2 Samuel 16

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Dãwụ́dị̃ lã dó mụ ꞌbé Mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ ꞌbã drị̃ mbílí rĩ alịlé were ꞌbo, gbõgbõ Zíbã ãtíꞌbó Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ drị̂ amụ́ dó drị̃ ụfụlé ĩꞌdi be. Itú dó kãyĩnõ ãzí kí, usú ãko kí pá gá cí, ãzíla ũꞌbã mũkátĩ kí 200 kãyĩnõ ꞌdã kí drị̃ gá, mũkátĩ idélé úlúgó ãꞌí sĩ rĩ kí 100, mũkátĩ kẹ́kị̃ rú rĩ kí 100 ãzíla íníríkó wáyĩnĩ drị̂ be.
1 Davi tinha acabado de passar o alto do monte das Oliveiras quando Ziba, servo de Mefibosete, veio ao encontro dele com dois jumentos encilhados, trazendo duzentos pães, cem cachos de passas, cem frutas de verão e um odre de vinho.
2 Úpí Dãwụ́dị̃ zị dó Zíbã ꞌi, “Mí ají ãko ꞌdĩ kí íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?” Zíbã umvi, “Kãyĩnõ ꞌdĩ kí ꞌbá úpí drị́ lị́cọ́ gá rĩ ꞌbaní sĩ acị́jó, mũkátĩ kí ife ífí abe ꞌbá ꞌbaní nalé nãnã, ãzíla wáyĩnĩ ĩꞌdi ꞌbá ꞌbaní mvụlé mvụ-mvụ̃ kõtórõ agá ꞌdãá.”
2 O rei perguntou a Ziba: — O que você pretende com isto? Ziba respondeu: — Os jumentos são para a casa do rei, para serem montados; o pão e as frutas de verão, para os moços comerem; o vinho, para os cansados no deserto beberem.
3 Úpí zị, “Ãmbógó mídrị̂ ꞌbã ngọ́pị ĩꞌdi umvelépi áyị́pị rĩ dó íngõlé yã?”
3 Então o rei perguntou: — Onde está o neto de seu senhor? Ziba respondeu: — Eis que ficou em Jerusalém, pois disse: “Hoje a casa de Israel me restituirá o reino de meu avô.”
4 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, úpí jọ Zíbã ní, “Ãko Mẹ̃fị̃bọ̃sẹ́tị̃ drị̂ kí dó úꞌdîꞌda pírí mî ãni.”
4 Então o rei disse a Ziba: — Tudo o que pertence a Mefibosete é seu. Ziba respondeu: — Eu me inclino e que eu encontre favor diante do rei, meu senhor.
5 Úpí Dãwụ́dị̃ la dó mụ acálé ãni rú Bãhụ̃rị́mụ̃ gá ꞌbo, ágọ́bị́ ãzí sụ́rụ́ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ agá la amụ́ ꞌdãá. ꞌDĩ Sị̃mẹ́yị̃ Gérã ngọ́pị ꞌi, ãzíla ãfũ amụ́lé drị̃ ụfụlé ĩꞌdi be ãzíla ĩꞌdi dị̃ úpî wã sĩ.
5 Quando o rei Davi chegou a Baurim, eis que dali saiu um homem da família da casa de Saul, cujo nome era Simei, filho de Gera; saiu e ia amaldiçoando.
6 Uꞌbé Dãwụ́dị̃ kí ãsĩkárĩ ãmbogo ĩꞌdidrị̂ kí abe írã sĩ, ãsĩkárĩ ꞌbaní táni ꞌbá Dãwụ́dị̃ andre ũtẽlépi rĩ kí andre ce agá trộkị́lịrị rá tí.
6 Atirava pedras contra Davi e contra todos os seus servos, embora todo o povo e todos os valentes estivessem à direita e à esquerda do rei.
