1 Samuel 25
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NTLH
1 Sámụ̃wẹ̃lị̃ drã dó rá, ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ atrá kí dó ru pírí ĩꞌdi awálé, ãzíla ị̃sị̃ kí dó sĩ ĩꞌdi ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá táwụ̃nị̃ Rámã gá.
1 Samuel morreu, e todos os israelitas se juntaram e choraram a morte dele. Então o sepultaram na sua casa, em Ramá. Depois disso Davi saiu e foi para o deserto de Parã. Nabal estava em Carmelo, cortando a lã das suas ovelhas.
2 Ágọ́bị́ ãzí ándrá Mãwọ́nị̃ gá kápa ĩꞌdidrị̂ ꞌbã kí sĩ adrujó Kãrị̃mẹ́lị̃ gá la cí. Ĩꞌdi ándrá ꞌbá ãzí málĩ trũ la. Ĩꞌdi ꞌbã ị̃ndrị́ kí ándrá 1,000 ãzíla kãbĩlõ kí 3,000. Ĩꞌdi ándrá kí ꞌbíko lị agá Kãrị̃mẹ́lị̃ gâlé.
2 — ausente —
3 Ágọ́bị̂ ꞌbã rụ́ ándrá Nãbálĩ ꞌi, ũkû ꞌbã rụ́ Ãbị̃gãyị́lị̃ ꞌi. Ĩꞌdi ándrá ũndũwã rú ãzíla ũnĩ-ambamba rú, wó ágô ĩꞌdi ándrá ꞌbá ãzí sụ́rụ́ Kãlẹ́bụ̃ drị̂ agá la ĩꞌdi ándrá ĩndrá ꞌbá ãzíla ásị́ la ũnzí.
3 — ausente —
4 Dãwụ́dị̃ ꞌbã adru agá kõtórõ agá ꞌdãá are Nãbálĩ la ĩꞌdi ꞌbã kãbĩlõ kí ꞌbíko lị.
4 Davi estava no deserto e soube disso.
5 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ pẽ dó ꞌbá mụdrị́ kãrị́lẹ̃ rú la kí tị jọ ĩꞌbaní, “Ĩmụ Nãbálĩ rụ́ Kãrị̃mẹ́lị̃ gâlé ãzíla ĩzị mání ĩꞌdi cící.
5 Então enviou dez rapazes a Carmelo, com ordem de encontrarem Nabal e o cumprimentarem em nome dele.
6 Ĩjọ ĩꞌdiní, ‘Ími ụ́ꞌdụ́ ꞌba adru ãzo rú! Ãzíla ãko mídrị̂ kí ụrụꞌbá ꞌbã adru kí ãlá ru.
6 Mandou que dissessem o seguinte: “Meu caro amigo, Davi lhe manda saudações, desejando tudo de bom para o senhor, a sua família e tudo o que é seu.
7 “‘Má are úꞌdîꞌda, ꞌdĩ sáwã kãbĩlõ kí ꞌbíko lịjó rĩ ꞌi. ꞌBá mídrị́ kãbĩlõ ucélépi rĩ ꞌbã kí jõ uꞌájó ãma abe rĩ sĩ, ãma idé kí ũnzí ku ĩꞌbaní adrujó ãma abe Kãrị̃mẹ́lị̃ gá rĩ sĩ, ĩꞌbã ãko ãzí ãvĩ andrá ãluŋá la ku.
7 Ele soube que o senhor está cortando a lã das suas ovelhas e mandou lhe contar que os seus pastores estiveram com a gente, e nós não lhes fizemos nenhum mal. Durante o tempo em que estiveram em Carmelo, não roubamos nada do que era deles.
8 Ízị jõ drị̃ ãtíꞌbó mídrị́ ꞌdĩ kî, kí míní lũ la rá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ mí idé mũkẽ ꞌbá mádrị́ ꞌdĩ ꞌbanî, ãma acá dó sáwã ụ̃mụ̃ drị̂ tị gá ꞌbo. Má aꞌị́ mi ãtiꞌbo mídrị́ ãzíla mî ngọ́pị Dãwụ́dị̃ ní, ífẽ ãko cí míní icólé ịsụ́lé rĩ.’”
