2 Samuel 12

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Úpí Ãdróŋá ãpẽ dó Nátãnĩ tị Dãwụ́dị̃ rụ́. Ĩꞌdi mụ acálé ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé ꞌbo, jọ dó ĩꞌdiní, “Ãgọbị ãzí kí ándrá táwụ̃nị̃ ãzí gá ị̃rị̃, ãlu rĩ kụ́rẹ́nị́, ãzí rĩ lẽmẽrí.
1 O Senhor Deus mandou que o profeta Natã fosse falar com Davi. Natã foi e disse: — Havia dois homens que viviam na mesma cidade: um era rico, e o outro era pobre.
2 Ágọ́bị́ kụ́rẹ́nị́ rĩ ꞌbã kãbĩlõ kí wẽwẽ rú tị́ kí abe,
2 O rico possuía muito gado e ovelhas,
3 wó ágọ́bị́ lẽmẽrí rĩ ꞌbã kãbĩlõmvá ãrónĩ ĩꞌdi ꞌbã ĩgbãlé nĩ la lú kílímgbí ãlu. Izó ĩꞌdi rá, zo dó sĩ ĩꞌdidrị́ ꞌdãá anzị ĩꞌdidrị̂ kí abe. Ĩꞌdi íná ágọ́bị́ ꞌdã drị̂ kí na ãzíla ãko kí mvụ ĩꞌdi be kópõ ãlu rĩ sĩ. Ĩꞌdi vâ ru ula drị́ la gá. Ĩꞌdi ĩꞌdiní cécé ĩꞌdi ꞌbã ĩzóŋá áni.
3 enquanto que o pobre tinha somente uma ovelha, que ele havia comprado. Ele cuidou dela, e ela cresceu na sua casa, junto com os filhos dele. Ele a alimentava com a sua própria comida, deixava que ela bebesse no seu próprio copo, e ela dormia no seu colo. A ovelha era como uma filha para ele.
4 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãmụ́ ãzí amụ́ ágọ́bị́ kụ́rẹ́nị́ rĩ rụ́, wó ágọ́bị́ kụ́rẹ́nị́ rĩ gã kãbĩlõ jõku tị́ ĩꞌdidrị̂ kí ꞌbã ãzí aꞌdụ́lé lịlé sĩ íná aꞌdíjó ãmụ́ amụ́lépi rĩ ní úmgbé. Kẹ̃jị́ la gá aꞌdụ́ ágọ́bị́ lẽmẽrí rĩ ꞌbã kãbĩlõ tá ãlu kílímgbí ꞌdã lịlé sĩ íná aꞌdíjó ãmụ́ angálépi ãcị̃ gá ꞌdã nî.”
4 Certo dia um visitante chegou à casa do homem rico. Este não quis matar um dos seus próprios animais para preparar uma refeição para o visitante; em vez disso, pegou a ovelha do homem pobre, matou-a e preparou com ela uma refeição para o seu hóspede.
5 ꞌDã ũngúkú gá ũmbã na dó Dãwụ́dị̃ ꞌi ágọ́bị́ kụ́rẹ́nị́ rĩ nî ãzíla jọ dó Nátãnĩ ní, “Ána ũyõ rú Úpí Ãdróŋá bã adrujó ídri rĩ áni lẽ ágọ́bị́ ị́jọ́ ꞌdã idélépi rĩ ꞌbã drã rá!
5 Então Davi ficou furioso com aquele homem e disse: — Eu juro pelo
6 Lẽ ágọ́bị́ kụ́rẹ́nị́ ꞌdã ꞌbã ũfẽ ágọ́bị́ lẽmẽrí rĩ ꞌbã kãbĩlõ tị pâlé sụ sĩ.”
6 Ele deverá pagar quatro vezes o que tirou, por ter feito uma coisa tão cruel!
7 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Nátãnĩ jọ dó Dãwụ́dị̃ ní, “Ágọ́bị̂ bã sĩ mi ꞌi! ꞌDĩ ị́jọ́ Úpí Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã jọlé rĩ ꞌi, ‘Má ũsũ ándrá ãdu ími drị̃ gá sĩ adrujó sụ́rụ́ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã drị̃ gá úpí ru ãzíla má apá ándrá mi úpí Sáwụ̃lọ̃ drị́lẹ́ gá rá.
7 Então Natã disse a Davi: — Esse homem é você. E é isto o que diz o
8 Áfẽ jó úpí mídrị̂ drị̂ kí ũkú ĩꞌdidrị̂ kí abe ími drị́ alé gá ãzíla áꞌbã mi ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃lẹ́ gá ꞌbá Yụ́dã drị̂ kí abe. Wó ãko ꞌdĩ drĩ kí ca agá míní pírí ku, ma tá míní ãzíla kí fẽ drị̃ la gá ị̃dị́ rá.
