2 Samuel 11

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ílí ꞌbã ukóŋá gá sáwã ũpi ꞌbã kí sĩ fũjó mụjó ãꞌdị́ gá rĩ sĩ, Dãwụ́dị̃ pẽ dó Yõwábũ kí tị ãtiꞌbo ĩꞌdidrị̂ kí abe ãzíla ãsĩkárĩ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe pírí ãꞌdị́ gá. Ị̃lị̃kị̃ kí dó ꞌbá Ãmọ́nị̃ drị̂ kí rá ãzíla ce kí dó ãngũ Rábã drị̂ ĩndĩ. Wó Dãwụ́dị̃ ace ru Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdãá.
1 Tendo decorrido um ano, no tempo em que os reis saem à guerra, Davi enviou Joabe, e com ele os seus servos e todo o Israel; e eles destruíram os amonitas, e sitiaram a Rabá. Porém Davi ficou em Jerusalém.
2 Ĩndró ãzí ãlu Dãwụ́dị̃ angá ĩꞌdidrị́ kụ́rị̃sị̃ sị́ gá rĩ sĩ sĩ mụjó acị́ trũ jó úpí drị̂ ꞌbã drị̃ gá ụrụ gâlé, ndre dó ũkú ãzí ndrĩlépi ambamba la ru ũjĩ agá,
2 Ora, aconteceu que, numa tarde, Davi se levantou do seu leito e se pôs a passear no terraço da casa real; e do terraço viu uma mulher que se estava lavando; e era esta mulher mui formosa à vista.
3 ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ pẽ dó ꞌbá ãzí tị sĩ lẽjó ị́jọ́ nị̃jó drị̃ la gá. Wó ꞌbá ꞌdã jọ, ꞌdã Bẽtĩsébã Ĩlĩyámụ̃ ꞌbã ị̃zẹ́pị Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ rú rĩ ꞌbã ũkû ꞌi?
3 Tendo Davi enviado a indagar a respeito daquela mulher, disseram-lhe: Porventura não é Bate-Seba, filha de Eliã, mulher de Urias, o heteu?
4 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ pẽ dó ꞌbá ị́jọ́ ujílépi rĩ kí tị sĩ mụjó ĩꞌdi ajíjó ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé. Ũkú ꞌdĩ amụ́ dó ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé rá, la dó sĩ ru ĩꞌdi sĩ rá. (Sáwã ꞌdã sĩ ũkú ꞌdĩ idé dó ru ãlá ru ĩꞌdi ꞌbã ĩmbá ndrejó ꞌbo rĩ ꞌbã vúlé gá.) ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ũkû gõ dó lị́cọ́ gá.
4 Então Davi mandou mensageiros para trazê-la; e ela veio a ele, e ele se deitou com ela {pois já estava purificada da sua imundícia}; depois ela voltou para sua casa.
5 Ũkû ịsụ́ dó ꞌa rá, fẽ dó ụ́ꞌdụ́kọ́ Dãwụ́dị̃ ní sĩ lũjó la, “Ma ꞌdộ ꞌa trũ.”
5 A mulher concebeu; e mandou dizer a Davi: Estou grávida.
6 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ ị̃drị̃ dó ụ́ꞌdụ́kọ́ tị Yõwábũ ní jọ: “Mí ãpẽ drĩ mání Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ rú rĩ ꞌbã tị.” Yõwábũ ãpẽ dó sĩ Ụ̃rị́yã ꞌbã tị Dãwụ́dị̃ rụ́ ꞌdõlé rá.
6 Então Davi mandou dizer a Joabe: Envia-me Urias, o heteu. E Joabe o enviou a Davi.
7 Ụ̃rị́yã la dó mụ acálé ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé ꞌbo, Dãwụ́dị̃ zị dó ĩꞌdi, Yõwábũ ĩꞌdi íngoní, ãsĩkárĩ kí múké yã, ãzíla ãꞌdị̂ la acị́ íngoní?