8 Pergunte, e eles lhe contarão. Davi pede para o senhor nos receber com amizade porque viemos aqui num dia de festa. Assim, por favor, dê o que puder a nós, os seus criados, e ao seu querido amigo Davi.”
9 ꞌBá Dãwụ́dị̃ ꞌbã tị pẽlé rĩ kí dó mụ calé ꞌbo, lũ kí dó Nãbálĩ ní ị́jọ́ Dãwụ́dị̃ ꞌbã jọlé rĩ ꞌi. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, tẽ kí dó umviŋá la ꞌi.
9 Os homens de Davi foram e deram o recado a Nabal, em nome de Davi. Então ficaram esperando,
10 Nãbálĩ umvi ãtíꞌbó Dãwụ́dị̃ drị̂ kí, “Dãwụ́dị̃ la ꞌdĩ dó ãꞌdi ꞌi? Yésẽ ngọ́pị la ꞌdĩ dó íngõ ꞌi? Ụ́ꞌdụ́ ꞌdĩ agá ãtiꞌbo ũꞌbí mvu kí ãmbogo ĩꞌbadrị̂ ꞌbã rú rĩ sĩ rá.
10 e Nabal respondeu: — Davi? Filho de Jessé? Quem é ele? Nunca ouvi falar nele! Hoje em dia há muitos escravos que fogem dos seus donos!
11 Ma dó mâ mũkátĩ, ị̃yị́, ãzíla ĩzá mání ụlị́lé ꞌbá mádrị́ kãbĩlõ ꞌbíko lịlépi rĩ ꞌbaní rĩ fẽ ꞌbá mání nị̃lé ãfũ kí íngõlé yã ku ꞌdĩ ꞌbaní ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
11 O meu pão, a minha água e os animais que matei para dar aos meus empregados eu não darei a homens que eu nem sei de onde vieram!
12 ꞌBá Dãwụ́dị̃ drị̂ uja kí ru gõlé vúlé. Kí mụ calé ꞌbo nze kí ị́jọ́ tá umvilé ĩꞌbaní rĩ kí vú ĩꞌdiní pírí.
12 Os homens de Davi voltaram e contaram o que Nabal tinha dito.
13 Dãwụ́dị̃ jọ ꞌbá ĩꞌdidrị̂ ꞌbaní, “ꞌBá ãlu ãlu ꞌbã su ménéŋá ĩꞌdidrị̂ ụ́pị́cẹ́ gá.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ su kí ménéŋá kí rá. Dãwụ́dị̃ su vâ ĩꞌdidrị̂ ꞌi. ꞌBá mụlépi Dãwụ́dị̃ abe rĩ kí 400, ãzí 200 rĩ ace kí dó ru ãko ĩꞌbadrị̂ kí tã mbalé.
13 Então Davi disse: — Ponham as suas espadas nos cintos! E todos obedeceram. Davi também pegou a sua espada e saiu com mais ou menos quatrocentos dos seus homens enquanto duzentos ficaram atrás com a bagagem.
14 Ãtíꞌbó ãzí ãlu Nãbálĩ drị̂ jọ Ãbị̃gãyị́lị̃ Nãbálĩ ũkû ní, “Dãwụ́dị̃ ãpẽ ꞌbá ãzí kí tị kõtórõ agâlé amụ́lé ãmbógó zịlé cící, wó ãmbógó uꞌdá kí uꞌdá uꞌdâ.
14 Um dos empregados de Nabal disse a Abigail, a mulher de Nabal: — A senhora soube? Davi enviou do deserto uns mensageiros com saudações para o nosso patrão, mas ele os tratou mal.
15 ꞌBá ꞌdĩ kí jõ ãmaní múké ásé agâlé. Idé kí ãma ũnzí ku, ãzíla sáwã pírí ãmaní adrujó kí andre gá rĩ sĩ ãko ãzí ãmã ãni la ãvĩ ku.
