2 Samuel 14
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs ACF
1 Wó Yõwábũ Zẹ̃rụ̃yị́yã ꞌbã ngọ́pị nị̃ úpí Dãwụ́dị̃ lẽ ásị́ pírí sĩ drị̃ ụfụlé Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ be rĩ rá.
1 Conhecendo, pois, Joabe, filho de Zeruia, que o coração do rei estava inclinado para Absalão,
2 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ pẽ dó sĩ ꞌbá ãzí tị ũkú ãzí ũndũwá ru la ajílé angájó Tẽkówã gâlé. Yõwábũ jọ dó ĩꞌdiní, “Íꞌbã mi ꞌbã rĩ mi awá awâ rĩ áni. Ísụ̃ mî kõlĩbá kí áyụ, mí ifí mi ãdu ãzí ãjị́ ngụ̃lépi vĩrĩ la sĩ ku. Íꞌbã mi cécé ꞌbá ãzí awálépi ụ́ꞌdụ́ wẽwẽ rú ꞌbá ãzí drãlépi rá la sĩ rĩ áni.
2 Enviou Joabe a Tecoa, e tomou de lá uma mulher e disse-lhe: Ora, finge que estás de luto; veste roupas de luto, e não te unjas com óleo, e sê como uma mulher que há já muitos dias está de luto por algum morto.
3 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ímụ dó úpí rụ̂lé sĩ ĩꞌdiní ị́jọ́ ꞌdĩ kí lũlé.” Yõwábũ lũ dó ị́jọ́ ꞌdĩ kí ũkú ꞌdĩ tị gâsĩ.
3 E vai ao rei, e fala-lhe conforme a esta palavra. E Joabe lhe pôs as palavras na boca.
4 Ũkú angálépi Tẽkówã gâlé rĩ mụ dó úpí rụ̂lé, ãvụ̃ dó vụ̃rụ́ sĩ ãrútáŋá fẽjó úpí nî, ãzíla jọ dó, “Úpí íko mání áma ãzã fô!”
4 E a mulher tecoíta falou ao rei, e, deitando-se com o rosto em terra, se prostrou e disse: Salva-me, ó rei.
5 Úpí zị dó ĩꞌdi, “Ị́jọ́ míní ũcõgõ fẽlépi rĩ dó ãꞌdu?” Ũkû jọ, “Ãndá ma ãwụ́zị́; má ágô drã rá.
5 E disse-lhe o rei: Que tens? E disse ela: Na verdade sou mulher viúva; morreu meu marido.
6 Ma ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌi, mâ anzị kí ị̃rị̃. Anzị ị̃rị̃ ꞌdĩ iꞌdó kí dó ru colé ámvụ́ agâlé kí drĩdríŋĩ gá, wó ꞌbá ãzí icólépi kí awalépi rá la ꞌdáyụ. Ãzí ãlu rĩ gbã ãzí rĩ káyĩ rá.
6 Tinha, pois, a tua serva dois filhos, e estes brigaram entre si no campo, e não houve quem os apartasse; assim um feriu ao outro, e o matou.
7 Wó ꞌbá sụ́rụ́ agá ꞌdãá rĩ angá kí pírí ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌbã drị̃ gá trụ jọ kí, ‘Ífẽ mî ngọ́pị ádrị́pị̃ gbãlépi káyĩ rĩ ãma drị́, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ãma dó sĩ ĩꞌdi ꞌdị ádrị́pị̃ ꞌbã ãrígọ́tị ũfẽjó; ꞌdã ꞌbã ũngúkú gá ãma dó ĩꞌdi ꞌbã ngọ́pị mụlépi málĩ ĩꞌdidrị̂ kí nalépi rĩ ꞌdị ĩndĩ.’ Lẽ kí dó sĩ ijijá sị́ mádrị́ acelépi ãlu velépi rĩ anụ́lé rá, sĩ ágó mádrị̂ ꞌbã rụ́ jõku drị̃lẹ́ la aꞌbejó ụ̃nọ́kụ́ drị̃ gá ꞌdâ ku.”
