João 11

BÚKÙ TÀ TƗ́DHƗ́//RU YÌZO DHƗ ÀDHYA (LOG) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Agó àlo rú be Làzárò dhɨ tá drà ro Bètànɨ́yà na. Bètànɨ́yà nda tá kpà bhà akódhɨ nɨ amvúpi ɨ, Màrɨ́yà ɨ Màrátà be dhɨ kya ꞌɨ.
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 Màrɨ́yà nda kòdhɨ tá tòkó màlásɨ̀ dàlepi Mírì Yésu pá gò, pá nɨ kɨ atrìzo áyɨ drìbhɨ́ sè dhɨ ꞌɨ. Dɨ adrúpi nɨ, Làzárò nda tá drà ro.
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 Gò akódhɨ nɨ amvúpi rì nda ɨ̀ dré móndɨ́ mùzo lɨ̀le tàá Yésu dré dhɨ: «Mírì, ámɨ arúpi mɨ́ dré lèle tò dhɨ drà ro.»
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Yésu kòyi rúbí nda dre dhɨ, dré tàzoá dhɨ: «Làzárò nɨ drà kòdhɨ kɨtswá akódhɨ nɨ ꞌo dràle nyo ko. Be ró dhɨ, drà nda atsá ɨ́na akódhɨ rú Gìká kòkisúró mìlanzìlanzì ásà, ɨ̀ndɨ̀ kòbhàró kpà áyɨ Mváagó nɨ mì lanzìle ásà be dhɨ bvó.»
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Yésu lè tá Màrátà ɨ, amvúpi nɨ Màrɨ́yà be, ɨ̀ndɨ̀ Làzárò be tò.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Dɨ, kòyi tàle dhɨ, Làzárò nda tá drà ro dhɨ dre dhɨ, dré gòzo ɨ́na adrélé àrà ɨ́ dré tá adrézó dhɨ na kìtú rì.
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 Gò dré tàzoá áyɨ lebèbhá ɨ dré dhɨ: «Mà kògò lɨ̀le Yùdáyà na.»
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Dɨ, akódhɨ nɨ lebèbhá nda ɨ̀ tà drá dhɨ: «Rábbì, gí dhu rè ko, Yúdà ànzɨ ɨ̀ dré tá adrézó láti nda kɨtswázó ámɨ lebhé dràle kɨ́rà sè dhɨ. Dɨ, mɨ́ adré mɨ́na ꞌòle gòle kònàle?»
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Yésu logó àyɨ dré dhɨ: «Kìtú adré kàle sáà mudrí-drì-rì ko? Dhya ángùdhi adrélépi atsílé kìtú sè dhɨ adré dhèle ko, dré adrélé ngádra bvò kòndɨ àdhya nɨ no dhɨ sè.
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Dɨ, kàdré ɨ́na atsílé ngátsi sè dhɨ, adré dhèle, dré adrélé ngádra àko ɨ́ léna dhɨ sè.»
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Kòtà tà nda dre dhɨ, dré gòzo tàá àyɨ dré dhɨ: «Àma kɨ arúpi Làzárò ko ayí dre. Dɨ, má adré mána lɨ̀le akódhɨ nɨ toró.»
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 Dɨ lebèbhá nɨ ɨ̀ tà drá dhɨ: «Mírì, akódhɨ kàdré ayí ko dhɨ, a nɨ adrɨ́.»
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 Ɨ̀ adré tá àyɨkya kisùá dhɨ, Yésu adré tá Làzárò nɨ ayí kòma nɨ tà ta kòdhya. Tákò, Yésu adré tá ɨ́na akódhɨ nɨ dràma nɨ tà ta kòdhya.
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 Dɨ Yésu dré tàzoá àyɨ dré ngádra ꞌá dhɨ: «Làzárò drà dre.
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 Dɨ àmɨ kɨ tà sè dhɨ, má adré lenzélé má dré tá adrélé kònàle yó dhɨ sè, mɨ̀ kòkɨtswáró áma kaꞌì bàti be dhɨ bvó. Mà kòlɨ̀ dɨ akódhɨ véna.»