8 Eu lhe dei o reino e as mulheres dele; tornei você rei de Israel e de Judá. E, se isso não bastasse, eu lhe teria dado duas vezes mais.
9 Íꞌbã dó ị́jọ́ Úpí Ãdróŋá drị̂ ápãrákã rú sĩ ị́jọ́ ũnzí ꞌdĩ áni rĩ idéjó ĩꞌdi mịfị́ gá ãꞌdu ị́jọ́ sí yã? Íꞌdị Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ ru rĩ ménéŋá sĩ rá, íꞌdụ ĩꞌdi ꞌbã ũkû míní ũkú rú. Ífẽ ĩꞌdị ꞌdịlé ãꞌdị́ gá ãsĩkárĩ Ãmọ́nị̃ drị̂ ꞌbadrị́.
9 Por que é que você desobedeceu aos meus mandamentos e fez essa coisa tão horrível? Você fez com que Urias, o heteu, fosse morto na batalha; deixou que os amonitas o matassem e então ficou com a esposa dele!
10 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ anzị mídrị́ ãzí mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ kí dó mụ ũdrãlé ménéŋá sĩ jãꞌdâ míní ị́jọ́ mádrị̂ kí gãjó úmgbé ãzíla míní ũkú Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ gó ru rĩ drị̂ ꞌdụjó míní ũkú ru rĩ sĩ.’”
10 Portanto, porque você me desobedeceu e tomou a mulher de Urias, sempre alguns dos seus descendentes morrerão de morte violenta.
11 “ꞌDĩ dó sĩ ị́jọ́ Úpí Ãdróŋá ꞌbã jọlé rĩ ꞌi, ‘Angájó ꞌbá mídrị́ lị́cọ́ gá rĩ kí agá ũcõgõ la ꞌde lị́cọ́ mídrị̂ drị̃ gá. Ma mụ ũkú mídrị̂ kí ꞌdụlé fẽlé jĩránĩ mídrị̂ ꞌbaní ími drị̃ gâsĩ ãzíla kí mụ ru ulalé ũkú mídrị̂ kí sĩ ị̃tụ́ sĩ tọndọlọ.
11 E também afirmo que farei uma pessoa da sua própria família causar a sua desgraça. Você verá isso quando eu tirar as suas esposas e as der a outro homem; e ele terá relações com elas em plena luz do dia.
12 Mí idé ándrá mídrị̂ kí ũní-ũní ru, wó ma mụ ị́jọ́ ꞌdĩ kí idélé anzị pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃ gâsĩ tọndọlọ.’”
12 Você pecou escondido, em segredo, mas eu farei com que isso aconteça em plena luz do dia, para todo o povo de Israel ver.”
13 Dãwụ́dị̃ jọ Nátãnĩ ní, “Má idé ị́jọ́ ũnzí Úpí rụ́ rá.” Nátãnĩ umvi ĩꞌdiní, “Úpí Ãdróŋá trũ dó ị́jọ́ ũnzí mídrị̂ kí ꞌbo, mí icó dó mụlé drãlé ku.
13 Então Davi disse: — Eu pequei contra Deus, o Natã respondeu: — O
14 Wó ị́jọ́ míní idélé sĩ Úpí Ãdróŋá uꞌdájó ꞌdĩ sĩ, ngọ́tị́ tị̃lé míní ꞌdĩ la dó mụ drãlé rá.”
14 Mas, porque, fazendo isso, você mostrou tanto desprezo pelo Senhor , o seu filho morrerá.
15 Nátãnĩ la mụ gõlé ĩꞌdidrị́ kogâlé ꞌbo, Úpí Ãdróŋá fẽ ngọ́tị́ Bẽtĩsébã Ụ̃rị́yã ꞌbã ũkû ꞌbã tịlé Dãwụ́dị̃ ní rĩ acá dó ãyánĩ rú.
15 Aí Natã foi para casa. Então o
16 Dãwụ́dị̃ ri dó mãmálá ꞌbãlé Ãdróŋá rụ́ ngọ́tị̂ ꞌbã ị́jọ́ sĩ. Ri dó ĩsãyĩmũ lé, ri filé ĩꞌdidrị́ jó agâlé ãzíla ri dó ru ulalé vũ gá ị́nị́ ãlu ãlu sĩ.
16 Davi orou a Deus para que a criança sarasse e não quis comer nada. Entrou no seu quarto e passou a noite inteira deitado no chão.