7 E eis que toda a linhagem se levantou contra a tua serva, e disseram: Dá-nos aquele que feriu a seu irmão, para que o matemos, por causa da vida de seu irmão, a quem matou, e para que destruamos também ao herdeiro. Assim apagarão a brasa que me ficou, de sorte que não deixam a meu marido nome, nem remanescente sobre a terra.
8 Úpí jọ ũkû ní, “Ímụ lị́cọ́ gá, ma mụ ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã ũkpó ꞌdụlé ími kẹ̃jị́ gá ma ꞌi.”
8 E disse o rei à mulher: Vai para tua casa; e eu mandarei ordem acerca de ti.
9 Wó ũkú angálépi Tẽkówã gá rĩ jọ ĩꞌdiní, “Ãmbógó ãzíla úpí mádrị̂, lẽ úꞌbã ị́jọ́ ꞌdĩ áma ụrụꞌbá gá ꞌbá mâ átẹ́pị drị́ kogá rĩ kí abe, lẽ úpí ꞌi ãzíla úmvúke ĩꞌdidrị̂ ꞌbã adru kí ị́jọ́ ũnzí kóru.”
9 E disse a mulher tecoíta ao rei: A injustiça, rei meu senhor, venha sobre mim e sobre a casa de meu pai; e o rei e o seu trono fique inculpável.
10 Úpí umvi ĩꞌdiní, “ꞌBá ãzí drĩ ị́jọ́ ãzí jọ míní ũnzí rá, mí ají ĩꞌdi má rụ́, ãzíla ícó ị́jọ́ ãzí idélé mí rú ị̃dị́ ku.”
10 E disse o rei: Quem falar contra ti, traze-mo a mim; e nunca mais te tocará.
11 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ũkû jọ, “Úpí mí aꞌị́ drĩ Úpí Ãdróŋá mídrị̂ ꞌi sĩ ꞌbá lẽlépi ãrígọ́tị ũfẽlépi rĩ kí atrịjó, ꞌbã ị̃lị̃kị̃ kí rú sĩ ꞌbá ãzí ku. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ úꞌdị dó sĩ mâ ngọ́tị̂ ku.”
11 E disse ela: Ora, lembre-se o rei do Senhor seu Deus, para que os vingadores do sangue não prossigam na destruição, e não exterminem a meu filho. Então disse ele: Vive o Senhor, que não há de cair no chão nem um dos cabelos de teu filho.
12 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ũkû jọ, “Ífẽ ũkú mídrị́ ãtíꞌbó ru rĩ ꞌbã jọ ị́jọ́ ãmbógó úpí mádrị̂ nî.” Umvi ĩꞌdiní, “Múké! Íjọ ị́jọ́.”
12 Então disse a mulher: Peço-te que a tua serva fale uma palavra ao rei meu senhor. E disse ele: Fala.
13 Ũkû jọ, “Mí itú dó ị́jọ́ ũnzí ꞌdĩ ꞌbã áni rĩ ꞌbá Ãdróŋá drị̂ ꞌbarụ́ ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Ífẽ mî ngọ́pị mgbãrĩ ní ru ujajó vúlé ku, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ úpí, ílị ị́jọ́ ími drị̃ gá cénĩ ị́jọ́ míní jọlé ꞌdĩ sĩ.
13 E disse a mulher: Por que, pois, pensaste tu uma tal coisa contra o povo de Deus? Porque, falando o rei tal palavra, fica como culpado; visto que o rei não torna a trazer o seu desterrado.
14 Ãma pírí mụ ũdrãlé rá. Ídri ãmadrị̂ ĩꞌdi cécé ị̃yị́ asulépi vũ gá icólé ukolé ị̃dị́ ku rĩ áni. Wó Ãdróŋá fẽ ꞌbání drãlé ku. Ĩꞌdi rá la gẹ̃rị̃ ndrụ̃ sĩ ꞌbá drolé ãmvé rĩ ujajó ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé vúlé.”