7 Vindo, pois, Urias a Davi, este lhe perguntou como passava Joabe, e como estava o povo, e como ia a guerra.
8 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ dó Ụ̃rị́yã ní, “Ímụ ími pá kí ũjĩlé mídrị́ kogâlé.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ụ̃rị́yã ãfũ dó úpí drị́ jó agâlé rá ãzíla úpí ị̃drị̃ dó ĩꞌdiní fẽtáŋá ĩꞌdi vú gâsĩ.
8 Depois disse Davi a Urias: Desce a tua casa, e lava os teus pés. E, saindo Urias da casa real, logo foi mandado após ele um presente do rei.
9 Wó Ụ̃rị́yã mụ ĩꞌdidrị́ kogâlé gẹ̃rị̃ sĩ ku, ko rá la ụ́ꞌdụ́ ãsĩkárĩ jó úpí drị̂ andre tẽlépi rĩ kí abe.
9 Mas Urias dormiu à porta da casa real, com todos os servos do seu senhor, e não desceu a sua casa.
10 Wó Dãwụ́dị̃ la dó mụ arelé la Ụ̃rị́yã mụ gẹ̃rị̃ sĩ ĩꞌdidrị́ kogâlé ku, jọ ĩꞌdiní, “Mí angá ãngũ ãzo la gá ku yã? Ímụ mídrị́ kogâlé ku la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã?”
10 E o contaram a Davi, dizendo: Urias não desceu a sua casa. Então perguntou Davi a Urias: Não vens tu duma jornada? por que não desceste a tua casa?
11 Ụ̃rị́yã umvi Dãwụ́dị̃ ní, “Sãndụ́kụ̃ tị icíma drị́ Ãdróŋá drị̂, ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ãzíla ꞌbá Yụ́dã drị̂ kí abe, kí uꞌá hémã agá, úpí mádrị́ Yõwábũ ãzíla ãsĩkárĩ úpí mádrị̂ drị̂ kí ko ãmvé, má icó dó mụlé mádrị́ kogá sĩ ãko najó, mvụjó ãzíla kojó ũkú mádrị̂ be íngoní ru yã? Míní adrujó ídri ãzíla úríndí ími agá rĩ ꞌbã drĩ adrujó cí rĩ áni, má icó ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã áni la idélé ku.”
11 Respondeu Urias a Davi: A arca, e Israel, e Judá estão em tendas; e Joabe, meu senhor, e os servos de meu senhor estão acampados ao relento; e entrarei eu na minha casa, para comer e beber, e para me deitar com minha mulher? Como vives tu, e como vive a tua alma, não farei tal coisa.
12 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ dó Ụ̃rị́yã ní, “Ítẽ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdâ ãndrũ ãzíla drụ̃sị̃, ma dó sĩ mụ ími tị pẽlé vúlé.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ụ̃rị́yã ace dó ru uꞌálé Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ꞌdãá kpere ụ́ꞌdụ́ ꞌdã gá.
12 Então disse Davi a Urias: Fica ainda hoje aqui, e amanhã te despedirei. Urias, pois, ficou em Jerusalém aquele dia e o seguinte.
13 Sáwã Dãwụ́dị̃ ꞌbã Ụ̃rị́yã umvejó ãkónã gá ĩꞌdi rụ̂lé rĩ sĩ, na kí, mvụ kí ãko kí ĩꞌdi be ãzíla ị̃jọ̃tọ̃ dó Ụ̃rị́yã wáyĩnĩ sĩ kpere ĩꞌdi ꞌbã ĩmẽrã gá. Wó ĩꞌdi dó mụ calé ĩndró sĩ Ụ̃rị́yã fũ ãmvé mụlé kolé bị́rị̃sị̃ sĩ ãmbógó ꞌbã ãsĩkárĩ kí abe, mụ ĩꞌdidrị́ kogâlé ku.
13 E Davi o convidou a comer e a beber na sua presença, e o embebedou; e à tarde saiu Urias a deitar-se na sua cama com os servos de seu senhor, porém não desceu a sua casa.
