1 Reis 17
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA
1 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, nábị̃ Ĩlíyã Tị̃sị́bẹ̃ gó ru angálépi táwụ̃nị̃ ãmbógó Tị̃sị́bẹ̃ drị̂gá ãngũ Gị̃lẹ́dị̃ gá rĩ jọ ándrá úpí Ãhábũ ní, “Cécé Úpí, Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị́ mání sĩ pá tujó drị̃lẹ́ la gá rĩ ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, andrẹlị́ icó kalé ku jõku uzogó icó ꞌdịlé ku ílí ị̃rị̃ jõku na ꞌdi kí agá kpere mání ãzị́táŋá fẽ agá.”
1 Então Elias, o tesbita, dos moradores de Gileade, disse a Acabe: — Tão certo como vive o
2 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Úpí jọ dó Ĩlíyã ní,
2 Então a palavra do Senhor veio a Elias, dizendo:
3 “Mí aꞌbe ãngũ ꞌdĩ ꞌi, Ímụ wókõ ị̃tụ́ ꞌbã ãfũjó rĩ gâlé ru, ízị̃ dó mi ị̃yị́ dịlépi dị̃-dị̃ Kẹ̃rị́tị̃ drị̂ ꞌbã andre gá mĩrĩ Yõrĩdánĩ drị̂ ꞌbã wókõ ị̃tụ̂ ꞌbã ãfũjó rĩ gâlé ru.
3 — Saia daqui, vá para o leste e esconda-se junto ao ribeiro de Querite, nas imediações do Jordão.
4 Ímvụ dó ị̃yị́, ị̃yị́ dịlépi dị̃-dị̃ ꞌdãgá ꞌdãá ãzíla ína ãkónã kúrúke ꞌbã kí ajílé míní ri kî, ãꞌdusĩku áfẽ ĩꞌbaní ãzị́táŋá sĩ míní ãkónã ujíjó.”
4 Você beberá a água do ribeiro; e eu ordenei aos corvos que sustentem você naquele lugar.
5 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ĩlíyã idé dó ị́jọ́ kí cécé Úpí ꞌbã lũlé ĩꞌdiní rĩ áni. Mụ dó sĩ uꞌálé ị̃yị́ dịlépi dị̃-dị̃ Kẹ̃rị́tị̃ drị̂ ꞌbã tị gá ꞌdãá, ꞌdĩ wókõ mĩrĩ Yõrĩdánĩ drị́ ị̃tụ́ ꞌbã sĩ ãfũjó rĩ gá.
5 Elias foi e fez segundo a palavra do Senhor . Retirou-se e ficou morando junto ao ribeiro de Querite, nas imediações do Jordão.
6 Kúrúke ri kí dó sĩ ĩꞌdiní mũkátĩ kí ujílé ĩzá be ụ̃ꞌbụ́tị ãlu ãlu sĩ ãzíla ĩndró ãlu ãlu sĩ, ri dó vâ ị̃yị́ mvụlé ị̃yị́ dịlépi dị̃-dị̃ rĩ gá ꞌdãá.
6 Os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, bem como pão e carne ao anoitecer; e ele bebia a água do ribeiro.
7 Wó sáwã were vúlé gá ị̃yị́ dịlépi dị̃-dị̃ rĩ nzụ dó rá uzogó ꞌbã ꞌdịjó ãngũ ꞌdã gá ku rĩ sĩ.
7 Mas, passados alguns dias, o ribeiro secou, porque não chovia sobre a terra.
8 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Úpí jọ dó Ĩlíyã ní,
8 Então a palavra do Senhor veio a Elias, dizendo:
9 “Mí angá, ímụ táwụ̃nị̃ Zãrẽfátĩ gá Sị̃dọ́nị̃ andre gá ãzíla mí uꞌá dó ala gá ꞌdãá. Áfẽ ãzị́táŋá ãwụ́zị́ ãzí ní sĩ míní ãkónã fẽjó.”
9 — Levante-se e vá a Sarepta, que pertence a Sidom, e fique por lá. Ali ordenei a uma viúva que dê comida para você.