14 Porque certamente morreremos, e seremos como águas derramadas na terra que não se ajuntam mais; Deus, pois, lhe não tirará a vida, mas cogita meios, para que não fique banido dele o seu desterrado.
15 “Úꞌdîꞌda má amụ́ ị́jọ́ ꞌdĩ jọlé ãmbógó úpí mádrị̂ ní ãꞌdusĩku ꞌbá fẽ kí mání ụ̃rị̃ rá. Ãtíꞌbó mídrị̂ ũrã, ‘Ádrĩ tá mụ ị́jọ́ jọlé úpí nî; ãzí rĩ sĩ úpí icó tá nõ ị́jọ́ ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ ꞌbã zịlé rĩ idélé rá.
15 E se eu agora vim falar esta palavra ao rei, meu senhor, é porque o povo me atemorizou; dizia, pois, a tua serva: Falarei, pois, ao rei; porventura fará o rei segundo a palavra da sua serva.
16 Ãzí rĩ sĩ úpí la nõ vâ ãꞌị̃ sĩ ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ pajó ágọ́bị́ lẽlépi ãma ụꞌdị́lépi mâ ngọ́pị be lẽlépi la ãma ịsụ́ ãwítã Ãdróŋá ꞌbã fẽlé ãmaní rĩ ku rĩ kí drị́ gá rá.
16 Porque o rei ouvirá, para livrar a sua serva da mão do homem que intenta destruir juntamente a mim e a meu filho da herança de Deus.
17 Úꞌdîꞌda ãtíꞌbó mídrị̂ ũrã dó sĩ, lẽ ị́jọ́ úpí ãmbógó mádrị̂ drị̂ ꞌbã ají mání ásị́ ị̃gbẹ̃.’ Ánị̃ rá úpí ãmbógó mádrị̂ ĩꞌdi cécé mãlãyíkã Ãdróŋá drị́ ị́jọ́ múké rĩ kí awalépi ị́jọ́ ũnzí rĩ be rĩ áni. Lẽ Úpí Ãdróŋá ꞌbã adru mí be!”
17 Dizia mais a tua serva: Seja agora a palavra do rei meu senhor para descanso; porque como um anjo de Deus, assim é o rei, meu senhor, para ouvir o bem e o mal; e o SENHOR teu Deus será contigo.
18 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, úpí jọ ũkú ꞌdã ní, “Mí ucí mání ị́jọ́ mání zịlé ími tị gá rĩ ku.” Ũkû jọ, “Úpí ãmbógó mádrị̂ ꞌbã jọ ị́jọ́.”
18 Então respondeu o rei, e disse à mulher: Peço-te que não me encubras o que eu te perguntar. E disse a mulher: Ora fale o rei, meu senhor.
19 Úpí zị, “Ĩmi itú ínĩ ngá ị́jọ́ ꞌdĩ Yõwábũ be ku yã?” Ũkû umvi, “Ãndá úpí ãmbógó mádrị̂ míní adrujó ídri rĩ áni, ꞌbá ãzí icó ru ujalé ãndá gá jõku ị̃jị́ gá ị́jọ́ úpí ꞌbã jọlé rĩ kí agá ku. Ãndá, ãtíꞌbó mídrị́ Yõwábũ imbá ma sĩ ị́jọ́ ꞌdĩ kí jọ jó nĩ.