15 No entanto, eles têm sido muito bons para a gente: nunca nos incomodaram e, durante todo o tempo em que estivemos com eles nos campos, eles não roubaram nada que era nosso.
16 Ị̃tụ́ kí ị́nị́ be kí ãma andre ce Bõrõ áni ụ́ꞌdụ́ pírí ãmaní kãbĩlõ kí ucéjó ãnirú kí andre gá rĩ sĩ.
16 Eles nos protegeram dia e noite todo o tempo em que estivemos com eles tomando conta dos nossos rebanhos.
17 Mí ũrã drĩ ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌa ãzíla mí idé drĩ ị́jọ́ míní icólé idélé rá rĩ, ãꞌdusĩku lị́kị̃ la ru ịcị ãmbógó ãmadrị̂ drị̃ gá ãzíla lị́cọ́ ĩꞌdidrị̂ drị̃ gá pírí. Ĩꞌdi ꞌbá ãzí ũnzí la ãzíla ꞌbá ãzí la ị́jọ́ la jọ tí.”
17 Pense nisso e resolva o que fazer. Isso poderá vir a ser um desastre para o nosso patrão e toda a sua família. Ele é tão mau, que ninguém pode falar com ele.
18 Ãbị̃gãyị́lị̃ idé kpí gbõrú. ꞌDụ mũkátĩ kí 200 ãzíla íníríkó wáyĩnĩ drị̂ kí ị̃rị̃, ãzíla kãbĩlõ tõwú ũꞌbĩlé ũꞌbĩ rĩ kî, ũndú ũꞌbĩlé ũꞌbĩ rĩ kí ũdĩbá tõwú, ife ífí ꞌilépi rá rĩ kí ngúlú-ngúlú ru túrú ãlu, ãzíla úlúgóŋá ífí ĩkpãlé ãlu ngúlú ru mũkátĩ áni rĩ kí 200, ũꞌbã dó kí kãyĩnõ drị̃ gá.
18 Então Abigail pegou depressa duzentos pães, dois odres cheios de vinho, cinco ovelhas assadas, uns dezessete quilos de trigo torrado, cem cachos de passas e duzentas pastas de figos secos e pôs tudo sobre jumentos.
19 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, jọ dó ãtiꞌbo ꞌbaní, “Ĩmụ drị̃lẹ́ gâlé; ma dó ĩmi vú bĩ.” Wó lũ ágô Nãbálĩ ní ku.
19 Então disse aos empregados: — Vão na frente, que eu vou atrás. Porém não contou nada ao seu marido.
20 Ãbị̃gãyị́lị̃ ꞌbã cẹ̃ agá kãyĩnõ ĩꞌdidrị̂ sĩ wọ́rọ̃ŋá tị gâsĩ ꞌbé pá gá ꞌdãá, Dãwụ́dị̃ kí drĩ asị́ sĩ ĩꞌdi rụ́ ꞌdõlé ru, ụfụ kí dó sĩ drị̃ ĩꞌba abe.
20 Abigail ia montada no seu jumento e, de repente, numa curva, na descida, encontrou Davi e os seus homens, que vinham na sua direção.
21 Dãwụ́dị̃ jọ ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, “Ĩꞌdi ãzị́ kọ́lị mání ágọ́bị́ ꞌdĩ ꞌbã ãko kí tãmbajó ásé agá ꞌdâ ãzíla ní ãvĩjó ãluŋá la ku. Ũfẽ ma ũnzĩkãnã sĩ ị́jọ́ múké rĩ ꞌbã kẹ̃jị́ gá.
21 Davi tinha pensado assim: “De que me adiantou proteger a propriedade desse homem aqui no deserto? Nós não roubamos nada que era dele, e é assim que ele me paga a ajuda que lhe dei?
