2 Samuel 15

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ụ́ꞌdụ́ ãzí sĩ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ịsụ́ dó ĩꞌdi ꞌbã gárĩ kí, fãrásĩ kí ãzíla ãsĩkárĩ kãlị́ tõwú cẹ̃lépi ĩꞌdi drị̃lẹ́ gá rĩ kí abe.
1 Depois disso, Absalão arranjou uma carruagem, cavalos e cinquenta homens que corressem na sua frente.
2 Ĩꞌdi angá ụ̃ꞌbụ́tịnị́nị́ pá tulé gẹ̃rị̃ tị gá kẹ̃jị́ tị sĩ fijó táwụ̃nị̃ agâlé rĩ gá. ꞌBá ãzí drĩ amụ́ ĩꞌdi ꞌbã ị́jọ́ ãzí trũ úpí rụ́ sĩ ígátáŋá ịsụ́jó, Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ la ĩꞌdi umve ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé, ĩꞌdi zị la, “Mí angá táwụ̃nị̃ íngõ gá?” Ĩꞌdi dó umvi la, “Ãtíꞌbó mídrị̂ angá ínátị Ịsịrayị́lị̃ drị́ ãlu la agá.”
2 Ele se levantava cedo e ficava à beira do caminho que levava ao portão da cidade. Quando passava um homem que tinha alguma demanda que devia ser submetida ao rei para julgamento, Absalão o chamava a si e lhe dizia: “De que cidade você é?” Quando ele respondia: “Este seu servo é de tal tribo de Israel”,
3 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ la jọ la ĩꞌdiní, “Índre ị́jọ́ mídrị́ ꞌdĩ kí ífí trũ ãzíla mgbã, wó ꞌbá ãzí pá tulépi úpî kẹ̃jị́ gá ị́jọ́ mídrị̂ kí arelépi la ꞌdáyụ.”
3 Absalão lhe dizia: “Olhe, a sua causa é boa e justa, mas você não tem quem o ouça da parte do rei.”
4 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ la jọ la, “Údrĩ tá mání áma pẽ ꞌbá ꞌbá kí ị́jọ́ lịlépi la rú ãngũ ꞌdĩ gá ꞌdâ la, ꞌbá pírí amụ́lépi ununuŋá trũ jõku kẹ́sị̃ trũ rĩ drĩ kí tá amụ́ má rụ́, má tá ị́jọ́ pịrị rĩ lị ĩꞌbaní rá.”
4 Absalão dizia mais: “Ah! Quem me dera ser juiz na terra, para que viesse a mim todo homem que tivesse demanda ou questão, para que eu lhe fizesse justiça!”
5 ꞌBá ãzí drĩ acá vâ sĩ ãvụ̃jó ĩꞌdi drị̃lẹ́ gá Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ la drị́ ĩjũ ĩꞌdi rụ̂lé ĩꞌdi zịjó ãzíla ĩꞌdi ĩꞌdi aꞌị́ ãyĩkõ sĩ kpõlókõ la ndruŋá trũ.
5 Também, quando alguém se aproximava para inclinar-se diante dele, ele estendia as mãos, abraçava-o e o beijava.
6 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ idé dó ị́jọ́ kí ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ ru amụ́lépi ĩꞌdi rú ásị́ ị̃gbẹ̃ ịsụ́jó rĩ ꞌbaní gẹ̃rị̃ ꞌdĩ sĩ, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ se dó ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ásị́ ĩꞌdi rụ́.
6 Absalão agia desta maneira com todo o Israel que vinha ao rei para pedir justiça e, assim, conquistava o coração dos homens de Israel.
7 Ílí sụ ꞌbã vúlé gá Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ jọ úpíní, “Lẽ ífẽ ámụ Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gâlé ũyõ mání nalé rĩ ꞌbã ị́jọ́ idélé Úpí Ãdróŋá be.