19 E disse o rei: Não é verdade que a mão de Joabe anda contigo em tudo isto? E respondeu a mulher, e disse: Vive a tua alma, ó rei meu senhor, que ninguém se poderá desviar, nem para a direita nem para a esquerda, de tudo quanto o rei, meu senhor, tem falado: Porque Joabe, teu servo, é quem me deu ordem, e foi ele que pôs na boca da tua serva todas estas palavras:
20 Ãtíꞌbó mídrị́ Yõwábũ idé ị́jọ́ ꞌdĩ íni la sĩ ujatáŋá ajíjó. Ãmbógó mádrị̂ ꞌbã ũndũwã cécé mãlãyíkã Ãdróŋá drị́ rĩ áni, nị̃ ị́jọ́ ru idélépi ãngũ drị̃ gá ꞌdâ rĩ kí pírí cé.”
20 Para mudar o aspecto deste caso foi que o teu servo Joabe fez isto; porém sábio é meu senhor, conforme à sabedoria de um anjo de Deus, para entender tudo o que há na terra.
21 Úpí jọ Yõwábũ ní, “ꞌDĩ múké, ma idé la rá. Ímụ, mí ají kãrị́lẹ̃ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ vúlé.”
21 Então o rei disse a Joabe: Eis que fiz isto; vai, pois, e torna a trazer o jovem Absalão.
22 Yõwábũ su dó drị̃ vụ̃rụ́ sĩ úpí ní ị̃nzị̃táŋá fẽjó, ãzíla wi dó ĩꞌdiní sụ̃sụ́. Yõwábũ jọ dó, “Ãndrũ ãtíꞌbó mídrị̂ nị̃ dó rá ꞌí ịsụ́ dó ásí ị̃gbẹ̃ ími drị̃lẹ́ gá ꞌbo ãmbógó úpí mádrị̂, ãꞌdusĩku úpí fẽ dó ị́jọ́ ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ ꞌbã lẽlé rĩ rá.”
22 Então Joabe se prostrou sobre o seu rosto em terra, e se inclinou, e agradeceu ao rei; e disse Joabe: Hoje conhece o teu servo que achei graça aos teus olhos, ó rei meu senhor, porque o rei fez segundo a palavra do teu servo.
23 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ mụ dó Gẹ̃sụ́rị̃ gâlé ãzíla ají dó sĩ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdõlé vúlé.
23 Levantou-se, pois, Joabe, e foi a Gesur, e trouxe Absalão a Jerusalém.
24 Wó úpí jọ, “Lẽ ꞌbã mụ dó ĩꞌdidrị́ kogâlé; lẽ ꞌbã iꞌda dó ru áma mẹ́lẹ́tị gá ị̃dị́ ku.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ mụ dó ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gâlé rá ãzíla ndre dó úpí ꞌbã mẹ́lẹ́tị ị̃dị́ ku.
24 E disse o rei: Torne para a sua casa, e não veja a minha face. Tornou, pois, Absalão para sua casa, e não viu a face do rei.
25 Ãngũ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ agá pírí ꞌbá ãzí ndrĩlépi Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ áni la ꞌdáyụ. Iꞌdójó ĩꞌdi ꞌbã drị̃kã gá kpere pá gá ãko ãzí bị́lẹ́mị rú la ĩꞌdi rụ́ ꞌdáyụ.
25 Não havia, porém, em todo o Israel homem tão belo e tão aprazível como Absalão; desde a planta do pé até à cabeça não havia nele defeito algum.
26 Ĩꞌdi lú ru drị̃ꞌbị́ lị ílí ãlu ãlu vú sĩ pâlé ãlu, ãꞌdusĩku drị̃ꞌbị̂ la adru ãnzị-ãnzị. Drĩ dó sĩ drị̃ꞌbị̂ ụ̃ꞌbị̃, ãnzị la la kị́lọ̃ ị̃rị̃ alị rá kị́lọ̃ úpí drị̂ sĩ rĩ gá.
26 E, quando tosquiava a sua cabeça (e sucedia que no fim de cada ano a tosquiava, porquanto muito lhe pesava, e por isso a tosquiava), pesava o cabelo da sua cabeça duzentos siclos, segundo o peso real.
