2 Samuel 16
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT
1 Dãwụ́dị̃ lã dó mụ ꞌbé Mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ ꞌbã drị̃ mbílí rĩ alịlé were ꞌbo, gbõgbõ Zíbã ãtíꞌbó Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ drị̂ amụ́ dó drị̃ ụfụlé ĩꞌdi be. Itú dó kãyĩnõ ãzí kí, usú ãko kí pá gá cí, ãzíla ũꞌbã mũkátĩ kí 200 kãyĩnõ ꞌdã kí drị̃ gá, mũkátĩ idélé úlúgó ãꞌí sĩ rĩ kí 100, mũkátĩ kẹ́kị̃ rú rĩ kí 100 ãzíla íníríkó wáyĩnĩ drị̂ be.
1 Quando Davi tinha acabado de passar pelo alto do monte, Ziba, servo de Mefibosete, estava à sua espera. Tinha dois jumentos carregados com duzentos pães, cem bolos de passas, cem frutas de verão e uma vasilha de couro cheia de vinho.
2 Úpí Dãwụ́dị̃ zị dó Zíbã ꞌi, “Mí ají ãko ꞌdĩ kí íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?” Zíbã umvi, “Kãyĩnõ ꞌdĩ kí ꞌbá úpí drị́ lị́cọ́ gá rĩ ꞌbaní sĩ acị́jó, mũkátĩ kí ife ífí abe ꞌbá ꞌbaní nalé nãnã, ãzíla wáyĩnĩ ĩꞌdi ꞌbá ꞌbaní mvụlé mvụ-mvụ̃ kõtórõ agá ꞌdãá.”
2 “Para que tudo isso?”, perguntou o rei. Ziba respondeu: “Os jumentos são para a família do rei montar, e o pão e as frutas de verão são para os servos comerem. O vinho é para os que ficarem exaustos no deserto”.
3 Úpí zị, “Ãmbógó mídrị̂ ꞌbã ngọ́pị ĩꞌdi umvelépi áyị́pị rĩ dó íngõlé yã?”
3 “E onde está Mefibosete, neto de seu senhor Saul?”, perguntou o rei. Ziba respondeu: “Ficou em Jerusalém, pois disse: ‘Hoje o povo de Israel me devolverá o reino de meu avô Saul’”.
4 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, úpí jọ Zíbã ní, “Ãko Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ drị̂ kí dó úꞌdîꞌda pírí mî ãni.”
4 Então o rei disse a Ziba: “Nesse caso, dou a você tudo que pertence a Mefibosete”. “Humildemente me prostro”, respondeu Ziba. “Que o meu senhor, o rei, sempre se agrade de mim.”
5 Úpí Dãwụ́dị̃ la dó mụ acálé ãni rú Bãhụ̃rị́mụ̃ gá ꞌbo, ágọ́bị́ ãzí sụ́rụ́ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ agá la amụ́ ꞌdãá. ꞌDĩ Sị̃mẹ́yị̃ Gérã ngọ́pị ꞌi, ãzíla ãfũ amụ́lé drị̃ ụfụlé ĩꞌdi be ãzíla ĩꞌdi dị̃ úpî wã sĩ.
5 Quando o rei Davi chegou a Baurim, um homem do povoado saiu ao seu encontro e começou a amaldiçoá-lo. Era Simei, filho de Gera, do mesmo clã da família de Saul.
6 Uꞌbé Dãwụ́dị̃ kí ãsĩkárĩ ãmbogo ĩꞌdidrị̂ kí abe írã sĩ, ãsĩkárĩ ꞌbaní táni ꞌbá Dãwụ́dị̃ andre ũtẽlépi rĩ kí andre ce agá trộkị́lịrị rá tí.
6 Atirava pedras contra o rei, seus oficiais e os guerreiros que o cercavam.
7 Sị̃mẹ́yị̃ ri dó úpî wãlé ãzíla ri jọlé la, “Ífũ ãmvé, ífũ ãmvé, mi ꞌbá ꞌbá kí ãrí asulépi la, mi ꞌbá ũnzí la!
7 “Saia daqui, assassino, bandido!”, gritava para Davi.