7 Ao fim de quatro anos, Absalão disse ao rei: — Deixe-me ir a Hebrom cumprir o voto que fiz ao
8 Sáwã ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌbã ándrá adrujó Gẹ̃sụ́rị̃ gá ꞌdĩ Ãrámũ agá rĩ sĩ na ándrá ũyõ íni, Úpí drĩ áma agụ vúlé Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé rá, ma dó mụ ĩꞌdi ị̃nzị̃lé Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gâlé.”
8 Porque, quando estava morando em Gesur, na Síria, este seu servo fez um voto, dizendo: “Se o Senhor me trouxer de volta a Jerusalém, prestarei culto ao Senhor .”
9 Úpí jọ ĩꞌdiní, “Ímụ ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ mụ dó Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gâlé rá.
9 Então o rei disse: — Vá em paz. E Absalão levantou-se e foi para Hebrom.
10 ꞌDã bã ũngúkú gá Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ pẽ dó ꞌbá ũní ũníŋá gá la kí tị sụ́rụ́ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ agâsĩ pírí jọjó la, “Ĩdrĩ dó gũká kí ụ́ꞌdụ́kọ́ are rá, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ĩjọ dó, ‘Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ dó úpí Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gá rĩ ꞌi.’”
10 Absalão enviou emissários secretos por todas as tribos de Israel, dizendo: — Quando ouvirem o som das trombetas, digam: “Absalão é rei em Hebrom!”
11 Ãgọbị Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá túrú ị̃rị̃ ꞌde kí Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ vú gâsĩ. Umve kí ãmụ́ ru ãzíla nị̃ kí ị́jọ́ ị́jọ́ itúlé rĩ drị̃ gá ku.
11 De Jerusalém foram com Absalão duzentos homens convidados, porém iam na sua simplicidade, porque nada sabiam daquele plano.
12 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ꞌbã ídétáŋá idé agá ꞌdĩ, pẽ ꞌbá ãzí tị mụlé Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ Gị̃lọ́tị̃ gó rú rĩ rụ́, ĩꞌdi ꞌbá ị́jọ́ Dãwụ́dị̃ drị̂ kí amálépi rĩ ꞌi angájó táwụ̃nị̃ ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá Gị́lọ̃ gá rĩ gá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ị́jọ́ itúlé rĩ acá dó ũkpó, ãzíla ꞌbá Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ vú bĩlépi rĩ kí kãlãfe ri dó tụlé drị̃ gá drị̃ gá.
12 Enquanto oferecia os seus sacrifícios, Absalão também mandou chamar Aitofel, o gilonita, do conselho de Davi, da sua cidade de Gilo. Assim a conspiração tornou-se poderosa, e o povo que tomava o partido de Absalão crescia em número.
13 ꞌBá ị́jọ́ ujílépi la amụ́ ãzíla jọ Dãwụ́dị̃ ní, “ꞌBá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã kí dó ásị́ pírí Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị̃ gá.”
13 Então um mensageiro veio a Davi, dizendo: — Todo o povo de Israel está seguindo Absalão.
14 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ ꞌbá pírí ĩꞌdidrị́ ãmbogo rú Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá rĩ ꞌbaní, “Ĩmi amụ́! Lẽ ãma apá kí rá, jõ íni ku, ꞌbá ãzí icó ru palé Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị́ ku. Lẽ ãma aꞌbe kí ãngũ ꞌdĩ cọtị, jõ íni ku ĩꞌdi amụ́ gbõ rú ãma rụjó sĩ ãma ị̃lị̃kị̃jó ãzíla ꞌbá táwụ̃nị̃ agá rĩ kí ị̃lị̃kị̃jó ménéŋá sĩ rá.”
14 Diante disto, Davi disse a todos os servos que estavam com ele em Jerusalém: — Levantem-se, e vamos fugir, porque não poderemos nos salvar de Absalão. Saiam o mais depressa possível, para que ele não nos alcance, lance sobre nós a ruína e passe a cidade a fio de espada.
15 Ãmbogo úpí drị̂ umvi kí ĩꞌdiní, “Ãtiꞌbo mídrị̂ kí bábá sĩ ị́jọ́ úpí ãmbógó ãmadrị̂ ꞌbã pẽlé rĩ idéjó.”
