́ tị gá ꞌdã íni,” amụ́ kí dó pírí ĩꞌdi drị̃lẹ́ gá.
8 Então, o rei se levantou e se assentou à porta, e fizeram saber a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está assentado à porta. Então, todo o povo veio apresentar-se diante do rei; porém Israel fugiu cada um para as suas tendas.
9 Sụ́rụ́ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ agâsĩ pírí, ꞌbá ri kí ãgátã galé kí drĩdríŋĩ gá jọjó la, “Úpí pa ãma mẹ́rọ́ꞌbá ãma drị̂ kí drị́ gá, ĩꞌdi vâ ꞌbá ãma palépi angájó ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí drị́ gá rĩ ꞌi. Wó úꞌdîꞌda apá dó Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị́ sụ́rụ́ agá ꞌdâ rá.
9 E todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e ele nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ándrá ãdu ũsũjó drị̃ la gá ãmaní ꞌbãlé ãmbógó ru ãma drị̃ celépi rĩ drã dó ãꞌdị́ gá ꞌdâ rá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ãjọ kí dó ị́jọ́ úpî ajíjó vúlé rĩ ku ãꞌdu sĩ yã?”
10 E Absalão, a quem ungimos sobre nós, já morreu na peleja; agora, pois, por que vos calais e não fazeis voltar o rei?
11 Dãwụ́dị̃ la dó mụ ị́jọ́ ꞌbá ꞌdĩ ꞌbã kí jọlé ꞌdĩ arelé ꞌbo, pẽ dó ụ́ꞌdụ́kọ́ tị átáló Zãdókĩ ꞌbarụ́ Ãbĩyátã be, “Ĩzị drĩ ꞌbá ĩyõ Yụ́dã drị̂ kî, ‘Ĩmi icó dó adrulé ꞌbá vúlé úpí ajílépi ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá rĩ kî rú ãꞌdu ị́jọ́ sĩ? Íni ꞌdĩ ị́jọ́ jọlé Ịsịrayị́lị̃ gá pírí rĩ ca kí úpí rụ̂lé ꞌbo.
11 Então, o rei Davi enviou a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes, dizendo: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para a sua casa? (Porque as palavras de todo o Israel chegaram ao rei, até à sua casa.)
12 Ĩmi má ádrị́pịka kí, ĩzá mádrị̂ ãzíla ãrí mádrị̂. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ĩmi icó dó adrulé bá vúlé úpí ajílépi rĩ kí rú íngoní ru?’
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 Dãwụ́dị̃ jọ ꞌbã lũ vâ Zãdókĩ ꞌbaní Ãbĩyátã be, ĩjọ Ãmásã ní, ‘Mi mâ kãká. Iꞌdójó ãndrũ ma ími ꞌbã ãmbógó ãsĩkárĩ kí drị̃lẹ́ gá rĩ rú Yõwábũ kẹ̃jị́ gá. Ádrĩ ị́jọ́ ꞌdĩ nga ku lẽ Ãdróŋá ꞌbã ꞌdị ma rá.’”
13 E a Amasa direis: Porventura, não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus, e outro tanto, se não fores chefe do arraial diante de mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 Ị́jọ́ Dãwụ́dị̃ ꞌbã jọlé ꞌdĩ ají ꞌbá Yụ́dã drị̂ kí ásị́ ãlu ĩꞌdĩ drị̃ gá. Pẽ kí dó ụ́ꞌdụ́kọ́ tị úpí rụ́, “Mí ãgõ, bá mídrị̂ kí abe pírí.”
14 Assim, moveu o coração de todos os homens de Judá, como o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta tu com todos os teus servos.
15 Dã ꞌbã ũngúkú gá úpí ãgõ dó kpere mĩrĩ Yõrĩdánĩ gá.
15 Então, o rei voltou e chegou até ao Jordão; e Judá veio a Gilgal, para ir encontrar-se com o rei, à outra banda do Jordão.
16 Sị̃mẹ́yị̃ Gérã ngọ́pị Bénzãmĩnĩ gó ru angálépi Bãhũrúmĩ gá rĩ, afụ ru ándrâlé ꞌbá Yụ́dã drị̂ kí abe mụlé drị̃ ụfụlé úpí Dãwụ́dị̃ be.