17 ꞌBá ĩyõ ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ agá rĩ utu kí pá ĩꞌdi andre gá tí sĩ ĩꞌdi ingajó vũ gâlé rĩ sĩ ụrụgá, wó gã ãkónã nalé ĩꞌba abe úmgbé.
17 Então os funcionários do palácio tentaram fazer Davi se levantar, mas ele não quis e não comeu nada com eles.
18 Ụ́ꞌdụ́ ázị̂rị̃ la sĩ ngọ́tị̂ drã dó rá. Ãtiꞌbo Dãwụ́dị̃ drị̂ idé kí dó ụ̃rị̃ sĩ sĩ ị́jọ́ ꞌdĩ lũjó ĩꞌdiní ãꞌdusĩku ũrã kí, “Ngọ́tị̂ ꞌbã jõdrĩ adrujó ídri rĩ sĩ ãma jõ ị́jọ́ jọ Dãwụ́dị̃ ní wó are jõ ãma tị ku. Ãma dó ị́jọ́ ngọ́tị̂ drã dó ꞌbo ꞌdĩ lũ ĩꞌdiní íngoní ru? Ĩꞌdi icó ru adrálé rá.”
18 Uma semana depois, a criança morreu, e os funcionários ficaram com medo de dar a notícia a Davi. Eles disseram: — Enquanto a criança estava viva, Davi não respondia quando falávamos com ele. Como vamos dizer a ele que a criança morreu? Ele poderá fazer alguma loucura!
19 Dãwụ́dị̃ la dó mụ ndrelé la ãtiꞌbo ĩꞌdidrị̂ kí ị́jọ́ jọ yõkõlé sĩ, amá dó ngọ́tị̂ drã dó rá rĩ gá rá. Zị dó, “Ngọ́tị̂ drã dó rá yã?” Umvi kí, “Ẽ drã dó ꞌbo.”
19 Quando Davi viu os oficiais cochichando uns com os outros, compreendeu que a criança havia morrido. Então perguntou: — A criança morreu? — Morreu! — responderam eles.
20 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ angá dó vụ̃rụ̂lé rĩ sĩ ụrụgá. Ĩꞌdi dó mụ ru ũjĩlé ꞌbo, ifí dó ru ãdu sĩ, uja dó ĩꞌdi ꞌbã ꞌbõngó kí rá, mụ dó sĩ jó Úpí Ãdróŋá drị̂ agâlé sĩ ĩꞌdi ị̃nzị̃jó. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, fi dó ĩꞌdidrị́ jó agâlé, aꞌị́ dó ãkónã, úfẽ dó ĩꞌdiní, na dó rá.
20 Então Davi se levantou do chão, tomou um banho, penteou os cabelos e trocou de roupa. Depois foi à casa de Deus, o Senhor , e o adorou. Quando voltou ao palácio, pediu comida e comeu logo o que lhe foi servido.
21 Ãtiꞌbo ĩꞌdidrị̂ zị kí ĩꞌdi, “Mí idé ị́jọ́ ꞌdĩ kí íni la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Ngọ́tị̂ ꞌbã drĩ adrujó ídri rĩ sĩ, ígã ãkónã nalé úmgbé ãzíla íri awálé ngọ́tị̂ ꞌbã ị́jọ́ sĩ, wó úꞌdîꞌda ngọ́tị̂ drã dó vâ rá, mí angá ụrụgá ãkónã nalé íngoní ru!”
21 Aí os seus oficiais disseram: — Nós não entendemos isto. Enquanto o menino estava vivo, o senhor chorou por ele e não comeu; mas, logo que ele morreu, o senhor se levantou e comeu!
22 Dãwụ́dị̃ umvi, “Ngọ́tị̂ ꞌbã drĩ adrujó ídri rĩ sĩ, ágã íná nalé úmgbé ãzíla ári awálé. Má ũrã tí, ‘Úpí Ãdróŋá la icó ásị́ ị̃gbẹ̃ iꞌdalé mání rá sĩ ngọ́tị̂ aꞌbejó ídri.’
22 — Sim! — respondeu Davi. — Enquanto o menino estava vivo, eu jejuei e chorei porque o Senhor poderia ter pena de mim e não deixar que ele morresse.
23 Wó úꞌdîꞌda íni ngọ́tị̂ drã dó rá, ma dó gã ãkónã nalé úmgbé ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Má icó ngọ́tị̂ ujalé vúlé rá yã? Ma mụ mụlé ĩꞌdi rụ̂lé, wó icó ãgõlé má rụ́ ꞌdõlé ị̃dị́ ku.”
23 Mas agora que está morto, por que jejuar? Será que eu poderia fazê-lo viver novamente? Um dia eu irei para o lugar onde ele está, porém ele nunca voltará para mim.
