1 Samuel 26
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA
1 Ãgọbị Zị́fụ̃ drị̂ mụ kí Sáwụ̃lọ̃ rụ́ Gị̃bẹ́yã gâlé ãzíla jọ kí dó ĩꞌdiní, “Dãwụ́dị̃ la ru ụ̃zị̃ ꞌbé Hãkílã drị́ ru ndrelépi Yẽsị̃mọ́nị̃ be rĩ drị̂ gá ꞌdã ku yã?”
1 Os zifeus foram falar com Saul, em Gibeá, e disseram: — Não é verdade que Davi está escondido no monte Haquila, em frente de Jesimom?
2 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ ũpẽ dó ãsĩkárĩ Ịsịrayị́lị̃ drị́ ãꞌdị́ ꞌdịlépi múké rĩ kí 3,000 sĩ mụjó Dãwụ́dị̃ ndrụ̃ trũ ãngũ Kõtórõ rú Zị́fụ̃ drị̂ agâlé.
2 Então Saul se levantou e foi ao deserto de Zife, em busca de Davi, levando consigo três mil homens escolhidos de Israel.
3 Sáwụ̃lọ̃ sị kámbĩ ĩꞌdidrị̂ gẹ̃rị̃ tị gá ꞌbé Hãkílã ru ndrelépi Yẽsị̃mọ́nị̃ be rĩ gá, wó Dãwụ́dị̃ ri uꞌálé ãngũ kõtórõ rú rĩ gá. Ĩꞌdi mụ ndrelé la Sáwụ̃lọ̃ la ĩꞌdi vú ãbĩ,
3 Saul acampou no monte Haquila, em frente de Jesimom, junto ao caminho, porém Davi ficou no deserto. Quando ouviu dizer que Saul vinha à sua procura no deserto,
4 pẽ dó anzị ĩꞌdidrị́ ũní-ũníŋá gá rĩ kí tị sĩ ịsụ́jó la ãndá ãndá ru Sáwụ̃lọ̃ acá nõ dó ꞌbo yã áni.
4 enviou espias e soube que Saul, de fato, tinha chegado.
5 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ fũ dó ãmvé ãngũ ándrá Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã sĩ kámbĩ sịjó rĩ gá. Ndre ãngũ Sáwụ̃lọ̃ ãzíla Nẹ́rị̃ ngọ́pị Ãbị̃nẹ́rị̃, ꞌbaní ru lajó ãmbógó ãsĩkárĩ kí drị̃ celépi rĩ be rĩ rá. Sáwụ̃lọ̃ la ru kámbĩ gá ágágá ãsĩkárĩ ce kí dó ĩꞌdi andre trộkị́lịrị cí.
5 Davi se levantou e foi ao lugar onde Saul estava acampado. Viu o lugar onde dormiam Saul e Abner, filho de Ner, comandante do seu exército. Saul dormia dentro do acampamento, e o povo estava acampado ao redor dele.
6 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ zị dó Ãhị̃mẹ́lẹ̃kị̃ Hị́tị̃ rú rĩ ãzíla Zẹ̃rụ̃yị́yã ngọ́pị Ãbĩsáyĩ Yõwábũ ádrị́pị i, “Ãꞌdi la mụ má be Sáwụ̃lọ̃ rụ́ kámbĩ agâlé rá la nĩ yã?” Ãbĩsáyĩ jọ, “Ma mụ mí be rá.”
6 Davi perguntou a Aimeleque, o heteu, e a Abisai, filho de Zeruia, irmão de Joabe: — Quem irá comigo ao arraial de Saul? Abisai respondeu: — Eu irei com você.
7 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ kí Ãbĩsáyĩ be fi kí dó ãsĩkárĩ ꞌba rụ̂lé ị́nị́ sĩ, ịsụ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ la dó ru ụ́ꞌdụ́ gá kámbĩ agá ꞌdãá su ãjụ̂ vụ̃rụ́ ãnirú ĩꞌdi drị̃lẹ́ gá ꞌdãá. Ãbị̃nẹ́rị̃ kí ãsĩkárĩ kí abe ula kí ru trộkị́lịrị andre la gá cí.