15 Então os servos do rei lhe disseram: — Eis aqui os seus servos, dispostos a fazer tudo o que o rei, nosso senhor, determinar.
16 Úpí ko dó drĩ mụlé ꞌbá ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá rĩ kí abe, wó aꞌbe dó ũkú ĩꞌdidrị́ mụdrị́ ãtiꞌbo ru ꞌdĩ kí lị́cọ́ úpí drị̂ tã mbalé.
16 O rei saiu, e todos os de sua casa o seguiram. Deixou, porém, dez concubinas para cuidarem do palácio.
17 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ úpí ko drĩ ꞌbá pírí ĩꞌdi vú bĩlépi ꞌdĩ kí abe, mụ kí dó pá utulé rá-rá ru.
17 Quando o rei e todo o povo estavam saindo da cidade, pararam na última casa.
18 ꞌBá ãgọbị rú Dãwụ́dị̃ drị̂ amụ́ kí dó alịlé ĩꞌdi drị̃lẹ́ gâsĩ ꞌbá pírí Kẹ̃rẹ́tị̃ rú ꞌdĩ kí, ꞌbá Pẹ̃lẹ́tị̃ rú ãzíla ꞌbá túrú ázíyá Gị́tị̃ rú angálépi Gátũ gá ꞌdĩ kí abe pírí.
18 Todos os seus servos passaram por ele. Também toda a guarda real e todos os geteus, seiscentos homens que o seguiram de Gate, passaram diante do rei.
19 Úpí jọ Ĩtáyĩ Gị́tị̃ rú rĩ ní, “Mi aꞌdé ãma vú gâsĩ la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Ígõ vúlé, ímụ uꞌálé úpí Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ be. Mi ãmị́yọ́ŋá, mi ꞌbá apálépi ãngũ mídrị́ lị́cọ́ gárĩ gâlé la.
19 Então o rei disse a Itai, o geteu: — Por que também você está indo conosco? Volte e fique com quem vier a ser o rei, porque você é estrangeiro e desterrado de sua pátria.
20 Mí amụ́ drĩ lú ꞌdâ ájẹ-ájẹ. Ãndrũ má icó ími fẽlé drị̃cịlé ãma abe ịsụ́ ꞌdĩ sĩ ánị̃ ma mụ íngõlé yã rĩ gá ku. Ígõ vúlé, ãzíla mí agụ ãgọbị mídrị́ sụ́rụ́ gárĩ kí ĩndĩ. Lẽ ásị́ ị̃gbẹ̃ ãzíla ásị́ ꞌbãŋá ị́jọ́ mgbã rĩ drị̃ gá rĩ ꞌbã adru ĩmi abe.”
20 Você chegou ontem, e por que hoje eu já o levaria conosco a vaguear, quando eu mesmo não sei para onde vou? Volte e leve consigo os seus companheiros. E que a misericórdia e a fidelidade o acompanhem.
21 Wó Ĩtáyĩ umvi úpí ní, “Ãndá Úpí ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, ãzíla úpí ãmbógó mádrị̂ ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, ãngũ úpí ãmbógó mádrị̂ ꞌbã adrujó rĩ gá jõ táni ĩdrĩ jõku drã, ãtíꞌbó mídrị̂ la adru ꞌdãá ĩndĩ.”
21 Porém Itai respondeu ao rei: — Tão certo como vive o
22 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ Ĩtáyĩ ní, “Ímụ drị̃ gá, íza ị̃yị̂ ꞌi.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ĩtáyĩ Gị́tị̃ gó ru rĩ za dó sĩ ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe ãzíla ꞌbá pírí ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá ꞌdãá rĩ kí abe rá.
22 Então Davi disse a Itai: — Vá e passe adiante. E assim passaram adiante Itai, o geteu, todos os seus homens e todas as crianças que estavam com ele.
