Lucas 14
lth (LTH) vs BKJ
1 Ï ceng Cabït mörö acël, Yecu öcïdhö ï cem ï öt k'Aparicayo mörö na pïrë tëk. Jö n'onwongo ut kunön obedo ka kino ën kï ryëkö.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Ï nyime kany nön onwongo ut dhanö na two akwoda kom ömakö.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Cë Yecu openyo Eparicayo ëka epwony cïk ka Muca nï, “Cïk yeo nï ëcang dhanö ï nïnö më Cabït onyo pe?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Ëntö gïn ölïng alïnga. Yecu oketho cïngë ï kom atwo ni, cë öcangö ën ëka okobo nïnë nï ëk öcïdhï.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Kinge manön Yecu openyogï nï, “Cë ka onwongo ngat mörö kï kinwu ut kï wode onyo thwönë ëka örëdhërë ï kulo ï nïnö më Cabït, in ba ïrömö ywaönö yökö pïöpïö?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Gamö köp ka Yecu ölöögï dökï.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Ï karë na Yecu önënö nï wele mökö n'ecwodogï onwongo yërö kabedo na bëcö, ën obolo nïgï carolok ni:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “Ka ngat mörö ocwodi ï cem më nyom, kür ïcïdh ïyër kabedo na pïrë tëk. Gwök onyo dhanö mörö na pïrë tëk na loi nwongo thon ecwodo.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Cë ka kömanön, ngat n'ocwodowu kïbëc bino bothi ëka kobo nini nï, ‘Ëk dhanö ni obed kanya in ibedo ïë.’ In dong ibino dök cïdhö bedo ï kabedo më rwöm na pïny kï thwön lewic.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 “Ëntö ka ecwodi, cïdh ibed ï kabedo më rwöm na pïny. Ka dhanö n'ocwodi obino, ën bino kobo nini nï, ‘Okona, nyïk ï kabedo na bër.’ Cë dong ebino wöröni ï nyim wele ewodhi kïbëc.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Pïën ngat acëlacël na kethere kënë nï ën edit, ebino dwökö pïny. Ngat na mwolere kënë ebino mïö ën dökö na dit.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Cë Yecu okobo both ngat n'ocwodo ën nï, “Ka in icwodo dhanö ï cem, kür icwod nyikoneini onyo utmegoni onyo wedeni onyo ëlönyö na bedo ï ngeti. Ka ïtïmö kömanön, gïn thon römö cwodoni ëka cülö wang cwodoni ökö.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Ëntö ka itedo cem na thwönë, cwod ëcan, jö na mulo amula, engwalo, ëthöö wang
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 ëka ibino bedo kï gum. Jö nön thon ba twërö cülö wang cwodoni. Cülöni bino bedo ï karë na jö na kitegï atïr bino cer ködë.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Ï karë na ngat acël n'obedo ködë ï dhö cem owinyo köp ni, ën okobo nï Yecu nï, “Jö na bino camö cem ï Ker k'Obanga bino bedo gïnï kï gum.”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Cë Yecu okobo nïnë nï, “dhanö mörö yam otedo cem na thwönë cë ocwodo jö na pol ïë.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Na karë më cem dong örömö, ën ooro atic mërë më cïdhö kobo both jö n'onwongo ecwodogï nï, ‘Cem öcëk ökö bie unu dong.’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 “Ëntö gïn kïbëc öcakö bakö dhögï. Dhanö më acël okobo nï, ‘Pod awïlö pwodho awïla ëka myero acïdh anën.’
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Dhanö nökënë dök okobo nï, ‘Pod awïlö thwoni pur apar ëka atye ka cïdhö më pwonyogï. Akwai nï ïtïm nïna kïca.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Dhanö nökënë dök okobo nï, ‘Pod anyomo anyoma pï manön ba arömö cïdhö.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 “Atic ni odwogo cen ëka okobo both adwong mërë. Cë akëmö ömakö won öt, ëka okobo both atic mërë nï, ‘Cïdh pïöpïö ï wanga yodhi ëka ï kin taun ëk ikel ëcan, jö na mulo amula, ëthöö wang ëka engwalo.’
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Na tic ni dong odwogo, ën okobo nï, ‘Adwong, ngö na in ïcïkö an atïmö ökö ëntö kabedo gire pod ute.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Cë adwong okobo n'atic mërë nï, ‘Apë cïdhï ï gudo na döngö gïnï kï nget yodhi ëka ïtwak kï jïï obin ëk öda opong.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Akobo niwu nï, ba tye ngat mörö ï kin jö n'onwongo ecwodo na bino camö cem mörö këkën na an ayübö.’ ”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ï nïnö mörö acël, jö na pol onwongo tye ï woth kanya acël kï Yecu. Ën öwïrë bothgï ëka okobo nï,
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Cë ka ngat mörö mïtö bedo alübköra, nakun ba ökwërö apap mërë ëka aya mërë, dhakö mërë ëka ëthïnë, utmego mërë, kadï naka kwö mërë kikokome, ba twërö bedo alübköra.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Ëka ngat mörö na ba tingo yath arïa mërë më lübö kï köra, ba twërö bedo alübköra.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Cë ka ngat mörö acël kï kinwu mïtö gërö öt na bor, ën ba kono cakö bedo pïny më kwanö wel lïm na mïtërë ëk ënën ka eut kï lïm na römö tyeko öt nön?
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Ka ocibo acaki thërë ëka ba römö tyeko, jö kïbëc na bino nënö, bino cakö ngalö ën.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Gïn bino kobo nï, ‘dhanö ni öcakö gedo ëntö lïm othum ökö na bara otyeko.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 “Onyo rwoth mënë, na ka öya më cïdhö ï lwëny kï rwoth nökënë, ba kono bedo pïny më yübö köp, ka cë ërömö tero jïï elip apar më cïdhö lwëny kï jö elip pyer arïö?
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ka öthamö nï ba ërömö, ën oro ëwangë na langö mërë nwongo pod ut kanya bor ëk ëtwak köp më kuc.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Pï manön, ngat mörö kï kinwu na mïtö bedo alübköra myero öwëk jami kïbëc n'eute ködë.”
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Kadö obedo gin mörö na bër, ëntö ka orwenyo mït mërë ökö, ëtwërö mïö dökö na mït nïngö dökï?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Ba dök bër naka thon më aketha ï pwodho ëka ëönyö ökö. Ngat na tye kï ithe më winyo myero ën owiny.”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.