16 E apressou-se Simei, filho de Gera, filho de Benjamim, que era de Baurim; e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 ꞌBá Bénzãmĩnĩ rú ĩꞌdi abe rĩ kí 1,000, ãtíꞌbó Sáwụ̃lọ̃ drị́ Zíbã ala gá ĩndĩ anzị ĩꞌdidrị́ mụdrị́ drị̃ tõwú rĩ kí abe ãzíla ãtiꞌbo kãlị́ ị̃rị̃ rĩ kí trũ. Afụ kí dó ru Yõrĩdánĩ gâlé ãngũ úpí ꞌbã sĩ adrujó rĩ gá.
17 E com ele mil varões de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; e prontamente passaram o Jordão adiante do rei.
18 Za kí dó ị̃yị̂ ꞌi sĩ mụjó úpí ajíjó ãko ĩꞌdidrị́ kogá rĩ kí abe ãzíla sĩ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã lẽlé rĩ idéjó.
18 E, passando a barca, para fazer passar a casa do rei e para fazer o que bem parecesse aos seus olhos, então, Simei, filho de Gera, se prostrou diante do rei, passando ele o Jordão.
19 ãzíla jọ ĩꞌdiní, “Úpí mádrị̂, mí ũrã jõ ị́jọ́ ũnzí mádrị̂ ku. Ị́jọ́ ándrá ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌbã idélé mị́rụ́ ũnzí ụ́ꞌdụ́ míní Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ aꞌbejó rĩ sĩ rĩ ꞌba agá kí míní ku. Lẽ úpí ꞌbã ãvĩ ị́jọ́ ꞌdĩ ĩꞌdi ásị́ gá rá.
19 E disse ao rei: Não me impute meu senhor a minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ma ãtíꞌbó mídrị̂ rú ánị̃ rá má iza ị́jọ́ mị́rụ́ rá, wó ãndrũ má amụ́ ꞌdâ pírí drị̃drị̃ ꞌbá lị́cọ́ Yụ̃sụ́fụ̃ drị̂ gá rĩ kí agá sĩ drị̃ ụfụjó úpí ãmbógó mádrị̂ be.”
20 Porque teu servo deveras confessa que eu pequei; porém eis que eu sou o primeiro que de toda a casa de José desci a encontrar-me com o rei, meu senhor.
21 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãbĩsáyĩ Zẹ̃rụ̃yị́yã ngọ́pị jọ, “Ícó tá Sị̃mẹ́yị̃ ꞌdịlé ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ku yã? Ãꞌdusĩku wã ándrá ꞌbá Úpí ꞌbã sĩ ãꞌdu ũsũjó drị̃ la gá rĩ rá.”
21 Então, respondeu Abisai, filho de Zeruia, e disse: Não morreria, pois, Simei por isso, havendo amaldiçoado ao ungido do Senhor ?
22 Dãwụ́dị̃ umvi, “Ĩmi anzị Zẹ̃rụ̃yị́yã drị́ ꞌdĩ, ị́jọ́ ãma icílépi ĩmi abe ãlu rĩ dó ãꞌdu? Ĩmi acá ãndrũ mání mẹ́rọ́ꞌbá rũ! Ụ́ꞌdụ́ ãndrũ ꞌdĩ adru sĩ ꞌbá ꞌdịjó Ịsịrayị́lị̃ gá ꞌdâ la ku. Ánị̃ ãndrũ ma úpí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌi rĩ gá rá.”
22 Porém Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Por que, porventura, não sei que hoje fui feito rei sobre Israel?
23 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ úpí jọ dó Sị̃mẹ́yị̃ ní, “Ána ũyõ rú mí icó drãlé ku.”
23 E disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ Sáwụ̃lọ̃ umvelépi áyị́pị rĩ mụ vâ ándrâlé sĩ drị̃ ụfụjó úpí be. Ũjĩ ándrá ru pá ku, ufá ru tịꞌbị́ ku ãzíla ũjĩ bõngó ĩꞌdidrị̂ kí ku angájó ụ́ꞌdụ́ úpí ꞌbã Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ aꞌbejó rĩ sĩ kpere ĩꞌdiní ãgõ agá ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei e não tinha lavado os pés, nem tinha feito a barba, nem tinha lavado as suas vestes desde o dia em que o rei tinha saído até ao dia em que voltou em paz.
25 Ĩꞌdiní amụ́jó angájó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé sĩ drị̃ ụfụjó úpí be rĩ sĩ, úpí zị ĩꞌdi, “Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ ímụ ándrá má be ĩndĩ ku ãꞌdu sĩ yã?”
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, disse-lhe o rei: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 Jọ, “Ãmbógó úpí mádrị̂, mání adrujó ãcá trũ rĩ sĩ ájọ, ‘Ma kãyĩnõ mádrị̂ pá kí usú ãzíla ma dó sĩ cẹ̃ kî sĩ, ma dó sĩ mụ úpí mádrị̂ be.’ Wó ãtíꞌbó mádrị́ Zíbã ulé ma rá.