7 Assim, Davi e Abisai foram, de noite, ao acampamento. E eis que Saul estava deitado, dormindo. A lança dele estava fincada na terra, perto da sua cabeça. Abner e o povo estavam deitados ao redor dele.
8 Ãbĩsáyĩ jọ Dãwụ́dị̃ ní, “Ãndrũ Ãdróŋá fẽ dó mẹ́rọ́ꞌbá mídrị̂ ími drị́lẹ́ gá ꞌbo. Úꞌdîꞌda mí aꞌbe ásõ ĩꞌdi ãjụ́ mádrị̂ sĩ pâlé ãlu kpere vụ̃rụ́, má icó ĩꞌdi sõlé pâlé ị̃rị̃ ku.”
8 Então Abisai disse a Davi: — Hoje Deus entregou o seu inimigo nas suas mãos. Deixe que eu vá, agora, encravá-lo com a lança, ao chão, com um só golpe; não será preciso um segundo golpe.
9 Wó Dãwụ́dị̃ jọ dó Ãbĩsáyĩ ní, “Íꞌdị ĩꞌdi ku! Ãꞌdi jọ míní ꞌbá drị́ sulépi ꞌbá Úpí ꞌbã sĩ ãdu ũsũjó drị̃ la gá ꞌbo rĩ rụ́ rĩ la adru ị́jọ́ kọ́lị rĩ gá nĩ yã?
9 Davi, porém, respondeu a Abisai: — Não o mate, pois quem pode estender a mão contra o ungido do
10 Ãndá-ãndá ru Úpí ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, Úpí ꞌbã mgbã rĩ la mụ ĩꞌdiní drị̃rịma fẽlé nĩ, sáwã ĩꞌdiní drãjó rĩ la acá rá jõku ĩꞌdi dó mụ drãlé ãꞌdị́ gá ꞌdã sĩ.
10 Davi continuou: — Tão certo como vive o
11 Wó Úpí uga mání ị́jọ́ ũnzí ꞌdĩ áni rĩ idéjó ãmbógó ĩꞌdi ꞌbãsĩ ãdu ũsũjó drị̃ la gárĩ rụ́ úmgbé. Úꞌdîꞌda mí aꞌdụ́ ãjụ̂ kí kére ị̃yị́ drị́ ĩꞌdi ꞌbã drị̃lẹ́ gá rĩ be ãma ámụ mụlé.”
11 O Senhor me livre de estender a mão contra o seu ungido! Agora, porém, pegue a lança que está perto da cabeça dele e o jarro de água, e vamos embora.
12 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ aꞌdụ́ dó ãjụ̂ kí kére ị̃yị́ drị̂ be Sáwụ̃lọ̃ drị̃lẹ́ gá ꞌdãá ãzíla ko kí dó drị̃ mụlé rá. ꞌBá ãzí kí ndrelépi rá jõku ị́jọ́ nị̃lépi kí drị̃ gá rá la ꞌdáyụ jõku ꞌbá ãzí ãlu angálépi ụ́ꞌdụ́ gâlé rá la vâ yụ. ꞌBá pírí kí ụ́ꞌdụ́ gá, ãꞌdusĩku Úpí fẽ ụ́ꞌdụ́ ꞌbe kí káyĩ rá.
12 Então Davi pegou a lança e o jarro de água que estavam perto da cabeça de Saul, e eles foram embora. Ninguém viu, nem ficou sabendo, nem acordou. Todos dormiam, porque havia caído sobre eles um profundo sono, vindo da parte do Senhor .
13 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ za dó áꞌbụ ꞌa ja dó sĩ ru ꞌbé ꞌbã wókõ ãzí rĩ gâlé ru ãzíla tụ dó pá tulé ꞌbé ꞌbã drị̃ gá rá rá ru, drĩdríŋĩ ĩꞌbadrị̂ álị́.