22 Lẽ Ãdróŋá ꞌbã ꞌdị ma rá, ádrĩ drụ̃sị̃ ụ̃ꞌbụ́tị sĩ ꞌbá ĩꞌdidrị̂ kí agá ágọ́bị́ ãzí ãlu la abe ídri rú rá rĩ gá!”
22 Que Deus me castigue se eu não matar até o último daqueles homens antes do amanhecer!”
23 Ãbị̃gãyị́lị̃ la dó mụ Dãwụ́dị̃ ndrelé, asị́ dó kãyĩnõ drị̃ gâlé vụ̃rụ́ ãzíla ãvụ̃ Dãwụ́dị̃ drị̃lẹ́ gá su tị kpere androko la aló vũ rá.
23 Quando Abigail viu Davi, desmontou depressa, ajoelhou-se diante dele e encostou o rosto no chão,
24 Ãvụ̃ Dãwụ́dị̃ pálé gá jọ ĩꞌdiní, “Úpí lẽ ũnzĩkãnã ꞌdĩ ꞌba adru áma drị̃ gá. Ífẽ ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌbã jọ míní ị́jọ́, mí are drĩ ị́jọ́ ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌbã lẽlé jọlé rĩ.
24 aos seus pés, dizendo: — Por favor, senhor! Escute-me! Eu sou a culpada!
25 Úpí mádrị̂, íꞌbã ásị́ ị́jọ́ ágọ́bị́ ũnzí Nãbálĩ ꞌdã drị̂ drị̃ gá ku. Rụ́ ĩꞌdidrị̂ aza ꞌi ãzíla aza la acị́ ĩꞌdi vú gâsĩ. Wó ma ãtíꞌbó mídrị̂ rú ꞌdĩ ándre ꞌbá úpí mádrị̂ ꞌbã tị ãpẽlé rĩ kí ku.
25 Por favor, não dê atenção a Nabal, pois ele não vale nada! Ele é exatamente o que seu nome quer dizer: um tolo ! Eu mesma não vi os rapazes que o senhor mandou.
26 Úꞌdîꞌda Úpí Ãdróŋá ní adrujó ídri ãzíla míní adrujó ídri rĩ áni, Úpí ꞌbã ími atrịjó ãrí asuŋá gá ãzíla ãvũ ãrí ũfẽŋá gá ími drị́ sĩ cí rĩ sĩ, mẹ́rọ́ꞌbá mídrị̂ kí ꞌbá lẽlépi ími adrálépi rĩ abe ꞌbã adru kí cécé Nãbálĩ áni.
26 Foi o Senhor Deus quem impediu que o senhor se vingasse e matasse os seus inimigos. Agora eu juro, pela sua vida e pela vida do Senhor , que todos os seus inimigos e todos os que querem prejudicá-lo serão castigados como Nabal.
27 Ãmbógó má aꞌị́ mi ãko mání ajílé fẽtáŋá ru ꞌdĩ kí mí aꞌị́ kí fẽlé ꞌbá ími vú ãbĩlépi rĩ ꞌbanî.”
27 Senhor, faça o favor de aceitar este presente que eu lhe trouxe e o entregue aos seus homens.
28 Má aꞌị́ mi ítrũ ma ị́jọ́ ũnzí mání idélé rĩ sĩ rá. Úpí Ãdróŋá mídrị̂ la ũpĩ mídrị̂ ị̃drị̃ jãꞌdâ kpere drị̃lẹ́ mídrị́ mụlé tịlé drị̃lẹ́ gâlé rĩ ꞌbaní, ãꞌdusĩku mi ãꞌdị́ Úpí drị̂ kí ꞌdị. Ị́jọ́ ãzí ịsụ́lé mí rụ́ ũnzí la yụ míní adru agá ídri mídrị̂ agá ꞌdâ.
28 Perdoe, por favor, qualquer coisa errada que eu tenha feito. O Senhor Deus fará com que o senhor seja rei e também os seus descendentes, pois o senhor está combatendo o combate dele e o senhor não vai fazer nenhum mal enquanto viver.
29 ꞌBá ãzí drĩ táni ími ndrụ̃ sĩ ími ꞌdịjó, ídri úpí mádrị̂ drị̂ Úpí Ãdróŋá la tã la mba rá, cécé ꞌbá ꞌbã málĩ ĩꞌdidrị́ ãjẹ̃ rú rĩ tã mbalé rĩ áni. Wó mẹ́rọ́ꞌbá mídrị̂ kí, ĩꞌdi kí ídri ꞌbe álị́ cécé írã ꞌbelé rõgbógbõ sĩ rĩ áni.