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Dɨ Tòmá, adrélé kpà rú zìle Làtí dhɨ dré tàzoá Yésu nɨ lebèbhá àruka títí dhɨ ɨ dré dhɨ: «Mà kòlɨ̀ kókpà be, mà kòdràró túmä́ní akódhɨ be!»
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Yésu kòtsa Bètànɨ́yà na dre dhɨ, dré yìzoá tàle dhɨ, à bhà tá Làzárò ayílé mógó na kìtú su dre.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Bètànɨ́yà nda tá ànyɨ Yèrúsalémà làga, ànyɨ́ànyɨ kìlòméterè na.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Dɨ Yúdà ànzɨ bǐ dhɨ ɨ̀ alɨ̀ tá Màrátà ɨ vélé Màrɨ́yà be, kɨtswálé àyɨ kɨ togó tɨndrɨ̀ àyɨ kɨ adrúpi nɨ dràdrà nɨ tà sè.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Dɨ Màrátà kòyi tàle dhɨ, Yésu adré tá alɨ̀le dhɨ dre dhɨ, dré ngàzo lɨ̀le ru kisú ába. Dɨ, Màrɨ́yà lɨrɨ́ tá ɨ́na adrélé dzó na.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Màrátà dré tàzoá Yésu dré dhɨ: «Mírì, kònò mɨ́ kàdré tá kònwa be dhɨ, áma adrúpi kɨtswá tá dràle ko!
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Dɨ, ndɨ̀ndɨ̀ nyànomvá dhɨ, má nì tàle dhɨ, Gìká nɨ tà ángùdhi mɨ́ dré dra zìle ɨ́ tí dhɨ nɨ fe mɨ́ dré dhɨ be.»
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Yésu tà drá dhɨ: «Ámɨ adrúpi nɨ angá dràdrà lésè.»
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Dɨ Màrátà logó drá dhɨ: «Má nì tàle dhɨ, a nɨ nga dràdrà ꞌásè kìtú kùdù móndɨ́ ɨ̀ dré dra ngàzo dràdrà ꞌásè dhɨ tú dhɨ be.»
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Dɨ Yésu tà drá dhɨ: «Ma dhya adrélépi móndɨ́ kɨ tɨngá dràdrà lésè dhɨ ꞌɨ, ɨ̀ndɨ̀ dhya adrélépi lɨ́drɨ̀ fe àyɨ dré dhɨ ꞌɨ. Dhya ángùdhi adrélépi áma kaꞌì dhɨ, tágba kòdrà yà dhɨ, a nɨ adrɨ́.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 Kòdhɨ ɨ́be dhɨ, dhya ángùdhi adrélépi lɨ́drɨ̀ ɨ́be ɨ̀ndɨ̀ adrélépi áma kaꞌì dhɨ, kɨtswá tàdzí dràle kóná vésè kólyá ko. Mɨ́ kaꞌì tà kòdhɨ vélé?»
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 Dɨ Màrátà logó drá dhɨ: «Àyíya, Mírì, má adré kaꞌìá dhɨ, mɨ Mèsɨ́yà ꞌɨ, Gìká nɨ Mváagó ꞌɨ, ɨ̀ndɨ̀ dhya adrélépi tá alɨ̀le bvò le dhɨ ꞌɨ.»
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Màrátà kòtà tà nda dre dhɨ, dré ngàzo lɨ̀le áyɨ amvúpi Màrɨ́yà nɨ azí gò, tàzoá drá kòyàyà sè dhɨ: «Dhya tà tadhálépi dhɨ kònwánò. Adré ámɨ zi.»
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Màrɨ́yà kòyi rúbí nda dre dhɨ, dré ngàzo mbèlè lɨ̀le Yésu véna.
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 Yésu fɨ tá rè bhà nda na ko. Dɨ, adré tá dhu rè àrà ɨ̀ dré ru kisúzó Màrátà be dhɨ na.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Dɨ Yúdà ànzɨ adrébhá tá Màrɨ́yà làga dzó na adrélé akódhɨ nɨ togó tɨndrɨ̀ nda, ɨ̀ kònò akódhɨ ngaràꞌa pfòle mbèlè dre dhɨ, ɨ̀ dré kpà ngàzo akódhɨ nɨ lebè. Ɨ̀ adré tá àyɨkya kisùá dhɨ, adré lɨ̀le ngòle mógó drìna.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Màrɨ́yà kòtsa àrà Yésu dré tá adrézó dhɨ na akódhɨ nɨ no dre dhɨ, dré dhèzo akódhɨ pá gò, tàá drá dhɨ: «Mírì, kònò mɨ́ kàdré tá kònwa be dhɨ, áma adrúpi kɨtswá tá dràle ko!»