7 Sị̃mẹ́yị̃ ri dó úpî wãlé ãzíla ri jọlé la, “Ífũ ãmvé, ífũ ãmvé, mi ꞌbá ꞌbá kí ãrí asulépi la, mi ꞌbá ũnzí la!
7 Enquanto amaldiçoava, Simei dizia: — Fora daqui! Fora daqui, assassino! Homem maligno!
8 Úpí ũfẽ dó mi ãrí pírí míní asulé Sáwụ̃lọ̃ drị́ lị́cọ́ agá míní sĩ ũpĩ najó kẹ̃jị́ la gá rĩ sĩ ꞌbo. Úpí fẽ dó ũpĩ mídrị̂ mî ngọ́pị Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị́. Lị́kị̃ mídrị̂ acá dó ꞌbo ãꞌdusĩku mi ꞌbá ãrí asulépi la.”
8 O Senhor Deus o está castigando por todo o sangue derramado na casa de Saul, cujo reino você usurpou. O Senhor já entregou o reino nas mãos de seu filho Absalão. Agora você caiu em desgraça, porque é um assassino!
9 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãbĩsáyĩ ũkú umvelé Zẹ̃rụ̃yị́yã ꞌi rĩ ꞌbã ngọ́pị jọ úpí ní, “Ágọ́bị́ ꞌdĩ ĩꞌdi cécé ũcógó drãlépi rá rĩ áni. Lẽ ꞌbã jọ ị́jọ́ ũnzíkãnã ꞌdĩ áni rĩ mí rụ́ ku. Ãma icó ĩꞌdi aꞌbelé ídri íngoní ru? Lẽ ãmụ ĩꞌdi rụ̂lé sĩ drị̃kã la lịjó rá.”
9 Então Abisai, filho de Zeruia, disse ao rei: — Por que este cão morto amaldiçoaria meu senhor, o rei? Deixe que vá até lá e corte a cabeça dele.
10 Wó úpí jọ, “Ị́jọ́ ꞌdĩ adru ĩmi ãni la ku ĩmi anzị Zẹ̃rụ̃yị́yã drị́ ꞌdĩ! Drĩ áma wã Úpí ꞌbã jọjó la ĩꞌdiní, ‘Íwã Dãwụ́dị̃ ꞌi’ rĩ si, ãꞌdi la dó ĩꞌdi zị, ‘Mi ị́jọ́ ꞌdĩ idé íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ rĩ gá nĩ yã?’”
10 Mas o rei disse: — Que tenho eu a ver com vocês, filhos de Zeruia? Deixem que amaldiçoe! Pois, se o
11 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ dó Ãbĩsáyĩ ní ãsĩkárĩ ãmbogo ĩꞌdidrị̂ kí abe, “Mâ ngọ́pị ãfũlépi áma ụrụꞌbá gá rĩ drĩ dó gẹ̃rị̃ ndrụ̃ sĩ lẽjó áma ꞌdịjó nĩ, ꞌbá Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã ũri rú rĩ la tá dó ãꞌdu idé? Ĩmi aꞌbe ĩꞌdi cã; ꞌbã wã ma, ãꞌdusĩku Úpí jọ ĩꞌdiní nĩ.
11 E Davi disse a Abisai e a todos os seus servos: — Se o meu próprio filho quer me matar, que dizer desse benjamita? Deixem-no em paz. Que amaldiçoe, pois o
12 Sáwã ãzí sĩ Úpí la nõ vâ áma ũcõgõ andré agá rá sĩ áma ũfẽjó mũkẽ sĩ áwãtáŋá mání ịsụ́lé ãndrũ ꞌdĩ gá rá be.”
12 Talvez o Senhor olhe para a minha aflição e o Senhor reverta em bênção a maldição que ele está proferindo no dia de hoje.
13 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ kí ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe ri kí dó mụlé gẹ̃rị̃ gâsĩ, íni ꞌdĩ Sị̃mẹ́yị̃ ri mụlé ꞌbé pá gâsĩ ndre kí ru ĩꞌdi be ndrẽ-ndrẽ, ri mụlé ĩꞌdi wã trũ, ĩꞌdi dị̃ ĩꞌdi uꞌbé sĩ írã sĩ ãzíla pụ́trụ́ inga sĩ ĩꞌdi drị̃ gá.
13 E assim Davi e os seus homens prosseguiam o seu caminho. Também Simei ia pela encosta do monte, ao lado dele, caminhando e amaldiçoando, e atirava pedras e terra contra ele.