23 ꞌBá Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdãá rĩ kí dó mụ Dãwụ́dị̃ kí ndrelé ãfũ agá ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí abe táwụ̃nị̃ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ drị̂ agá rĩ sĩ ꞌbo, iꞌdó kí dó pírí awálé ụ́ꞌdụ́kọ́ ụrụgá sĩ. Úpí za dó sĩ ị̃yị́ Kídrõnĩ rá ãzíla ꞌbá pírí ko kí dó drị̃ mụlé ãngũ kõtórõ rú rĩ agâlé ru.
23 Toda a terra chorava em alta voz. E todo o povo e também o rei passaram o ribeiro de Cedrom, seguindo o caminho do deserto.
24 Zãdókĩ átáló ru rĩ ꞌdãá ĩndĩ ꞌbá pírí Lẹ́vị̃ drị́ Sãndụ́kụ̃ Tị Icíma drị́ Ãdróŋá drị̂ ujílépi rĩ kí abe. ꞌBã kí dó drĩ vâ Sãndụ́kụ̃ Tị Icíma drị́ Ãdróŋá drị̂ vũ gá, ãzíla Ãbĩyátã idé dó ídétáŋá kpere ꞌbá táwụ̃nị̃ agâlé rĩ ꞌbã kí ãfũ agá pírí.
24 Eis que Zadoque também estava ali, e com ele todos os levitas que levavam a arca da aliança de Deus. Puseram ali a arca de Deus, até que todo o povo acabou de sair da cidade.
25 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, úpí jọ dó Zãdókĩ ní, “Mí agụ dó Sãndụ́kụ̃ Tị Icíma drị́ Ãdróŋá drị̂ táwụ̃nị̃ ãmbógó rĩ agâlé vúlé. Ádrĩ dó ásị́ ị̃gbẹ̃ ịsụ́ Úpí drị̃lẹ́ gá rá, ĩꞌdi dó mụ áma ajílé vúlé ꞌdõlé sĩ amụ́jó ĩꞌdi ndrejó ị̃dị́ rĩ gá nĩ.
25 Então o rei disse a Zadoque: — Leve a arca de Deus de volta para a cidade. Se eu encontrar favor aos olhos do
26 Wó drĩ jọ la, ‘Má uꞌá míní ãyĩkõ sĩ ku,’ índre ma bábá; lẽ ꞌbã idé dó má rụ́ ị́jọ́ ĩꞌdiní ndrelé ĩꞌdi ĩꞌdiní múké rĩ ꞌi.”
26 Se ele, porém, disser: “Não tenho prazer em você”, eis-me aqui; faça de mim o que achar melhor.
27 Úpí jọ vâ átáló Zãdókĩ ní, “Mi ꞌbá ị́jọ́ kí undrélépi la. Ígõ vúlé táwụ̃nị̃ agâlé ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ, íꞌdụ mî ngọ́pị Ãhị̃mázị̃ kí Ãbĩyátã ngọ́pị Yónãtãnĩ be ĩndĩ.
27 O rei disse mais a Zadoque, o sacerdote: — Ó vidente, volte em paz para a cidade com o seu filho Aimaás e com Abiatar e o filho dele, Jônatas.
28 Índre, ma ími tẽ ị̃yị́tị sĩ zajó kõtórõ agâlé rĩ gá ꞌdãá kpere ị́jọ́ míní ãlũlé rĩ ꞌbã acá agá má rụ́ ꞌdõlé.”
28 Vejam: vou ficar esperando nos vaus do deserto até que me venham notícias de vocês.
29 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ átáló Zãdókĩ kí Ãbĩyátã be agụ kí dó Sãndụ́kụ̃ tị icíma drị́ Ãdróŋá drị̂ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ãzíla ace kí dó uꞌálé ꞌdãá.
29 Então Zadoque e Abiatar levaram a arca de Deus de volta para Jerusalém e lá ficaram.
30 Wó Dãwụ́dị̃ ꞌbã tụ agá ꞌbé Mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ sị́ gâlé pá wọ́wọ́ ru ꞌdĩ gá ꞌdâ, umbé ru drị̃kã cí ĩꞌdi dị̃ awâ sĩ. ꞌBá pírí tụlépi ĩꞌdi abe ụrụgâlé rĩ úmbé kí ru drị̃kã cí ãzíla kí dị̃ awá sĩ.