26 E disse ele: Ó rei, meu senhor, o meu servo me enganou; porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, e nele montarei, e irei com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Alị́ dó ĩnzõ ãtíꞌbó mídrị̂ rụ́ úpí ãmbógó mádrị̂ ní. Úpí ãmbógó mádrị̂, mi cécé mãlãyíkã Ãdróŋá drị̂ áni; ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ mí idé ị́jọ́ icólépi míní ãyĩkõ fẽlépi rá rĩ.
27 De mais disso, falsamente acusou o teu servo diante do rei, meu senhor; porém o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; faze, pois, o que parecer bem aos teus olhos.
28 Ị́jọ́ mgbã sĩ ꞌbá pírí má áyị́pị ꞌbã kãká ru rĩ sị kí tá tí ũdrãlé úpí mádrị̂ ꞌbã drị̃lẹ́ gá rá, wó ífẽ ãtíꞌbó mídrị̂ ní ãngũ sĩ íná najó méjã mídrị̂ tị gá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ má icó dó mãmálá ꞌbãlé sĩ ãko aꞌị́jó úpí drị́ ị̃dị́ íngoní ru?”
28 Porque toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; e, contudo, puseste a teu servo entre os que comem à tua mesa; e que mais direito tenho eu de clamar ao rei?
29 Úpí jọ dó ĩꞌdiní, “Ị́jọ́ míní jọlé ị̃dị́ rĩ dó ãꞌdu? Áfẽ ãzị́táŋá ĩminí sĩ ámvụ́ kí awajó Zíbã be.”
29 E disse-lhe o rei: Por que ainda falas mais de teus negócios? Já disse eu: Tu e Ziba, reparti as terras.
30 Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ jọ úpí ní, “Lẽ ꞌbã ꞌdụ dó ãko kí pírí míní ãgõjó lị́cọ́ gá ꞌdõlé múké rĩ sĩ.”
30 E disse Mefibosete ao rei: Tome ele também tudo, pois já veio o rei, meu senhor, em paz à sua casa.
31 Bãzĩláyĩ Gị̃lẹ́dị̃ gó ru rĩ amụ́ vâ ándrá angájó Rọ̃gẹ̃lị́mụ̃ gâlé sĩ mĩrĩ Yõrĩdánĩ zajó úpí be ãzíla sĩ pá la ꞌbãjó gẹ̃rị̃ ĩꞌdidrị̂ gá.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar à outra banda do Jordão.
32 Bãzĩláyĩ dó ꞌdĩ sĩ ãmbá ru ílí trũ kãlị́ ãrõ. Ĩꞌdi ándrá ꞌbá málĩ trũ la, fẽ dó sĩ úpí ní ãkónã kí ĩꞌdiní uꞌájó Mãhãnãyị́mụ̃ gá rĩ sĩ.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha sustentado o rei, quando tinha a sua morada em Maanaim, porque era homem mui grande.
33 Úpí jọ Bãzĩláyĩ ní, “Mí azá má be ãzíla mí uꞌá má be Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdâ, ma ími ta mba rá.”
33 E disse o rei a Barzilai: Passa tu comigo, e sustentar-te-ei comigo em Jerusalém.
34 Wó Bãzĩláyĩ umvi úpí ní, “Ma mụ ílí ãzí kí uꞌálé sị́ mání sĩ mụjó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá sĩ uꞌájó úpí be?”
34 Porém Barzilai disse ao rei: Quantos serão os dias dos anos da minha vida, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 Ma dó úꞌdîꞌda ílí trũ kãlị́ ãrõ. Má icó ị́jọ́ múké rĩ kí drĩdríŋĩ awalé ị́jọ́ ũnzí rĩ be rá yã? Ãtíꞌbó mídrị̂ icó ãko ĩꞌdiní nalé ãzíla mvụlẹ́ rĩ ꞌbã ãjị́ ĩtrĩkãlé rá yã? Má icó ãgọbị kí ụ́ꞌdụ́kọ́ arelé izonzị kí abe úngó ngoŋá gá rá yã? Ãtíꞌbó mídrị̂ la vâ adru tẹ́rị́ ru úpí ãmbógó mádrị̂ drị̃ gá ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã?
35 Da idade de oitenta anos sou eu hoje; poderia eu discernir entre bom e mau? Poderia o teu servo ter gosto no que comer e beber? Poderia eu mais ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que será o teu servo ainda pesado ao rei, meu senhor?