10 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ĩlíyã mụ dó Zãrẽfátĩ gâlé rá. Ĩꞌdi dó mụ acálé kẹ̃jị́tị táwụ̃nị̃ drị̂gá ꞌbo, ndre ũkú ãzí ãwụ́zị́ ru la ijijá tra agá. Ĩlíyã umve dó ĩꞌdi ãzíla jọ dó ĩꞌdiní, “Íko mání áma ãzã ị̃yị́ wereŋá la sĩ kére agá ꞌdâ mvụlé mvụ-mvụ̃.”
10 Então ele se levantou e foi a Sarepta. Chegando ao portão da cidade, encontrou uma viúva que estava apanhando lenha. Ele a chamou e lhe disse: — Por favor, traga-me um pouco de água numa vasilha para que eu possa beber.
11 Ũkú ãwụ́zị́ ru ꞌdã ꞌbã drị̃kọ agá sĩ mụjó ị̃yị̂ ãbĩjó ꞌdĩgá ꞌdâ, Ĩlíyã umve dó ĩꞌdi ãzíla jọ dó ĩꞌdiní, “ꞌBárĩ, mí ají mání mũkátĩ ãzí were la nalé fô!”
11 Quando ela já estava indo buscar a água, Elias a chamou e lhe disse: — Traga-me também um bocado de pão, por favor.
12 Wó ũkú ꞌdã jọ dó, “Cécé Úpí Ãdróŋá mídrị̂ ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, mũkátĩ ꞌbãngá mádrị́ ꞌdáyụ. Ãko mádrị́ cí rĩ ꞌbãngá lú ãnáfóró drị́gá ãlu ãkójó agá ãzíla ãdu kére agá wereŋá la be. Úꞌdîꞌda íni ma dó bãsĩ ijijá tra agụlé lị́cọ́ gâlé sĩ mụjó ãkónã aꞌdíjó mání mâ ngọ́pị be. ꞌDĩ la dó mụ adrulé ãkónã ãmadrị́ cí ãsị̃jó ãmaní icólé nalé rĩ ꞌi, ꞌdã ꞌbã ũngúkú gá ãbị́rị́ la dó mụ ãma colé káyĩ rá.”
12 Porém ela respondeu: — Tão certo como vive o
13 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ dó ũkú ãwụ́zị́ ru ꞌdĩ ní, “Mí idé ụ̃rị̃ sĩ ku, ímụ ãzíla mí aꞌdí ãkónã ꞌdĩ cécé míní jọlé rĩ áni. Wó drị̃drị̃ rĩ sĩ mí aꞌdí drĩ ãkónã ãzí were la fẽlé mání ráká, ꞌdã ꞌbã vúlé gá mí aꞌdí dó ãkónã ĩminí mî ngọ́pị be,
13 Elias disse a ela: — Não tenha medo. Vá e faça o que você disse. Mas primeiro faça um pãozinho com o que você tem e traga-o para mim. Depois, prepare o resto para você e para o seu filho.
14 ãꞌdusĩku Úpí Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ jọ, ‘Ãnáfóró ãkójó agá ꞌdã icó dó ukólé ku ãzila ãdu kére agá ꞌdã icó vâ ukólé ku kpere ụ́ꞌdụ́ Úpí ꞌbã uzogó fẽjó ꞌdịjó rĩ gá.’”
14 Porque assim diz o Senhor , Deus de Israel: “A farinha da panela não acabará, e o azeite do jarro não faltará, até o dia em que o Senhor fizer chover sobre a terra.”
15 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ũkú ãwụ́zị́ ru ꞌdã mụ dó rá, nga dó ị́jọ́ kí cécé Ĩlíyã ꞌbã lũlé ĩꞌdiní rĩ áni. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãkónã ri dó adrulé calépi rĩ sĩ Ĩlíyã ní, ũkú ãwụ́zị́ ru ꞌdã ní ãzíla ngọ́pị̃ ní ụ́ꞌdụ́ wẽwẽ rú.
15 A viúva foi e fez segundo a palavra de Elias. Assim, comeram ele, ela e a sua casa durante muitos dias.
16 Ãnáfóró ãkójó agá rĩ ukó dó ku ãzíla ãdu kére agá rĩ ukó vâ ku cécé Úpí ꞌbã azịlé Ĩlíyã ní rĩ áni.