8 Úpí ũfẽ dó mi ãrí pírí míní asulé Sáwụ̃lọ̃ drị́ lị́cọ́ agá míní sĩ ũpĩ najó kẹ̃jị́ la gá rĩ sĩ ꞌbo. Úpí fẽ dó ũpĩ mídrị̂ mî ngọ́pị Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị́. Lị́kị̃ mídrị̂ acá dó ꞌbo ãꞌdusĩku mi ꞌbá ãrí asulépi la.”
8 “O S enhor lhe está retribuindo por todo o sangue derramado no clã de Saul. Você roubou o trono, e agora o S enhor o entregou a seu filho Absalão. Finalmente está provando de seu próprio remédio, pois é assassino!”
9 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãbĩsáyĩ ũkú umvelé Zẹ̃rụ̃yị́yã ꞌi rĩ ꞌbã ngọ́pị jọ úpí ní, “Ágọ́bị́ ꞌdĩ ĩꞌdi cécé ũcógó drãlépi rá rĩ áni. Lẽ ꞌbã jọ ị́jọ́ ũnzíkãnã ꞌdĩ áni rĩ mí rụ́ ku. Ãma icó ĩꞌdi aꞌbelé ídri íngoní ru? Lẽ ãmụ ĩꞌdi rụ̂lé sĩ drị̃kã la lịjó rá.”
9 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: “Por que este cão morto amaldiçoa meu senhor, o rei? Dê a ordem, e eu cortarei a cabeça dele!”.
10 Wó úpí jọ, “Ị́jọ́ ꞌdĩ adru ĩmi ãni la ku ĩmi anzị Zẹ̃rụ̃yị́yã drị́ ꞌdĩ! Drĩ áma wã Úpí ꞌbã jọjó la ĩꞌdiní, ‘Íwã Dãwụ́dị̃ ꞌi’ rĩ si, ãꞌdi la dó ĩꞌdi zị, ‘Mi ị́jọ́ ꞌdĩ idé íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ rĩ gá nĩ yã?’”
10 O rei, porém, disse: “Quem pediu a opinião de vocês, filhos de Zeruia? Se o S enhor mandou este homem me amaldiçoar, quem são vocês para questioná-lo?”.
11 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ dó Ãbĩsáyĩ ní ãsĩkárĩ ãmbogo ĩꞌdidrị̂ kí abe, “Mâ ngọ́pị ãfũlépi áma ụrụꞌbá gá rĩ drĩ dó gẹ̃rị̃ ndrụ̃ sĩ lẽjó áma ꞌdịjó nĩ, ꞌbá Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã ũri rú rĩ la tá dó ãꞌdu idé? Ĩmi aꞌbe ĩꞌdi cã; ꞌbã wã ma, ãꞌdusĩku Úpí jọ ĩꞌdiní nĩ.
11 Então Davi disse a Abisai e a todos os seus servos: “Meu próprio filho procura me matar. Não teria este parente de Saul ainda mais motivos para fazer o mesmo? Deixem-no em paz. Que ele me amaldiçoe, pois foi o S enhor que o mandou.
12 Sáwã ãzí sĩ Úpí la nõ vâ áma ũcõgõ andré agá rá sĩ áma ũfẽjó mũkẽ sĩ áwãtáŋá mání ịsụ́lé ãndrũ ꞌdĩ gá rá be.”
12 Talvez o S enhor veja que tenho sido injustiçado e me abençoe por causa dessas maldições de hoje”.
13 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ kí ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe ri kí dó mụlé gẹ̃rị̃ gâsĩ, íni ꞌdĩ Sị̃mẹ́yị̃ ri mụlé ꞌbé pá gâsĩ ndre kí ru ĩꞌdi be ndrẽ-ndrẽ, ri mụlé ĩꞌdi wã trũ, ĩꞌdi dị̃ ĩꞌdi uꞌbé sĩ írã sĩ ãzíla pụ́trụ́ inga sĩ ĩꞌdi drị̃ gá.
13 Assim, Davi e seus homens prosseguiram em seu caminho. Simei os seguia pela encosta de um monte próximo, amaldiçoando Davi e atirando pedras e terra contra ele.
14 Úpí kí ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe acá kí dó pírí mĩrĩ Yõrĩdánĩ gá ãzíla ãndẽ kí dó rá. Fẽ dó ĩꞌbaní avị́lé ꞌdãá.