14 Ụ̃ꞌbụ́tị sĩ Dãwụ́dị̃ sĩ wárãgã fẽlé Ụ̃rị́yã drị́ gá agụlé Yõwábũ ní ĩndĩ.
14 Pela manhã Davi escreveu uma carta a Joabe, e mandou-lha por mão de Urias.
15 Wárágã agá ꞌdãá, sĩ, “Íꞌbã Ụ̃rị́yã ãꞌdị́ ꞌbã mịfị́ ika rĩ gá ꞌdã, ꞌbã vúlé gá mí anzé mi ãsĩkárĩ ãzí rĩ kí abe rá úgbẹ rú dó sĩ ĩꞌdi káyĩ rá.”
15 Escreveu na carta: Ponde Urias na frente onde for mais renhida a peleja, e retirai-vos dele, para que seja ferido e morra.
16 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Yõwábũ ꞌbã dó Ụ̃rị́yã bõrõ táwụ̃nị̃ drị̂ gâlé ru ãngũ ĩꞌdi ꞌbã nị̃jó la rá ãsĩkárĩ la ala gá rĩ kí ãꞌdị́ ꞌdị ũkpó ru ãndânĩ rĩ gá.
16 Enquanto Joabe sitiava a cidade, pôs Urias no lugar onde sabia que havia homens valentes.
17 Ãsĩkárĩ ꞌdã kí dó mụ ãfũlé táwụ̃nị̃ agâlé sĩ ãꞌdị́ ꞌdịjó Yõwábũ be ꞌbo, ãsĩkárĩ Dãwụ́dị̃ drị̂ ꞌbã ãzí ũdrã kí rá alagá Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ rú rĩ drã dó ĩndĩ.
17 Quando os homens da cidade saíram e pelejaram contra Joabe, caíram alguns do povo, isto é, dos servos de Davi; morreu também Urias, o heteu.
18 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ ị̃drị̃ dó Dãwụ́dị̃ ní ụ́ꞌdụ́kọ́ tị ị́jọ́ ru idélépi ãꞌdị́ gâlé rĩ ꞌbadrị̂ kí pírí.
18 Então Joabe mandou dizer a Davi tudo o que sucedera na peleja;
19 Yõwábũ jọ dó ꞌbá ụ́ꞌdụ́kọ́ ujílépi rĩ ní, “Ídrĩ dó ị́jọ́ ãꞌdị́ gâlé rĩ kí vú nze úpí ní pírí ꞌbo,
19 e deu ordem ao mensageiro, dizendo: Quando tiveres acabado de contar ao rei tudo o que sucedeu nesta peleja,
20 ũmbã ĩꞌdi agâlé rĩ icó dó angálé ãzíla icó dó sĩ ími zịlé, ‘Wó ĩse dó ĩmi ãꞌdị́ ꞌdịlé ãni rú táwụ̃nị̃ andre gâlé la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Ĩnị̃ ꞌbá ꞌdĩ icó kí ꞌé kí agbẹ́lé bõrõ gâlé rá rĩ gá ku yã?
20 caso o rei se encolerize, e te diga: Por que vos chegastes tão perto da cidade a pelejar. Não sabíeis vós que haviam de atirar do muro?
21 Ãꞌdi ꞌdị Ãbị̃mẹ́lẹ̃kị̃ ngọ́pị Yẹ̃rụ̃bụ̃ Bẹ̃sẹ́tị̃ ãni yã? Adru ũkú ãzí aꞌbe írãmvá sĩ ãná ꞌịjó rĩ ĩꞌdi drị̃ gá ụrụgâlé Bõrõ drị̃ gá ĩꞌdiní dó sĩ drãjó Tẹ̃bẹ́zị̃ gá ꞌdĩ la ku yã? Ĩse ĩmi bõrõ andre gâlé ãni rú ãꞌdu gá?’ ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, íjọ ĩꞌdiní, ‘ãtíꞌbó mídrị́ Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ gó rú rĩ drã vâ rá.’”