16 A farinha da panela não acabou, e o azeite do jarro não faltou, segundo a palavra do Senhor , anunciada por meio de Elias.
17 Sáwã ãzí vúlé gá ngọ́tị́ ũkú ãwụ́zị́ ru ꞌdã drị̂ acá dó ãyánĩ rú. Ãyánĩ ꞌdã ri dó tụlé drị̃ gá drị̃ gá, ngọ́tị́ŋâ uja dó sĩ drãlé rá.
17 Depois disto, o filho da mulher, dona da casa, adoeceu. E a doença dele se agravou tanto, que ele morreu.
18 Ũkú ꞌdã uja dó sĩ jọlé la Ĩlíyã ní, “Mi nábị̃ Ãdróŋá drị́ ꞌdĩ, ị́jọ́ míní idélé márụ́ íni rĩ dó ãꞌdu? Mí amụ́ ꞌdộ íni la sĩ ị́jọ́ ũnzí mádrị̂ kí agájó sĩ mâ ngọ́tị̂ ꞌdịjó yã?”
18 Então a mulher disse a Elias: — O que foi que eu fiz a você, homem de Deus? Você veio aqui para trazer à memória a minha iniquidade e matar o meu filho?
19 Wó Ĩlíyã umvi dó, “Mí ãfẽ drĩ mî ngọ́tị̂ márụ́ ꞌdõlé.” Aꞌdụ́ dó ngọ́tị̂ ũkû ꞌbã drị́gá rĩ sĩ, agụ dó ĩꞌdi ãngũ ĩꞌdiní sĩ ụ́ꞌdụ́ kojó gõrófã gá ụrụgâlé rĩ gá, la dó ĩꞌdi ĩꞌdidrị́ gbọ́lọ́ sị́gá.
19 Elias respondeu: — Dê-me o seu filho. Ele o tomou dos braços dela e o levou para cima, ao quarto, onde ele mesmo se hospedava, e o deitou em sua cama.
20 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã zị dó Úpí ꞌi ụ́ꞌdụ́kọ́ ụrụgá sĩ jọ, “Úpí Ãdróŋá mádrị̂, mí ají dó ũcõgõ ũkú áma aꞌị́lépi ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá áma tãmbalépi ꞌdĩ drị̃ gá sĩ ĩꞌdi ꞌbã ngọ́tị̂ ꞌdịjó rá la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã?”
20 Então clamou ao Senhor e disse: — Ó
21 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã aku dó ru ngọ́tị̂ drị̃ gá pâlé na ãzíla zị dó Úpí ꞌi ụ́ꞌdụ́kọ́ ụrụgá sĩ, “Úpí Ãdróŋá mádrị̂, ífẽ ngọ́tị́ŋá ꞌdĩ ꞌbã ídri ꞌbã uja ru vúlé fô!”
21 E, estendendo-se três vezes sobre o menino, clamou ao Senhor e disse: — Ó
22 Úpí are dó ị́jọ́ Ĩlíyã ꞌbã zịlé rĩ rá, ngọ́tị̂ ꞌbã ídri uja dó sĩ ru ĩꞌdi rụ́ vúlé, acá dó sĩ ídri.
22 O Senhor atendeu à voz de Elias, a vida foi restituída ao menino, e ele reviveu.
23 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã aꞌdụ́ dó ngọ́tị̂ ꞌi, ají dó ĩꞌdi angájó gõrófã sị́gá ụrụgâlé rĩ sĩ vũ gá, fẽ dó sĩ ĩꞌdi ãndrẽ drị́. Ĩlíyã jọ dó ũkû ní, “Índre drĩ, mî ngọ́pị dó ídri.”
23 Elias tomou o menino e o levou do quarto até a casa; entregou-o à mãe dele e disse: — Veja! O seu filho está vivo.
24 Ũkú ãwụ́zị́ ru ꞌdĩ jọ dó Ĩlíyã ní, “Ánị̃ dó rá ãndá ãndá ru mi dó ꞌbá Ãdróŋá ãni la, ãzíla ị́jọ́ Úpí drị́ míní jọlé rĩ ĩꞌdi ị́jọ́ mgbã la.”
24 Então a mulher disse a Elias: — Agora eu sei que você é um homem de Deus e que a palavra do
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.