13 Quando Davi tinha passado para o outro lado, pôs-se no alto do monte ao longe, de maneira que havia uma grande distância entre eles.
14 Dãwụ́dị̃ umve dó ãsĩkárĩ kí Nẹ́rị̃ ngọ́pị Ãbị̃nẹ́rị̃ abe, “Ãbị̃nẹ́rị̃ ĩmi icó áma umvilé ku yã?”
14 Então gritou para o povo e para Abner, filho de Ner, dizendo: — Você não vai responder, Abner? Então Abner respondeu: — Quem é você, que está aí gritando para o rei?
15 Dãwụ́dị̃ jọ, “Ãbị̃nẹ́rị̃, mí ínĩ ngá ágọ́bị́ yã? ꞌBá ãzí mí áni Ịsịrayị́lị̃ gá ꞌdâ rĩ ãꞌdi i? Ímba ãmbógó mídrị́ úpî tã ku la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? ꞌBá ãzí amụ́ tí ãmbógó mídrị́ úpî ꞌdịlé rá.
15 Davi respondeu: — Você não é homem? E quem é igual a você em Israel? Então por que não protegeu o seu senhor, o rei? Porque alguém do povo foi até aí para matar o rei, seu senhor.
16 Ị́jọ́ míní idélé ꞌdĩ adru múké ku. Ãndá ãndá ru Úpí ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, ĩmi ãsĩkárĩ mídrị̂ kí abe lẽ tá ĩmi ũdrã rá, ãꞌdusĩku ĩmba ãmbógó mídrị́ Úpí ꞌbã sĩ ãdu ũsũjó drị̃ la gá rĩ ꞌbã tã ku. Úpí ꞌbã ãjụ̂ kí ĩꞌdi ꞌbã kére ị̃yị́ drị́ ĩꞌdi ꞌbã drị̃lẹ́ gá ãníyágágá ꞌdâ rĩ abe kí íngãá yã?”
16 Não é bom isso que você fez! Tão certo como vive o Senhor Deus, vocês merecem morrer, vocês que não protegeram seu senhor, o ungido do Senhor Deus. Agora vejam onde está a lança do rei e o jarro de água que estava perto da cabeça dele.
17 Sáwụ̃lọ̃ amá dó ꞌdĩ Dãwụ́dị̃ ꞌbã ụ́ꞌdụ́kọ́ rĩ gá rá, ãzíla jọ dó, “Mâ ngọ́pị Dãwụ́dị̃ ꞌdĩ ími ụ́ꞌdụ́kọ́ yã?”
17 Então Saul reconheceu a voz de Davi e disse: — É esta a sua voz, meu filho Davi? E Davi respondeu: — Sim, é a minha voz, ó rei, meu senhor.
18 Mụ ị́jọ́ jọŋá trũ drị̃ gá, “Ãmbógó mádrị̂ la ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ vú adro íni ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Má idé dó ãꞌdu ãzíla ị́jọ́ ũnzí mání idélé sĩ áma lãjó ũnzĩkãnã gá rĩ dó ãꞌdu?
18 Disse mais: — Por que o meu senhor está perseguindo o seu servo? O que foi que eu fiz? E que maldade se acha nas minhas mãos?
19 Lẽ úꞌdîꞌda ãmbógó mádrị́ úpí ꞌbã are ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ ꞌbã ị́jọ́. Úpí drĩ ími inga sĩ ị́jọ́ ajíjó áma ụrụꞌbá gá nĩ, ꞌdã ꞌbã ũngúkú lẽ ꞌbã ãꞌị̃ ídétáŋá ꞌdĩ rá. Drĩ adru ꞌbá ãzí idé kí ị́jọ́ ꞌdĩ nĩ, lẽ úwã kí Úpí drị̃lẹ́ gá rá. Ãndrũ adró kí ma wókõ mádrị́ Úpí ꞌbã fẽlé ãwítã rú rĩ gâlé rá ãzíla jọ kí, ‘Ímụ ãzị́ ngalé ãdroŋa ãzí ꞌbanî.’