29 Se alguém o atacar e tentar matá-lo, o Senhor , seu Deus, o protegerá como um homem que guarda um tesouro precioso. Mas ele vai jogar longe os seus inimigos, como um homem que atira pedras com a sua funda .
30 “Úpí drĩ míní drụ́zị́ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã azịlé úpí mádrị̂ ní rĩ kí idé míní rá, ãzíla drĩ ími ꞌbã úpí ru Ịsịrayị́lị̃ drị̃lẹ́ gá ꞌbo,
30 O Senhor Deus cumprirá todas as coisas boas que lhe prometeu e o fará rei de Israel.
31 Úpí mádrị̂ ꞌbã ũrã jõ ị́jọ́ ãzí ĩꞌdiní cãndí fẽlépi la ku. Mí asu drĩ ꞌbá ãzí ị́jọ́ kóru la kí ꞌbã ãrí sĩ ãrígó tị ũfẽjó la ku. Úpí drĩ drụ́zị́ míní sụ̃sụ́ wi sĩ drị̃lẹ́ba ịsụ́jó rá, mí ũrã jõ áma ị́jọ́ be.”
31 E, quando isso acontecer, o senhor não terá motivo para se arrepender, ou sentir remorso por haver matado sem razão, ou por ter se vingado por si mesmo. E, quando o Senhor Deus o abençoar, não esqueça de mim.
32 Dãwụ́dị̃ jọ Ãbị̃gãyị́lị̃ nî, “Ícụ́ Úpí Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã rụ́, ĩꞌdiní ími tị ãpẽjó drị̃ ụfụjó má be ãndrũ rĩ sĩ.
32 Davi respondeu: — Louvado seja o
33 Úpí wi míní sụ̃sụ́ ị́jọ́ míní ũrãlé múké ꞌdĩ sĩ ãzíla ĩꞌdiní áma atrịjó ãrí asuŋá gá ụ́ꞌdụ́ ãndrũ rĩ gá rĩ sĩ, ãzíla mání ãrígó tị ũfẽjó áma drị́ sĩ ku rĩ sĩ.
33 Graças ao que você fez hoje e ao seu juízo, eu deixei de cometer um crime de morte e fui impedido de me vingar por mim mesmo.
34 Úpí atrị ma ími adráŋá gá cí. Wó ána tí ũyõ Úpí Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị́ ídri rĩ ꞌbã rụ́ sĩ ádrĩ tá ãndrũ drị̃ ụfụ mí be gbõrú ku, ꞌbá ãgọbị rú Nãbálĩ drị̂ kí tá ũdrã ụ̃ꞌbụ́tị ꞌdĩ sĩ pírí rá.”
34 Que o Senhor Deus me livre de fazer algum mal a você! Eu juro pelo Senhor , o Deus de Israel, o Deus vivo, que, se você não tivesse se apressado e não tivesse vindo me encontrar, amanhã cedo todos os homens de Nabal estariam mortos, até os meninos!
35 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ ãꞌị̃ ãko Ãbị̃gãyị́lị̃ ꞌbã ajílé fẽtáŋá ru rĩ kí rá ãzíla jọ ĩꞌdiní, “Ímụ mídrị́ lị́cọ́ gâlé ásí ị̃gbẹ́ sĩ. Má are ị́jọ́ míní jọlé rĩ kí rá ãzíla ma ị́jọ́ míní zịlé rĩ fẽ rá.”
35 Então Davi aceitou o que ela havia trazido e disse: — Volte para casa e não se preocupe. Eu farei o que você quiser.
36 Ãbị̃gãyị́lị̃ la dó mụ gõlé Nãbálĩ rụ̂lé ꞌbo, ịsụ́ Nãbálĩ ꞌbã dó ụ̃mụ̃ ãzí ãmbógó la cécé úpí drị̂ áni. Ãyĩkõ fụ dó ĩꞌdi ãzíla ĩmẽrã dó rá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ũkû lũ ĩꞌdiní ị́jọ́ ãzí ku kpere ãngũ ꞌbã ụwị́ agâ.