14 Úpí kí ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe acá kí dó pírí mĩrĩ Yõrĩdánĩ gá ãzíla ãndẽ kí dó rá. Fẽ dó ĩꞌbaní avị́lé ꞌdãá.
14 O rei e todo o povo que ia com ele chegaram exaustos ao Jordão e ali descansaram.
15 Sáwã Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ꞌbã kí acájó ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá rĩ sĩ, Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ vâ ĩꞌdi be ꞌdãá ĩndĩ.
15 Absalão e todo o povo, homens de Israel, entraram em Jerusalém, e Aitofel estava com ele.
16 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Hũsáyĩ Dãwụ́dị̃ ꞌbã wọ̃rị̂ Ãrị́kị̃ gó ru rĩ mụ dó Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ rụ̂lé ãzíla jọ dó ĩꞌdiní, “Úpí ími ụ́ꞌdụ́ ꞌba adru ãzo rú!”
16 Quando Husai, o arquita, amigo de Davi, se apresentou a Absalão, disse a ele: — Viva o rei! Viva o rei!
17 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ zị dó Hũsáyĩ ꞌi, “ꞌDĩ dó lẽtáŋá míní iꞌdalé mî wọ̃rị̂ ní rĩ ꞌi yã? Ímụ ándrá dó mî wọ̃rị̂ be ku la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
17 Porém Absalão disse a Husai: — É esta a sua fidelidade para com o seu amigo Davi? Por que você não foi com o seu amigo?
18 Hũsáyĩ umvi Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní, “Ma wókõ ꞌbá Úpí ꞌbã pẽlé nĩ ãzíla ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã kí pẽlé rĩ ꞌbadrị̂ gá.”
18 Husai respondeu a Absalão: — Não! Aquele a quem o
19 ꞌDã ꞌbã drị̃ gâsĩ, ma dó rá la ãzị́ nga ãꞌdi nî? Lẽ dó ánga ãzị́ úpí ngọ́pị ní ku yã? Cécé mání ãzị́ ngajó mí átẹ́pị ní rĩ áni, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ma vâ ãzị́ nga míní rá.
19 Além disso, a quem serviria eu? Será que não seria ao filho do rei? Como servi ao seu pai, assim servirei a você.
20 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ jọ dó Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ní, “Ífẽ drĩ ãmaní ígátáŋá lẽ ãma idé dó ãꞌdu yã rĩ.”
20 Então Absalão perguntou a Aitofel: — O que vocês aconselham que devemos fazer?
21 Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ umvi Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní, “Ímụ ími ulalé ũkú mí átẹ́pị ꞌbã aꞌbelé lị́cọ́ úpí drị̂ ꞌbã andre tẽlépi rĩ kí sĩ. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí dó nị̃la rá mî átẹ́pị la dó ími ndre ĩꞌdi ꞌbã mẹ́rọ́ꞌbá ru, ị́jọ́ ꞌdĩ la dó ꞌbá ími vú bĩlépi rĩ kí ásị́ ímbá rá.”
21 Aitofel respondeu a Absalão: — Tenha relações com as concubinas de seu pai, que ele deixou para cuidar do palácio. Todo o Israel ficará sabendo que você se fez odioso para com o seu pai, e todos os que estão com você ficarão animados.
22 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ãsõ kí dó hémã Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní jó drị̃ gá ụrụgá ꞌdãá, rĩ dó sĩ ru ulalé átẹ́pị ꞌbã ũkúka kî sĩ ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃ gâsĩ.
22 Então armaram uma tenda para Absalão no terraço, e ali, à vista de todo o Israel, ele teve relações com as concubinas de seu pai.
23 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ri dó ígátáŋá Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ꞌbã fẽlé rĩ kí vú ũbĩlé cécé Dãwụ́dị̃ ꞌbã kí ũbĩlé rĩ áni. Ị́jọ́ ãlu ãlu Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ꞌbã jọlé rĩ la iꞌdá cécé Ãdróŋá jọ ꞌbã rĩ kí nĩ rĩ áni.
23 O conselho que Aitofel dava, naqueles dias, era como resposta de Deus a uma consulta; tanto Davi como Absalão seguiam os conselhos de Aitofel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.