24 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ ũŋmĩ dó ũkû Bẽtĩsébã ꞌbã ásị́, mụ dó ĩꞌdi rụ̂lé ãzíla ko kí dó ĩꞌdi be. Ũkû tị ngọ́tị́ ágọ́bị́ ãzíla ꞌda kí dó rụ́ la Sũlũmánĩ ꞌi. Úpí Ãdróŋá lẽ ĩꞌdi rá,
24 Então Davi consolou a sua esposa Bate-Seba. Teve relações com ela, e ela deu à luz um filho, a quem Davi deu o nome de Salomão. Deus amou o menino
25 wó Úpí Ãdróŋá ꞌbã ĩꞌdi lẽjó nĩ rĩ sĩ pẽ dó ụ́ꞌdụ́kọ́ nábị̃ Nátãnĩ ní sĩ rụ́ la ꞌdajó Yẹ̃dị̃dị́yã ꞌi.
25 e mandou que o profeta Natã lhe desse o nome de Jedidias porque o Senhor Deus o amava.
26 Yõwábũ ꞌbã ãꞌdị́ ꞌdịjó Rábã gá táwụ̃nị̃ ꞌbá Ãmọ́nị̃ drị̂ ꞌbadrị̂ gá rĩ sĩ, pa táwụ̃nị̃ ãmbógó úpí drị̂ rá.
26 Enquanto isso, Joabe continuou a atacar Rabá, a capital do país de Amom. Quando estava para conquistar a cidade,
27 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ pẽ ꞌbá ị́jọ́ ujílépi rĩ kí tị Dãwụ́dị̃ rụ̂lé, jọjó la ĩꞌdiní, “Áꞌdị ãꞌdị́ ꞌbá Rábã gá rĩ kí abe ãzíla ápa ĩꞌdi ꞌbã ãngũ ị̃yị́ ꞌbã sĩ agájó rĩ rá.
27 enviou mensageiros com o seguinte recado para Davi: — Eu ataquei Rabá e conquistei os seus reservatórios de água.
28 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ítra dó ãsĩkárĩ acelépi ꞌdĩ kí ãngũ ãlu gá, íce táwụ̃nị̃ ꞌdĩ ꞌi ãzíla ĩꞌdụ dó ĩꞌdi rá. Álẽ rụ́ kụma sĩ ĩꞌdi rụjó rĩ ịsụ́lé ma ꞌi ku.”
28 Reúna agora o resto dos seus soldados, e o senhor ataque a cidade, e tome-a. Eu não quero ficar com a glória dessa vitória.
29 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ tra dó ãsĩkárĩ kí pírí ãngũ ãlu gá nzị̃ dó ãꞌdị́ tị ãsĩkárĩ Rábã gá rĩ kí abe, ꞌdụ dó sĩ Rábã rá.
29 Então Davi reuniu os seus soldados, foi até Rabá, atacou a cidade e a conquistou.
30 Anzé dó kõfíyã ũpĩ drị̂ ãdróŋá ĩꞌbadrị́ Mõlékĩ drị̃ gâlé rá ãzíla sụ̃ dó ĩꞌdi Dãwụ́dị̃ drị̃ gá. Ãnzị la gólũdĩ sĩ rĩ kị́lọ̃ 35, úꞌbé ĩꞌdi írã dị̃lépi pãrã-pãrã la kí sĩ. Atrá kí ãko ĩꞌbã kí apálé táwụ̃nị̃ agâlé rĩ kí wẽwẽ rú.
30 Moloque , o ídolo que os amonitas adoravam, tinha uma coroa que pesava mais ou menos trinta e quatro quilos. A coroa era de ouro, e nela havia uma pedra preciosa, que Davi tirou e colocou na sua própria coroa. Levou também de Rabá muitas coisas de valor.
31 Dãwụ́dị̃ fẽ dó vâ ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã arụ́lé ãꞌdị́ gá Rábã gâlé rĩ kí adrujó ãtiꞌbo rú, ũŋmĩ kí ãzị́ ngalé mụ̃sụ̃mẹ́nị̃ sĩ, cụ́ꞌdị́ aya rú la kí sĩ, ãzíla nekeŋá sĩ, ꞌbã dó kí bị̃rị́kị̃ nzelé. ꞌDĩ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã idélé ꞌbá pírí táwụ̃nị̃ Ãmọ́nị̃ drị̂ agá ꞌdĩ ꞌba rụ́ rĩ ꞌi. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ kí ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ kí abe pírí ãgõ kí dó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá.
31 Davi fez o povo da cidade trabalhar com serras, enxadas e machados e fabricar tijolos. E fez o mesmo em todas as outras cidades de Amom. Então Davi e os seus soldados voltaram para Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.