27 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ tị anzị ãgọbị kí na, ĩzóŋá la alagá rĩ ãlu. Ị̃zẹ́pị̃ ꞌbã rụ́ Tãmárã ꞌi. Ĩꞌdi ándrá ũkú ãzí ndrĩlépi ambamba la.
27 Também nasceram a Absalão três filhos e uma filha, cujo nome era Tamar; e esta era mulher formosa à vista.
28 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ uꞌá Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ílí ị̃rị̃ úpî mẹ́lẹ́tị ndreŋá kóru.
28 Assim ficou Absalão dois anos inteiros em Jerusalém, e não viu a face do rei.
29 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ umve dó Yõwábũ ꞌi sĩ ĩꞌdi tị pẽjó úpí rụ̂lé, wó Yõwábũ gã amụ́lé ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé úmgbé. Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ umve ĩꞌdi ị̃dị́, gã vâ amụ́lé úmgbé.
29 Mandou, pois, Absalão chamar a Joabe, para o enviar ao rei; porém não quis vir a ele; e enviou ainda segunda vez e, contudo, não quis vir.
30 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ jọ dó ãtiꞌbo ĩꞌdidrị̂ ꞌbaní, “Ĩndre ámvụ́ Yõwábũ drị̂ ãnirú mádrị̂ andre gá ꞌdã, ãná bálẽ rú rĩ ala gá ꞌdãá cí. Ĩmụ ãzíla ĩsu ãcí la rá.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ãtiꞌbo Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị̂ su kí dó ámvụ̂ ꞌbã ãcí rá.
30 Então disse aos seus servos: Vedes ali o pedaço de campo de Joabe pegado ao meu, e tem cevada nele; ide, e ponde-lhe fogo. E os servos de Absalão puseram fogo ao pedaço de campo.
31 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ mụ dó Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ drị́ lị́cọ́ gâlé jọ ĩꞌdiní, “Ãtiꞌbo mídrị̂ su kí mâ ámvụ̂ ãcí rá ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã?”
31 Então Joabe se levantou, e veio a Absalão, em casa, e disse-lhe: Por que puseram os teus servos fogo ao pedaço de campo que é meu?
32 Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ jọ Yõwábũ ní, “Ĩndre, ápẽ ꞌbá tị ími umvejó sĩ ími tị pẽjó úpí rụ̂lé sĩ ĩꞌdi zịjó umve ma Gẹ̃sụ́rị̃ gâlé rá la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Ĩꞌdi tá múké la mání adrujó lé. Úꞌdîꞌda íni, álẽ dó mụlé úpî ꞌbã mẹ́lẹ́tị ndrelé ma ꞌi, ádrĩ ị́jọ́ ũnzí ãzí idé rá, lẽ ꞌbã ꞌdị dó ma rá.”
32 E disse Absalão a Joabe: Eis que enviei a ti, dizendo: Vem cá, para que te envie ao rei, a dizer-lhe: Para que vim de Gesur? Melhor me fora estar ainda lá. Agora, pois, veja eu a face do rei; e, se há ainda em mim alguma culpa, que me mate.
33 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Yõwábũ mụ dó úpí rụ̂lé ãzíla jọ ĩꞌdiní ị́jọ́ Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ꞌbã jọlé rĩ. ꞌDã bã ũngúkú gá úpí umve dó Ãbụ̃sãlọ́mụ̃ ꞌi, fi dó sĩ ĩꞌdi rụ̂lé, ãvụ̃ ãzíla su ru drị̃ vụ̃rụ́ úpî drị̃lẹ́ gá ãrútáŋá ru. Úpí aꞌị́ dó ĩꞌdi ãyĩkõ sĩ kpõlókõ ndruŋá sĩ.
33 Então foi Joabe ao rei, e assim lho disse. Então chamou a Absalão, e ele se apresentou ao rei, e se inclinou sobre o seu rosto em terra diante do rei; e o rei beijou a Absalão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.