19 E agora, ó rei, meu senhor, por favor escute as palavras deste seu servo. Se é o Senhor Deus que o está incitando contra mim, que ele aceite uma oferta. Mas, se são os filhos dos homens, que sejam malditos diante do Senhor ! Porque eles me expulsaram hoje, para que eu não tenha parte na herança do Senhor , como que dizendo: “Vá e sirva outros deuses.”
20 Úꞌdîꞌda ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ífẽ áma ãrí ꞌbã asu Úpí drị̃lẹ́ gá ꞌdâ rá rá ru sụ́rụ́ ãzí gá ku. Úpí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ãfũ amụ́lé lúgbákíꞌdí ndrụ̃lé cécé ũpé ndrụ̃jó ꞌbé agá rĩ áni ãꞌdu sĩ yã.”
20 Agora, que o meu sangue não seja derramado longe desta terra do Senhor . Porque o rei de Israel saiu em busca de uma pulga, como quem persegue uma perdiz nos montes.
21 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ, “Má iza rá mâ ngọ́pị Dãwụ́dị̃, mí ãgõ vúlé má rụ́ ꞌdõlé, ãꞌdusĩku ãndrũ íꞌbã áma ídri ꞌbã ị́jọ́ ãmbógó ru, má icó ími idélé ũnzí ị̃dị́ ku. Ãndá ãndá ru má idé ị́jọ́ cécé ꞌbá azalépi aza-azâ rĩ áni, má iza ị́jọ́ ũnzí ãmbógó la.”
21 Então Saul disse: — Pequei! Volte, meu filho Davi, pois não mais lhe farei mal, porque hoje a minha vida foi preciosa aos seus olhos. Eu tenho agido como um louco e cometi um erro muito grande.
22 Dãwụ́dị̃ umvi, “Ãmbógó mî ãjụ̂ gápi ꞌdĩ. Lẽ kãrị́lẹ̃ ãlu la ꞌbã amụ́ má rụ́ ꞌdõlé ꞌdụlé la.
22 Davi respondeu: — Aqui está a lança, ó rei. Que um dos seus rapazes venha aqui pegá-la.
23 Úpí la ꞌbá ãlu ãlu ũfẽ ị́jọ́ ãlá ĩꞌdi ꞌbã ngalé ri kí sĩ ãzíla ãꞌị̃táŋá ĩꞌdidrị̂ sĩ. Úpí fẽ tí ãndrũ mi áma drị́lẹ́ gá rá, wó má icó áma drị́ sulé ꞌbá Úpí ꞌbãsĩ ãdu ũsũjó drị̃ la gá ꞌbo rĩ ụrụꞌbá gá ku.
23 E que o Senhor Deus recompense cada um pela sua justiça e lealdade. Porque hoje o Senhor Deus o havia entregado nas minhas mãos, porém eu não quis estendê-las contra o ungido do Senhor .
24 Ãndá ãndá ru cécé mání ími ídri ꞌbã ị́jọ́ ꞌbãjó ãmbógó ru ãndrũ rĩ áni, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ lẽ Úpí ꞌbã ꞌbã áma ídri ꞌbã ị́jọ́ ãmbógó ru ãzíla ꞌbã pa ma cãndí pírí kí agá.”
24 Assim como hoje a sua vida foi de grande valor aos meus olhos, assim também seja a minha vida aos olhos do Senhor Deus, e que ele me livre de toda a angústia.
25 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ dó Dãwụ́dị̃ ní, “Mâ ngọ́pị Dãwụ́dị̃, Áwi míní sụ̃sụ́, mi mụ ị́jọ́ ãmbogo la kí idélé rá, ãndá ãndá ru ími rụ́ la mụ kụlé rá.”
25 Então Saul disse a Davi: — Bendito seja você, meu filho Davi! Porque você fará grandes coisas e certamente será bem-sucedido. Então Davi seguiu o seu caminho, e Saul voltou para casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.