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Dɨ Yésu kònò Màrɨ́yà nda ɨ adréràꞌa ngòle túmä́ní Yúdà ànzɨ alɨ̀bhá ába dhɨ ɨ́be dre dhɨ, akódhɨ nɨ togó dré ŋòzo, adrélé lanzìle tò.
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 Dré lizízóá dhɨ: «Mɨ̀ bhà akódhɨ nɨ rúbhá ángwà?» Ɨ̀ logó drá dhɨ: «Mírì, mɨ́ alɨ̀ nòá.»
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Yésu dré ngòzo.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 Dɨ Yúdà ànzɨ nda ɨ̀ dré tàzoá dhɨ: «Mɨ̀ nò rè dré akódhɨ nɨ lèle ngɨ́nɨ ya dhɨ ká!»
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Dɨ, móndɨ́ àruka àyɨ kòfalé dhɨ ɨ̀ dré tàzoá dhɨ: «Dhya kòdhɨ nzì tá kó agó mì kùdúkùdu ró dhɨ nɨ mì ꞌí dhɨ, kɨtswá tá tsì tà ꞌo Làzárò dré dràzo ko dhɨ bwà ko?»
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 Yésu nɨ togó dré gòzo tódhyá ŋòle gò, dré lɨ̀zo tsàle mógó na. Mógó nda tá gǒ ꞌɨ. À alɨ́ tá kɨ́rà kàdrɨ̀ bhàle tíá.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Dɨ Yésu dré tàzoá dhɨ: «Mɨ̀ zɨ kɨ́rà tíásà.» Dɨ, Màrátà, dhya dràlepi nda nɨ amvúpi tà drá dhɨ: «Mírì, kòndɨ tàdzí nɨ vélé tò. Àngyá ko, akódhɨ ayí mógó na kìtú su dre!»
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Yésu logó drá dhɨ: «Má tà tá mɨ́ dré dhɨ, mɨ́ kòkaꞌì dhɨ, mɨ́ nɨ Gìká nɨ mìlanzìlanzì no dhɨ ko?»
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 Dɨ ɨ̀ dré kɨ́rà nda nɨ zɨ̀zo. Gò Yésu dré mì tɨngázó kurú na, tàzoá dhɨ: «Tátá, má adré àwoyà ta mɨ́ dré, mɨ́ dré áma yìle dre dhɨ sè.
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 Má nì, mɨ́ adré ngbú adrélé áma yi dhɨ be. Dɨ, má tà mána tà kòdhɨ móndyá zyandre má làga kònɨ kɨ tà sè, ɨ̀ kòkɨtswáró kaꞌìá dhɨ, mɨ́ amù ma mɨ.»
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Kòtà tà nda dre dhɨ, dré ngàzo kúlí yo tàzoá dhɨ: «Làzárò, mɨ́ apfò kònalésè!»
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Dɨ dhya tá dràlepi nda dré ngàzo apfòle. À lambé tá drɨ́gá nɨ ɨ, pá nɨ ɨ́be kɨ́tá kàtswákàtswa dhɨ ɨ sè, drì nɨ nɨ lambézó kɨ́tá àzya sè. Dɨ Yésu dré tàzoá àyɨ dré dhɨ: «Mɨ̀ trɨ akódhɨ, tayɨ́zóá lɨ̀le.» Yésu azí Làzárò apfòle mógó lésè|src="CN01768B.TIF" size="span" loc="JHN 11:43-44 "
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Dɨ Yúdà ànzɨ alɨ̀bhá tá Màrɨ́yà vélé nda ɨ̀ kònò tà Yésu dré ꞌòle nda dre dhɨ, àyɨ kɨ àruka bǐ dhɨ ɨ̀ dré akódhɨ nɨ kaꞌìzo.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Dɨ, àruka nɨ ɨ̀ dré àyɨkya lɨ̀zo Fàrìsáyò ɨ véna, tà Yésu dré ꞌòle nda nɨ tɨtɨ́ àyɨ dré.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 Gò kòwánà kàdrɨ̀ ɨ Fàrìsáyò ɨ́be dhɨ ɨ̀ dré bhàgo kàdrɨ̀ kɨ kɨmózó títí gò, ɨ̀ dré tàzoá dhɨ: «Mà nɨ̀ ꞌòá ngɨ́nɨ? Tàko ko, agó kòdhɨ adré vélé tà lɨ́ndrɨ́ga ró dhɨ kɨ ꞌo bǐ!