21 Quem matou a Abimeleque, filho de Jerubesete? Não foi uma mulher que lançou sobre ele, do alto do muro, a pedra superior dum moinho, de modo que morreu em Tebez? Por que chegastes tão perto do muro? Então dirás: Também morreu teu servo Urias, o heteu.
22 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ị́jọ́ ujílépi rĩ akó dó drị̃ rá, ĩꞌdi dó mụ acálé ꞌbo nze dó sĩ ị́jọ́ Yõwábũ ꞌbã sĩ ĩꞌdi tị ãpẽjó Dãwụ́dị̃ rụ́ rĩ kí vú pírí.
22 Partiu, pois, o mensageiro e, tendo chegado, referiu a Davi tudo o que Joabe lhe ordenara.
23 ꞌBá ị́jọ́ ujílépi rĩ jọ Dãwụ́dị̃ ní, “Ãsĩkárĩ ꞌdã ndẽ kí ãma rá ãzíla ãfũ kí dó ãmvé ãngũ rị̂ rú rĩ gá, wó ãdro kí kẹ̃jị́tị sĩ fijó táwụ̃nị̃ agâlé rĩ gâlé vúlé.
23 Disse o mensageiro a Davi: Os homens ganharam uma vantagem sobre nós, e sairam contra nos ao campo; porém nos os repelimos até a entrada da porta.
24 Wó ꞌbá ꞌé gbẹlépi rĩ agbẹ́ kí ꞌé kí ãtiꞌbo mídrị̂ ꞌba rụ́ ꞌdõlé bõrõ gâlé ãzíla ãsĩkárĩ úpí drị́ ãzí rĩ ũdrã kí rá ãzíla ãtíꞌbó mídrị́ Ụ̃rị́yã Hị́tị̃ gó ru rĩ drã vâ rá.”
24 Então os flecheiros atiraram contra os teus servos desde o alto do muro, e morreram alguns servos do rei; e também morreu o teu servo Urias, o heteu.
25 Dãwụ́dị̃ jọ dó ꞌbá ụ́ꞌdụ́kọ́ ujílépi rĩ ní, “Íjọ Yõwábũ ní, ‘Ũcõgõ ꞌbã ru ĩꞌdi ku, ménéŋá la ꞌbá ãlu ãlu sõ cécé ĩꞌdi ꞌbã ꞌbá ãzí rĩ sõlé rĩ áni. Wó ĩꞌdị ãꞌdị́ ũkpó sĩ sĩ táwụ̃nị̃ ꞌdã pajó ãzíla ĩmi andi ĩꞌdi rá.’ Mí imbá dó sĩ ĩꞌdi ásị́.”
25 Disse Davi ao mensageiro: Assim dirás a Joabe: Não te preocupes com isso, pois a espada tanto devora este como aquele; aperta a tua peleja contra a cidade, e a derrota. Encoraja-o tu assim.
26 Ụ̃rị́yã ũkû la dó mụ ị́jọ́ ágô drã rá ꞌdĩ arelé ꞌbo awá dó ĩꞌdi sĩ.
26 Ouvindo, pois, a mulher de Urias que seu marido era morto, o chorou.
27 Sáwã áwáŋá drị̂ la dó mụ ukólé ꞌbo, Dãwụ́dị̃ pẽ dó ꞌbá tị Bẽtĩsébã rụ̂lé sĩ ĩꞌdi ajíjó lị́cọ́ úpí drị̂ agá ꞌdõlé, uja dó ĩꞌdi ĩꞌdiní ũkú ru tị dó sĩ ĩꞌdiní ngọ́tị́ ágọ́bị́. Wó ị́jọ́ Dãwụ́dị̃ ꞌbã idélé ꞌdĩ fẽ ãyĩkõ Úpí Ãdróŋá ní ku.
27 E, passado o tempo do luto, mandou Davi recolhê-la a sua casa: e ela lhe foi por mulher, e lhe deu um filho. Mas isto que Davi fez desagradou ao Senhor.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.