36 Abigail voltou para o seu marido Nabal, que estava em casa, festejando como um rei. Ele estava bêbado e alegre. Então ela não lhe contou nada. Na manhã seguinte,
37 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ụ̃ꞌbụ́tị sĩ, Nãbálĩ la dó mụ adrulé múké ꞌbo, ũkû nze dó ĩꞌdiní ị́jọ́ ꞌdĩ kí vú pírí. Ásị́ la mvu rụ̃ ãzíla umba dó cécé írã áni.
37 quando ele não estava mais bêbado, ela lhe contou tudo. Aí ele teve um ataque e ficou completamente paralisado.
38 Ụ́ꞌdụ́ mụdrị́ vúlé gá Úpí fẽ Nãbálĩ drã dó rá.
38 Uns dez dias depois, a ira de Deus feriu Nabal, e ele morreu.
39 Dãwụ́dị̃ la mụ arelé la Nãbálĩ drã dó rá jọ, “Ícụ́ Úpí rụ́. Nãbálĩ uꞌdá ándrá ma rá wó, Úpí pa ma ị́jọ́ ũnzí tá mání sĩ ãrígó tị ũfẽjó Nãbálĩ ụrụꞌbá gá rĩ gá rá. Úpí fẽ drị̃rịma Nãbálĩ ní ꞌbo.”
39 Quando Davi soube que Nabal havia morrido, disse: — Louvem a Deus, o Então Davi mandou a Abigail uma proposta de casamento.
40 Ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ mụ kí Ãbị̃gãyị́lị̃ rụ́ Kãrị̃mẹ́lị̃ gâlé ãzíla jọ kí ĩꞌdiní, “Dãwụ́dị̃ ãpẽ ãma tị ími agụlé ĩꞌdiní ũkú ru.”
40 Os empregados dele foram até Carmelo e disseram: — Davi nos mandou buscá-la para que a senhora seja sua esposa.
41 Ãbị̃gãyị́lị̃ ãvụ̃ ãzíla su dó ru drị̃ vụ̃rụ́ kpere androko la ꞌbã vũ aló agá ãzíla jọ, “Má ãtíꞌbó mí ãni la ãzíla ma bábá íyóŋá iyójó míní ãzíla ãtíꞌbó úpí mádrị̂ drị̂ kí pá ũjĩjó.”
41 Então Abigail ajoelhou-se, encostou o rosto no chão e disse: — Eu sou escrava de Davi e estou pronta para lavar os pés dos empregados dele.
42 Ãbị̃gãyị́lị̃ tụ dó kãyĩnõ sị́ gá gbõrú izonzi ãtiꞌbo rú tõwú rĩ kí abe, mụ kí dó ãtíꞌbó Dãwụ́dị̃ ꞌbã tị ãpẽlé rĩ kí abe ãzíla acá dó sĩ ĩꞌdi ꞌbã ũkú ru.
42 Aí ela se levantou depressa e montou o seu jumento. E, acompanhada por suas cinco empregadas, partiu na companhia dos empregados de Davi e se tornou esposa dele.
43 Dãwụ́dị̃ ĩgbã vâ ꞌdĩ sĩ Ãhĩnõwámũ Yẹ̃zẹ̃rẹ́lị̃ ízó ru rĩ, kí dó sĩ ị̃rị̃trá ĩꞌdi ꞌbã ũkúka kî.
43 Davi tinha casado com Ainoã, de Jezreel, e agora Abigail também se tornou sua esposa.
44 Wó ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ fẽ ị̃zẹ́pị̃ Mĩkálĩ Dãwụ́dị̃ ꞌbã ũkú ru rĩ Pãlítĩ Lãyísĩ ngọ́pị Gãlímũ gá rĩ nî.
44 Nesse meio tempo Saul tinha dado a sua filha Mical, que tinha sido esposa de Davi, a Palti, filho de Laís, da cidade de Galim.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.