30 Davi seguiu pela encosta do monte das Oliveiras, subindo e chorando; tinha a cabeça coberta e caminhava descalço. Todo o povo que ia com ele, de cabeça coberta, subiu chorando.
31 Úlũ dó Dãwụ́dị̃ ní Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ĩꞌdi ꞌbá ru icílépi Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ be rĩ ꞌbã ãzí. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ zị dó Ãdróŋá ꞌi jọ, “Úpí Ãdróŋá, mí uja ị́jọ́ Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ꞌbã itúlé rĩ ị́jọ́ aza rú la rú.”
31 Então contaram a Davi que Aitofel estava entre os que conspiravam com Absalão. Por isso Davi orou, dizendo: — Ó
32 Dãwụ́dị̃ la dó mụ calé ꞌbé ꞌbã drị̃ mbílí rĩ gâlé, ꞌdĩ ãngũ ꞌbá ꞌbã kí ándrá jõ sĩ Ãdróŋá ị̃nzị̃jó rĩ gá, Hũsáyĩ Ãrị́kị̃ gó rú rĩ ĩꞌdi ándrá ala gá ꞌdãá ĩndĩ sĩ lẽjó drị̃ ụfụjó úpí be. Ĩꞌdi ꞌbã kánzũ asi rá ãzíla drị̃kã la pụ́trụ́ ru.
32 Quando Davi chegou ao alto do monte, onde se costuma adorar a Deus, eis que Husai, o arquita, veio encontrar-se com ele, de manto rasgado e com terra sobre a cabeça.
33 Dãwụ́dị̃ jọ dó ĩꞌdiní, “Ídrĩ mụ má be ĩndĩ, mi fẽ la ị́jọ́ kí mba mání mba mbã.
33 Davi lhe disse: — Se você for comigo, será um peso para mim.
34 Wó ídrĩ dó gõ vúlé táwụ̃nị̃ agâlé, ị́jọ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ní, ‘Úpí, ma dó adru mî ãtíꞌbó ru ụ́ꞌdụ́ alịlépi rĩ kí agá. Ma ándrá mî átẹ́pị ꞌbã ãtíꞌbó, wó úꞌdîꞌda ma dó adru mî ãtíꞌbó.’ ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, mi dó sĩ áma ãzãko sĩ ị́jọ́ Ãhị̃tọ̃fẹ́lị̃ ꞌbã itúlé rĩ izajó.
34 Mas, se voltar para a cidade e disser a Absalão: “Eu serei, ó rei, seu servo; como no passado fui servo de seu pai, assim agora serei seu servo”, você poderá me ajudar a frustrar o conselho de Aitofel.
35 Átáló Zãdókĩ kí Ãbĩyátã be mí be ꞌdãá cí. Ị́jọ́ cí míní arelé úpí drị́ko gá itúlé sĩ amụ́jó áma rụjó rĩ mi dó sĩ kí lũ ĩꞌbanî.
35 Os sacerdotes Zadoque e Abiatar estarão lá com você. Conte a esses sacerdotes tudo o que você ouvir no palácio real.
36 Anzị ĩꞌbadrị́ ị̃rị̃ Ãhị̃mázị̃ Zãdókĩ ngọ́pị kí Yónãtãnĩ Ãbĩyátã ngọ́pị be ĩꞌba agá ꞌdã. Mí ãpẽ kí tị ị́jọ́ cí míní arelé rĩ kí abe.”
36 Lá estão também os filhos deles, Aimaás, filho de Zadoque, e Jônatas, filho de Abiatar. Por meio deles vocês podem me mandar notícias de todas as coisas que ouvirem.
37 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ ꞌbã wọ̃rị̂ Hũsáyĩ acá dó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdãá cé sáwã Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ꞌbã sĩ fijó táwụ̃nị̃ agâlé rĩ gá.
37 Então Husai, amigo de Davi, foi para a cidade, e Absalão entrou em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.