36 Ãtíꞌbó mídrị̂ la Yõrĩdánĩ za úpí be sĩ mụjó were, wó úpí la mání ũyá ꞌdĩ ꞌbã áni rĩ fẽ ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?
36 Com o rei passará teu servo ainda um pouco mais além do Jordão; e por que me recompensará o rei com tal recompensa?
37 Lẽ ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌbã gõ vúlé, má dó sĩ mụ drãlé táwụ̃nị̃ mádrị̂ gá ĩnádrị̃ mâ átẹ́pị ꞌbadrị́ mâ ãndrẽ be rĩ ꞌbã andre gá ãni rú. Wó ãtíꞌbó mídrị́ Kĩmũhámũ ĩꞌdi ꞌdĩ. Lẽ ꞌbã za kí úpí ãmbógó mádrị̂ be. Mí idé ĩꞌdiní ị́jọ́ míní ãyĩkõ fẽlépi rá rĩ.
37 Deixa voltar o teu servo, e morrerei na minha cidade junto à sepultura de meu pai e de minha mãe; mas eis aí está o teu servo Quimã; que passe com o rei, meu senhor, e faze-lhe o que bem parecer aos teus olhos.
38 Úpí jọ, “Kĩmũhámũ la za ꞌâlé má be ãzíla ma ị́jọ́ míní ãyĩkõ fẽlépi rĩ kí idé rá ãzíla ãko cí míní lẽlé mádrị́ rĩ, má idé la rá.”
38 Então, disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei como bem parecer aos teus olhos, e tudo quanto me pedires te farei.
39 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ꞌbá pírí za kí dó mĩrĩ Yõrĩdánĩ úpí abe rá. Úpí wi dó sụ̃sụ́ Bãzĩláyĩ ní, azị kí dó ĩꞌdi be ãzíla Bãzĩláyĩ gõ dó ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gâlé.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e, passando também o rei, beijou o rei a Barzilai e o abençoou; e ele voltou para o seu lugar.
40 Úpí ꞌbã zajó ꞌá Gị̃lị̃gálị̃ gâlé rĩ sĩ Kĩmũhámũ za ĩꞌdi be ĩndĩ. Ãsĩkárĩ Yụ́dã drị̂ kí ãsĩkárĩ Ịsịrayị́lị̃ drị́ nụ́sụ̃ rĩ kí abe pírí izá kí dó úpî ꞌá ꞌdã sĩ.
40 E dali passou o rei a Gilgal, e Quimã passou com ele; e todo o povo de Judá conduziu o rei, como também a metade do povo de Israel.
41 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãsĩkárĩ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ amụ́ kí dó pírí úpí rụ́ ꞌdõlé ãzíla jọ kí, “Ãmã ádrị́pịka ꞌbá Yụ́dã drị̂ amụ́ kí úpí Dãwụ́dị̃ ụ̃gụ̃lé rá sĩ ĩꞌdi agụjó ãko ĩꞌdi drị́ko gá rĩ kí abe mĩrĩ Yõrĩdánĩ azájó ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ao rei e disseram ao rei: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e conduziram o rei e a sua casa por sobre o Jordão e todos os homens de Davi com eles?
42 Ãsĩkárĩ pírí Yụ́dã drị̂ umvi kí ãsĩkárĩ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbaní, “Ãma idé ị́jọ́ ꞌdĩ íni la úpí ĩꞌdi kãká ãmadrị́ ãníyágá gá rĩ. Ĩmi idé ũmbã sĩ ãꞌdu sĩ? Ãna úpí ꞌbã ãko ãzí rá yã? Ãꞌdụ ãko ãzí ãmaní rá yã?”
42 Então, responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente; e por que vos irais por isso? Porventura, comemos à custa do rei ou nos apresentou algum presente?
43 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãsĩkárĩ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ umvi kí, “Sụ́rụ́ ãmadrị̂ kí mụdrị́ ãzíla ãmã hákĩ Dãwụ́dị̃ rụ́ rĩ ndẽ ĩmidrị̂ ãmbõgõ sĩ rá. Ĩmi ide ãma íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ? Ãma adru ándrá ꞌbá drị̃drị̃ jọlépi la lẽ ájí úpî vúlé rĩ kí ku yã?”
43 E responderam os homens de Israel aos homens de Judá e disseram: Dez partes temos no rei e até em Davi mais temos nós do que vós; porque, pois, fizestes pouca conta de nós, para que a nossa palavra não fosse a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.