14 O rei e todos que o acompanhavam chegaram exaustos ao rio Jordão e, por isso, descansaram ali.
15 Sáwã Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ꞌbã kí acájó ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá rĩ sĩ, Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ vâ ĩꞌdi be ꞌdãá ĩndĩ.
15 Nesse meio-tempo, Absalão e uma multidão de israelitas entraram em Jerusalém, acompanhados por Aitofel.
16 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Hũsáyĩ Dãwụ́dị̃ ꞌbã wọ̃rị̂ Ãrị́kị̃ gó ru rĩ mụ dó Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ rụ̂lé ãzíla jọ dó ĩꞌdiní, “Úpí ími ụ́ꞌdụ́ ꞌba adru ãzo rú!”
16 Quando Husai, o arquita, amigo de Davi, chegou à cidade, foi logo ao encontro de Absalão. “Viva o rei!”, exclamou. “Viva o rei!”
17 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ zị dó Hũsáyĩ ꞌi, “ꞌDĩ dó lẽtáŋá míní iꞌdalé mî wọ̃rị̂ ní rĩ ꞌi yã? Ímụ ándrá dó mî wọ̃rị̂ be ku la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
17 “É assim que você mostra lealdade a seu amigo Davi?”, perguntou-lhe Absalão. “Por que não está com ele?”
18 Hũsáyĩ umvi Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní, “Ma wókõ ꞌbá Úpí ꞌbã pẽlé nĩ ãzíla ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã kí pẽlé rĩ ꞌbadrị̂ gá.”
18 Husai respondeu: “Estou aqui porque pertenço àquele que é escolhido pelo S enhor e por todos os homens de Israel.
19 ꞌDã ꞌbã drị̃ gâsĩ, ma dó rá la ãzị́ nga ãꞌdi nî? Lẽ dó ánga ãzị́ úpí ngọ́pị ní ku yã? Cécé mání ãzị́ ngajó mí átẹ́pị ní rĩ áni, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ma vâ ãzị́ nga míní rá.
19 Além do mais, é natural que eu sirva ao filho de Davi. Assim como fui conselheiro de seu pai, agora serei seu conselheiro”.
20 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ jọ dó Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ní, “Ífẽ drĩ ãmaní ígátáŋá lẽ ãma idé dó ãꞌdu yã rĩ.”
20 Então Absalão se voltou para Aitofel e perguntou: “O que devo fazer agora?”.
21 Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ umvi Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní, “Ímụ ími ulalé ũkú mí átẹ́pị ꞌbã aꞌbelé lị́cọ́ úpí drị̂ ꞌbã andre tẽlépi rĩ kí sĩ. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí dó nị̃la rá mî átẹ́pị la dó ími ndre ĩꞌdi ꞌbã mẹ́rọ́ꞌbá ru, ị́jọ́ ꞌdĩ la dó ꞌbá ími vú bĩlépi rĩ kí ásị́ ímbá rá.”
21 Aitofel respondeu: “Tenha relações com as concubinas que seu pai deixou aqui para tomar conta do palácio. Então todo o Israel saberá que você insultou seu pai de tal modo que será impossível haver reconciliação; isso encorajará os que estão do seu lado”.
22 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ãsõ kí dó hémã Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní jó drị̃ gá ụrụgá ꞌdãá, rĩ dó sĩ ru ulalé átẹ́pị ꞌbã ũkúka kî sĩ ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃ gâsĩ.
22 Então armaram uma tenda no terraço do palácio, e ali Absalão teve relações com as concubinas de seu pai à vista de todo o Israel.
23 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ri dó ígátáŋá Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ꞌbã fẽlé rĩ kí vú ũbĩlé cécé Dãwụ́dị̃ ꞌbã kí ũbĩlé rĩ áni. Ị́jọ́ ãlu ãlu Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ꞌbã jọlé rĩ la iꞌdá cécé Ãdróŋá jọ ꞌbã rĩ kí nĩ rĩ áni.
23 Absalão seguiu os conselhos de Aitofel, como Davi tinha feito, pois as palavras de Aitofel pareciam sábias, como se fossem um conselho dado pelo próprio Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.