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Mà kòtayɨ́ akódhɨ adrélé tà ꞌo kònɨ̀nɨ dhɨ, móndyá wä́yi dhɨ kɨ akódhɨ nɨ kaꞌì. Dɨ Rómà kɨ kàdrɨ̀ kɨ àma kɨ tépelò ꞌo pfùle, túmä́ní àma kɨ súrú ɨ́be.»
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Dɨ, àyɨ kɨ àlo rú be Kàyáfà, adrélépi tá kòwánà kɨ kàdrɨ̀ ro kóná kònàdhɨ sè dhɨ, dré ngàzo tàá àyɨ dré dhɨ: «Àmɨ, mɨ̀ nì àmɨkya tà àlo ko!
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Mɨ̀ nì ko tàle dhɨ, dóro nɨ àmɨ dré dhɨ, dhya àlo dré dràle móndyá wä́yi ɨ dré dhɨ, àmɨ kɨ súrú wä́yi dhɨ kòdràró nyo ko dhɨ?»
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Akódhɨ tà tá tà nda áyɨ drì sè ko. Dɨ, dré tá adrélé kòwánà kɨ kàdrɨ̀ ro kóná nda sè dhɨ sè dhɨ, longó tá ɨ́na tà nda pròfétà àdhya tɨ́nɨ tàzoá dhɨ, Yésu nɨ dra Yúdà ànzɨ kɨ súrú nɨ tà sè.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Dɨ, kɨtswá tá ngbà ꞌí dràle súrú nda nɨ tà sè ko, a nɨ kókpà dra kɨtswálé Gìká nɨ ànzɨ ayɨ́bhá àrà títí ɨ ꞌásè dhɨ kɨ kɨmó adrélé súrú àlo ró.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Dɨ kɨdhólé kìtú nda sè dhɨ, Yúdà ànzɨ kɨ kàdrɨ̀ nda ɨ̀ dré ru yìzo kɨtswázó Yésu nɨ pfu dràle.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Dɨ ásà dhɨ, Yésu dré gòzo vélé adrélé atsílé Yúdà ànzɨ ɨ kòfalésè ngádra ꞌásè ko. Dɨ, dré ɨ́na lɨ̀zo àrà ànyɨ duku làga dhɨ na, bhàandre rú zìle Èfàràyɨ́mà dhɨ na gò, ɨ̀ dré adrézó kònàle túmä́ní lebèbhá nɨ ɨ́be.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 Yúdà ànzɨ kɨ gwányá Pásɨkà àdhya kàtsá ànyɨ dre dhɨ, móndɨ́ zyandre dhɨ ɨ̀ dré ngàzo gbàbhú lésè lɨ̀le Yèrúsalémà na, kɨtswálé àyɨ kɨ temvé drìdrì gwányá nda kandrá.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Dɨ ɨ̀ adré tá Yésu nɨ nda, adrézó tàá àyɨ kòfalésè tépelò na dhɨ: «Mɨ̀ kisù ngɨ́nɨ? Akódhɨ kɨtswá tsì alɨ̀le gwányá lé ko?»
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Dɨ, kòwánà kàdrɨ̀ ɨ Fàrìsáyò ɨ́be dhɨ ɨ̀ fè tá tòlɨ́ tàzoá dhɨ, dhya àlo kònì àrà Yésu dré tá adrézó lána dhɨ be dhɨ, kòtadhá àrà nda àyɨ dré, ɨ̀ kòkɨtswáró akódhɨ nɨ ru be dhɨ bvó.
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.